Ειδήσεις από την Ιθάκη,   Εδώ

Σήμερα θα είναι εντελώς διαφορετικός ο σχολιασμός.  Προσέξτε:  Διάστημα: Μυστηριώδης ανακάλυψη “ρίχνει φως” στο μέλλον της Γης>.   Οι επιστήμονες εντόπισαν στο Διάστημα ένα εκτεταμένο, ραβδόμορφο νέφος από άτομα σιδήρου, το οποίο ενδέχεται να προσφέρει πολύτιμες ενδείξεις για την εξέλιξη και το μακρινό μέλλον της Γης. Σύμφωνα με το BBC,  εντυπωσιακή αυτή δομή ανακαλύφθηκε στο εσωτερικό του Δακτυλιοειδούς Νεφελώματος, ενός γνωστού και ιδιαίτερα πολύχρωμου νεφελώματος που σχηματίστηκε όταν ένα άστρο παρόμοιο με τον Ήλιο, στο τελικό στάδιο της ζωής του, αποβόλησε τα εξωτερικά του στρώματα. Το νέφος έχει πλάτος περίπου 500 φορές μεγαλύτερο από την τροχιά του Πλούτωνα και βρίσκεται σε απόσταση 2.283 ετών φωτός από τη Γη.  Τη «ράβδο» εντόπισαν αστρονόμοι από το Πανεπιστήμιο του Κάρντιφ και το University College London, αξιοποιώντας ένα νέο τηλεσκοπικό όργανο με την ονομασία WHT Enhanced Area Velocity Explorer (Weave).  Παρότι η ακριβής προέλευσή της παραμένει ασαφής, οι επικρατέστερες θεωρίες για τον σχηματισμό της υποδηλώνουν ότι θα μπορούσε να προσφέρει στοιχεία για το πώς θα εξελιχθεί κάποτε και το δικό μας πλανητικό σύστημα.  Εδώ

Επικοινωνία  Εδώ
Δείτε το Face book   Εδώ

Άμβλωση: Τα αυτονόητα ξανά και ξανά στη ζυγαριά.  Εδώ

Ίσως πάλι να σκέφτηκε, πως αν με έναν νόμο και κατόπιν δημοψηφίσματος καταργήσουμε τις αμβλώσεις, θα βρεθεί η μήτρα εκείνη που με μαζικό εξαναγκασμό θα γεννήσει την μετενσάρκωση του Καποδίστρια, για να μας ενώσει όλους και όλες σε ένα ευτυχισμένο 1826, όπου το δίκαιο θα προβάλλει από σκοτεινά μονοπάτια και όχι με αγώνες που κοιτάζουν κατάματα στο αύριο. Σταύρος Αντύπας

Να λυπάσαι το έθνος με το πλήθος τα δόγματα και την κούφια θρησκεία.
Να λυπάσαι το έθνος οπού ρούχα φορεί που δεν ύφανε το ίδιο,ψωμοτρώει από στάρι που εκείνο δε θέρισε, το κρασί του δεν γίνηκε απ’ τις δικές του πατούσες.
Να λυπάσαι το έθνος που δοξάζει μ’ εγκώμια τον τραμπούκο σαν ήρωα και τον κατακτητή του με την κίβδηλη λάμψη θεωρεί ευεργέτη.
Να λυπάσαι το έθνος που αψηφά τους κινδύνους
μοναχά στα ονείρατα μα και πάλι κιοτεύει το πρωί σαν ξυπνήσει.
Να λυπάσαι το έθνος που υψώνει φωνή σε κηδείες μονάχα
και φουσκώνει σα διάνος σε ερείπια αρχαία.
Και που δεν ξεσηκώνεται παρά μόνο αν ίσως
ο λαιμός του βρεθεί ανάμεσα σε σπαθί και κουτσούρι.
Να λυπάσαι το έθνος που έχει πολιτικό την αλεπού
τον σαλτιμπάγκο για φιλόσοφό του και που η τέχνη του είναι τέχνη μιμητισμού και μπαλωμάτων.
Να λυπάσαι το έθνος που δέχεται κάθε νέο αφέντη με σάλπιγγες και τον διώχνει πνιγμένο στα «γιούχα» για να φέρει μετά τον επόμενο με σαλπίσματα πάλι.
Να λυπάσαι το έθνος που οι σοφοί του από χρόνια βουβάθηκαν κι οι σπουδαίοι του άντρες είν’ ακόμα στην κούνια.
Να λυπάσαι το έθνος που έχει γίνει κομμάτια
και που κάθε κομμάτι του παριστάνει το έθνος.
Χαλίλ Γκιμπράν, απόσπασμα από το “Ο κήπος του προφήτη”