Θα μου επιτρέψετε κάτι διαφορετικό. Όταν διάβασα το κείμενο συγκλονίστηκα γιατί με αγγίζει, ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό. Προσέξτε.                                        Τελευταία κλήση της σταρ: Marilyn Monroe.  Τη νύχτα της 4ης Αυγούστου 1962, η Marilyn Monroe έκλεισε για τελευταία φορά την πόρτα του υπνοδωματίου της στο Brentwood. Στα 36 της χρόνια, η γυναίκα που προσωποποίησε την αίγλη και τη χαρά μιας εποχής βρέθηκε βυθισμένη στην απόλυτη μοναξιά. Ώρες νωρίτερα, τα τηλεφωνήματά της αποκάλυψαν μια κουρασμένη φωνή, επιβαρυμένη με το βάρος μιας ζωής που είχε γίνει ανυπόφορη. Ήταν νωρίς το πρωί της 5ης Αυγούστου όταν ο ψυχίατρός της, αφού έσπασε ένα παράθυρο, την βρήκε άψυχη, με το τηλέφωνο να κολλάει ακόμα στο χέρι της και περιτριγυρισμένη από άδεια βάζα. Ο ιατροδικαστής αποφάνθηκε ότι η υπερβολική δόση βαρβιτουρικών ως «πιθανή αυτοκτονία», μια ανατριχιαστική φράση για να περιγράψει την εξαφάνιση ενός φωτός τόσο ζωντανού αλλά και τόσο εύθραυστου. Πίσω από το λαμπερό χαμόγελο και τα πλατινένια μαλλιά, η Μέριλιν πάλεψε με την αϋπνία, την κατάθλιψη και τις ασφυκτικές προσδοκίες ενός κόσμου που λάτρευε τον μύθο αλλά αγνοούσε τη γυναίκα. Η σημερινή μέρα δεν στέκεται μόνο ως είδωλο ομορφιάς, αλλά ως υπενθύμιση ότι το στέμμα της επιτυχίας μπορεί να είναι το μεγαλύτερο βάρος από όλα. Συγχωρήστε με.