Σήμερα αναρωτιόμαστε πώς ένα συγκρότημα μπορεί να δηλώνει απολιτίκ, να υποστηρίζει τα βασανιστήρια της CIA και να εμπνέεται από μεγάλους κομμουνιστές του εικοστού αιώνα. Προφανώς δηλαδή συζητάμε για τους Metallica.

Διηγούμαστε ιστορίες όχι για τους ίδιους, αλλά για τους ανθρώπους που τους ενέπνευσαν κατά διαστήματα και καταλήγουμε ότι κάποιος δεν κατάλαβε καλά τι είχε διαβάσει. Αφήνουμε τους κομμουνιστές την εποχή του μακαρθισμού να συναντούν τον Λου Ρητ κάπου στη Νέα Υόρκη και τον Χέμινγουεϊ στον Ισπανικό Εμφύλιο και φεύγουμε όλοι μαζί για ένα κακόφημο καμπαρέ στο Βερολίνο, από το οποίο μπορεί να πέρασε και ο Μπέρτολτ Μπρεχτ.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, δηλαδή από τον αριθμό One.

Επιστροφή στο μακρινό 1988 με το τρίτο single του άλμπουμ …And Justice for All. Για ορισμένους η πιο πολιτική δουλειά μιας μπάντας που επιμένει να δηλώνει απολιτική, χωρίς ποτέ να καταφέρνει να το τεκμηριώσει.

Το One περιγράφει την ιστορία ενός στρατιώτη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος αφού έπεσε σε μια νάρκη έμεινε τυφλός, κωφός και άλαλος και προσπαθούσε να επικοινωνήσει με τους γιατρούς του με σήματα Μόρς. Ουσιαστικά δηλαδή το τραγούδι περιγράφει την ιστορία από το βιβλίο και την ομότιτλη ταινία “Ο Τζον πήρε το όπλο του” του κομμουνιστή συγγραφέα και σεναριογράφου Ντάλτον Τράμπο.

Και αν θυμάστε, είχαμε πει παλιότερα γι’ αυτόν και τις παρακάτω κουβέντες.

Metallica: Αντιδραστικά απολίτικοι – INFO-WAR       Ακούστε και το μαγνητόφωνο