Το  Πασαλιμάνι, πάντα όμορφο….. Έχω ζήσει εκεί  καταστάσεις αξέχαστες. 

 

Ένα ταξίδι στα πάτρια εδάφη, είναι αναζωογονητικό, σε ανατρέχει σε θύμισες και εικόνες που δεν έχουν ξεχαστεί όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Όσο κι αν θες να συνδέσεις τα χρόνια εκείνα της «αθωότητας» με την σημερινή άκρως ανυπόφορη και επικίνδυνη κατάσταση.

Έχουν γίνει τέτοιες ανατροπές φίλοι μου, που πολλές φορές σε …… εκτροχιάζουν.

Βρέθηκα λοιπόν στην Πειραιά την γενέτειρα μου την Κοκκινιά, έτσι συνήθισα να τη λέω εδώ και πολλά χρόνια.

Το επίσημο όνομα αυτής Νίκαια.

Οι θύμισες ότι ήταν η πόλη των κομμουνιστών δεν έχουν ξεχαστεί.

Αν και σήμερα έχει μετατραπεί σε πόλη των μεταναστών.

Από το 2010, ωστόσο, η Ελλάδα βιώνει μια επίθεση φόβου.
Φόβος, παντού φόβος.

Ο Έλληνας κοιμάται και ξυπνάει με τις αγωνίες του, ξυπνάει παρέα με τις νευρώσεις του.

Για τη δουλειά, για το μέλλον των παιδιών του, δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα με τέτοιο μισθό.
Και όταν πάει κάπως (κάπως…) να ηρεμήσει….

Ακούει από την τηλεόραση κι από στόματος οικονομολόγου, ότι έρχεται νέα παγκόσμια οικονομική κρίση και να ετοιμαζόμαστε.

Έτσι λένε φίλοι μου….

Καθημερινά το περιμένουν όλοι οι οικονομολόγοι στο εξωτερικό.

Καμιά ανάσα δεν μας αφήνουν να πάρουμε.

Αν ακούσετε εκπομπή του Τράγκα (έτυχα ν’ ακούσω μέσα σε ταξί), έρχεται πόλεμος.

Επιμένει…..

Πώς να συνέλθεις με τέτοιες εξελίξεις, αν μη άλλο, ραγδαίες. .

Βαρύ το κλίμα.

Όλ’ αυτά, τις αγωνίες και τις νευρώσεις του της έζησα έντονα «τούτες τις μέρες ο άνεμος μας κυνηγάει, μας κυνηγάει», όπως λέει και το τραγούδι, του Ρίτσου.

Επικίνδυνες καταστάσεις φίλοι μου….

Σε κάθε γωνία που βρίσκεσαι το διαπιστώνεις το αφουγκράζεσαι.

Ελπιδοφόρο ήταν ένα περιστατικό μέσα στο Μετρό.

Μόλις μπήκα στο βαγόνι μια κοπέλα σηκώθηκε να μου προσφέρει τη θέση της.

Ωπ, λέω εγώ, ακόμα δεν γέρασα, με διάθεση για χιούμορ.

Χαμογέλασε και κάθισε πάλι.

Αμέσως έβγαλε ένα βιβλίο και άρχισε να διαβάζει.

Έμεινα με το στόμα ανοιχτό.

Βιβλίοοοοο!!!

Δίπλα της, παραδίπλα της όλοι με ένα κινητό στο χέρι.

Βιβλίο, διαβάζουν μέσα στο Μετρό.

Η κοπέλα συνέχιζε να διαβάζει….

Δεν άντεξα, και της είπα.

Όλοι τριγύρω σου έχουν το κινητό τους στα χέρια τους, εσύ έχεις ένα βιβλίο.

Μια σπάνια περίπτωση ξετυλίγονταν μπροστά μου.

Εκείνη χαμογέλασε απλά και συνέχισε το διάβασμα.

Μου έτυχε μια σπάνια περίπτωση που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Όμως οι παρελάσεις ….παρελάσεις.

Δώσε στον Έλληνα ταρατατζούμ τζουμ τζουμ και πάρτου την καρδιά.

Άσε…….

Να σας πω την πάσα αλήθεια, οι δέκα κοπέλες τους «κτύπησαν» στον τοίχο κυριολεκτικά.

Στο ρυθμό του silly Walk χορεύει όλη η Ελλάδα.

Το τι έχει γραφτεί δεν περιγράφεται.

Μπράβο κορίτσια, ΚΑΤΩ ΟΙ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ.

Τέτοιες σκέψεις είναι αιρετικές για κάποιους….

Αλλά, παράγινε όλο αυτό το πανηγύρι των εθνικοφρόνων.

Το έζησα στην παρέλαση στον Πειραιά.

Όπως είθισται σε τέτοιες επισκέψεις στο «κλεινόν άστυ», η πρώτη επίσκεψη είναι στο Μοναστηράκι, Ερμού, Σύνταγμα κλπ κλπ .

Φέτος αποφάσισα να επισκεφτώ το Πολιτιστικό Κέντρο Σταύρου Νιάρχου.

Είχα όμως λίγο χρόνο στη διάθεση μου.

Ξαφνικά το αποφάσισα.

Υπέροχα.

Άπλετος χώρος….

Άπλετο φως…..

Επικρατεί το απέραντο.

Ένα απέραντο κτίριο, απέραντος χώρος, απέραντο πάρκο (δυστυχώς δεν μπόρεσα να πάω).

Ιδιαίτερα στον «Φάρο» το υψηλότερο κτίριο του Πολιτιστικού Κέντρου που βλέπεις όλο τον Πειραιά κι όλη την Αθήνα.

Ηρεμείς……

Ιδιαίτερα όταν βλέπεις τσούρμο τα παιδιά, να ρωτάνε, να δημιουργούν….

Χώρους μουσικής δημιουργίας….

Επισκέπτες , μπορούν να παίζουν σε πιάνο ελεύθερα διάφορες μουσικές εκτελέσεις.

Δεν μπόρεσα να πάω όμως στη Λυρική Σκηνή.

Προγραμματίσαμε ωστόσο σύντομα να το επισκεφτούμε εκ νέου.

Μιλάω στον πληθυντικό, βέβαια μαζί με την σύζυγο μου.

Αλλά, καλύτερα για σας «ιδίοις όμμασι», όπως λένε, να ανακαλύψετε μέσω των φωτογραφιών, τον όμορφο χώρο του Πολιτιστικού Κέντρου.

Μη μου ζητάτε θέματα της Κεφαλονιάς.

Πρέπει να ξέρετε ότι τις φωτογραφίες τραβήχτηκαν από μια μικρή μηχανή.

Καλό αποτέλεσμα.

Στο ξεκίνημα θα δείτε τρία Video.

Το πρώτο από το Μοναστηράκι.

Το δεύτερο από την οδό Ερμού, ένα συγκρότημα αναστάτωσε κυριολεκτικά την περιοχή.

Το τρίτο από το Πολιτιστικό Κέντρο Σταύρος Νιάρχος.

Πάμε λοιπόν.

Με το που μπαίνεις εντυπωσιάζεσαι με το πάρκινγκ. Απέραντο……

Απέραντοι χώροι με βιβλιοθήκες αλλά με άδεια ράφια. 

Κομπιούτερ, κομπιούτερ, κομπιούτερ!!!!

Εντυπωσιακή φωτο!!!!

Πολλές επισκέψεις από σχολεία. 

Όμορφος χώρος ….απέραντος με απέραντο πάρκο. 

Αλλάζει το κλίμα η συμμετοχή των μικρών μαθητών.

Είναι το κάτι άλλο. 

Μια σειρά από προσωπογραφίες διάσημων Ελλήνων του πνεύματος και όχι μόνο. 

Η φωτο τα λέει όλα!!!

Πάμε στα συντριβάνια που χορεύουν. 

Από ψηλά στο λεγόμενο “Φάρο” όπου βλέπεις όλη την Αθήνα και τον Πειραιά. . 

Μεγάλο ύψος. 

Σε ειδικό εκθετήριο το κύπελλο του Σπύρου Λούη. Το ασημένιο κύπελλον αποκτήθηκε σε δημοπρασία του οίκου Christie’s Το κύπελλο είχε προσφερθεί για πώληση για πρώτη φορά από τον εγγονό  του δρομέα. 

Σε ειδικό χώρο υπάρχει τρόπος να δημιουργήσεις. Μουσική, θέατρο, ομιλίες.

Είναι ελλιπής η παρουσίαση. Αλλά, ο χρόνος ήταν περιορισμένος. Μια άλλη φορά  (πιστεύω σύντομα) θα παρουσιάσουμε το πάρκο και την Λυρική Σκηνή.