Μίλησε για τη μελέτη της ιστορίας του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος, της ιστορίας του Κόμματός, των αγώνων του λαού, την πείρα και τη δύναμη που αντλεί το ΚΚΕ από την εποποιία του ΔΣΕ για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Στάθηκε στα γεγονότα μετά και την απελευθέρωση της Κεφαλονιάς από τη γερμανική – ναζιστική κατοχή από τον ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, και μεταξύ άλλων επεσήμανε για την κατάσταση στο νησί τότε:
«Στην Κεφαλονιά, μετά την απελευθέρωση από τις κατοχικές δυνάμεις το 1944, η ελληνική αστική τάξη όπως και σε όλη τη χώρα τότε προσπάθησε με κάθε τρόπο να αντιστρέψει τον σε βάρος της αρνητικό συσχετισμό δύναμης. Το ΕΑΜ συνέχιζε να έχει λαϊκό έρεισμα, ενώ η είσοδος του ΕΛΑΣ στο Αργοστόλι στις 17 Σεπτεμβρίου 1944 σηματοδότησε για τον λαό τη νίκη των εργατικών – λαϊκών δυνάμεων απέναντι στις δυνάμεις κατοχής και τους ντόπιους συνεργάτες τους.
Μετά το Δεκέμβρη του 1944, η επιρροή του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ παρέμεινε σε όλη τη χώρα ισχυρή, αναγκάζοντας το αστικό πολιτικό σύστημα -που στερούνταν κύρους λόγω της στάσης του στην Κατοχή- να στηριχθεί στην στρατιωτική και οικονομική ενίσχυση του βρετανικού και αμερικάνικου ιμπεριαλισμού για να επιβιώσει. Η ελληνική αστική τάξη, δεξιά και “κεντρώα” κόμματα μαζί με τον βασιλιά, απαίτησαν από τον νικητή λαό, στο όνομα της “εθνικής ενότητας”, να παραδώσει τα όπλα, να παραιτηθεί από τις διεκδικήσεις του, να υποταχθεί στην εξουσία τους.
Ο λαός λοιπόν, που με το όπλο στο χέρι, έδωσε το αίμα του μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, κόντρα στους φασίστες κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους, βρέθηκε ξανά δεμένος πισθάγκωνα με τις αλυσίδες της εκμετάλλευσης. Αποδείχθηκε με τον πιο τραγικό τρόπο ότι δεν μπορεί να υπάρξει καμία “εθνική ενότητα” μεταξύ καταπιεστών και καταπιεζομένων. Δεν μπορεί να υπάρξει καμία εξουσία που να υπηρετεί ταυτόχρονα και το κεφάλαιο και το λαό. Ποτέ και πουθενά.
Μετά λοιπόν τη Συμφωνία της Βάρκιζας και τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, εξαπολύεται ένα τεράστιο κύμα τρομοκρατίας στα μέλη και τους φίλους του ΚΚΕ, του ΕΑΜ και των υπόλοιπων αντιστασιακών οργανώσεων.
Στο νησί καταφθάνει το Μάρτη του 1945 ένας ενισχυμένος λόχος εθνοφυλακής, που διοικητής του ήταν ο κατοπινός χουντικός συνταγματάρχης και τότε λοχαγός Δημήτρης Πατίλης. Επαναδραστηριοποιούνται οι παρακρατικές ομάδες των Γάκια (Φ. Αλυσανδράτος) και Κηρυναίου Παπαδημάτου, συνεργάτες πρωτύτερα των κατακτητών και η Πατριωτική Οργάνωση Κεφαλονιάς (Π.Ο.Κ.) η οποία συγκροτήθηκε με πρωτοβουλία των Βρετανών κατά την Κατοχή, αυτοπροβαλλόταν ως αντιστασιακή οργάνωση και ανέπτυσσε στην πραγματικότητα αντιΕΑΜική και αντικομουνιστική δράση. Οι ενέργειες αυτών των ομάδων εποπτεύονταν από τη χωροφυλακή.
Η έλευση της εθνοφυλακής στο νησί σηματοδοτεί την έναρξη μιας σειράς από εκκαθαριστικές επιχειρήσεις με σκοπό την εξόντωση του ΚΚΕ και του ΕΑΜικού κινήματος. Είναι η λεγόμενη περίοδος της «Λευκής Τρομοκρατίας» που χαρακτηρίζεται από ένα πρωτοφανές κυνήγι ενάντια στα μέλη του Κόμματος και του ΕΑΜ, με εφόδους και καταστροφές γραφείων, καταστροφή των τυπογραφείων των εφημερίδων τους, εμπρησμό σπιτιών και αποθηκών, μπλόκα σε συνοικίες και χωριά, συλλήψεις, ξυλοδαρμούς, βιασμούς γυναικών, δολοφονίες αγωνιστών έπειτα από φρικτά βασανιστήρια.
Μέσα στους πρώτους μήνες της κρατικής και παρακρατικής φασιστικής δράσης, η Κεφαλονιά βυθίστηκε στο αίμα. Λαϊκοί αγωνιστές δολοφονήθηκαν, όπως οι οκτώ κάτοικοι των Δαυγάτων, που σφάχτηκαν από τον ίδιο τον Γάκια, χωριά ρημάχτηκαν από τους εθνοφύλακες και τους χωροφύλακες, αμέτρητες περιουσίες ληστεύτηκαν από τους παρακρατικούς, εξακόσιοι και πλέον κομμουνιστές και αγωνιστές της ΕΑΜικής Αντίστασης εκτοπίστηκαν σε ξερονήσια με συνοπτικές διαδικασίες και πάρα πολλοί άλλοι γέμισαν τις φυλακές.
Την ίδια εποχή άρχισαν και οι εκτελέσεις σημαντικών στελεχών του Κόμματος και άλλων αγωνιστών του νησιού, όπως του υπεύθυνου σύνταξης της τοπικής ΕΑΜικής εφημερίδας «Ελεύθερη Κεφαλονιά».
Το δίλημμα που τέθηκε ήταν ή τις αλυσίδες ή τα όπλα. Και το ΚΚΕ επέλεξε να βαδίσει τον δρόμο της σύγκρουσης, κόντρα στην υποταγή».
Έτσι λοιπόν γεννήθηκε ο ΔΣΕ και τα τμήματά του εδώ στην Κεφαλονιά!
