Επιστρέφουν στον τόπο του εγκλήματος οι πανίσχυρες δυνάμεις της παγκόσμιας τάξης ή μάλλον αταξίας, αυτές που για δεκαετίες ολόκληρες καταδίκασαν λαούς και ανθρώπους σε συνθήκες μεσαιωνικής γαλέρας. Κι επιστρέφουν αυτή τη φορά, κουβαλώντας κατεψυγμένα κροκοδείλια δάκρυα, πάνω στο ζεστό πτώμα ενός πλανήτη που ίδιοι με τις πολιτικές και τις ανοχές τους δολοφόνησαν. Και μάλιστα με τον πιο φρικαλέο τρόπο.

Η Σύνοδος του Ο.Η.Ε για το Κλίμα, το COP 26*, που ξεκινά σήμερα 31/10 τις εργασίες της, θυμίζει έντονα κάποιους επικίνδυνους ιππότες στρογγυλής τραπέζης που αφού ένας ολόκληρος κόσμος καταρρέει με δική τους ευθύνη, καλούνται και αυτό-προσκαλούνται τώρα και μάλιστα στην εσχατιά του χρόνου, να  τον διασώσουν.  Σε μια σύνοδο που πέρα από τα κόκκινα χαλιά και τα ακριβά εδέσματα, το… κλίμα θυμίζει περισσότερο μνημόσυνο για έναν κατεστραμμένο πλανήτη σε σκηνικό, μάλιστα, ταινίας μαζικής καταστροφής. Και έτσι είναι, όσο κι αν οι αυταπάτες ενός πλανήτη με κλιματική δικαιοσύνη και περιβαλλοντική ισορροπία χαϊδεύει και χαϊδεύεται μέσα από παχιές διακηρύξεις και κοινά ανακοινωθέντα.

Υπάρχει ελπίδα από μια τέτοια “σημαντική” Σύνοδο, στα πλαίσια του Ο.Η.Ε και υπό την αιγίδα του; Ας είμαστε ρεαλιστές. Όταν οι “δολοφόνοι” ενός άλλου κόσμου ανθρωπιάς, φυσικής ομορφιάς, ελευθερίας και χειραφέτησης, κοινωνικής φροντίδας, αλληλεγγύης, ισότητας και δικαιοσύνης επιστρέφουν στον τόπο του εγκλήματος, είναι παντελώς αδύνατο να αναστήσουν οι ίδιοι από μόνοι τους το θύμα τους. Γιατί όσο κι αν βρισκόμαστε την ύστατη ώρα που και οι ίδιοι επικαλούνται, δεν πρόκειται να κάνουν βήμα πίσω από τους οικονομικούς ανταγωνισμούς, τις γεωπολιτικές επιδιώξεις τους, από  τα κερδοσκοπικά συμφέροντα που εκπροσωπούν και από τα οποία χρηματοδοτούνται ταυτόχρονα,  ούτε φυσικά να εγκαταλείψουν την ιδεολογική και πολιτική τους φαρέτρα. Αυτή που θυσιάζει λαούς, κοινωνίες, τόπους και πολλά χρόνια τώρα το ίδιο το περιβάλλον,  μόνο και μόνο για να διασώσουν και να διαδώσουν τον δικό τους θεό, το χρήμα και την ισχύ.

Μηδενισμός, θα αντιτείνει κάποιος ή κάποια. Ρεαλισμός θα απαντήσουμε και πάλι εμείς. Και όχι άδικα. Γιατί καλές και χρήσιμες οι πολιτικές για τα πλαστικά καλαμάκια, άγιες οι καμπάνιες για το πλαστικό στις θάλασσες και τόσα άλλα, ο διάβολος όμως της καταστροφής δεν αντιμετωπίζεται με προσευχές, λιβανιστήρια, ευχολόγια και τάματα, ακόμη κι αν είναι από ανακυκλώσιμα υλικά. Ούτε επίσης το μοδάτο χρώμα της εποχής, το “πράσινο” μιας και πάλι “ανάπτυξης”, της δικής τους ανάπτυξης, είναι αρκετό για να σκεπάσει το περιβαλλοντικό και κλιματικό μαύρο σε όλες τους τις εκφάνσεις,  πρόβλημα. Το πολύ να του αλλάξει χρώμα, να το προσαρμόσει στο σύγχρονο χρώμα του κέρδους.

Πιο απλά, με ένα παράδειγμα που αφορά και τους δικούς μας τόπους: Τι να περιμένει κανείς από εκείνους που μόλις λίγα χρόνια πριν διέθεταν σημαντικά κεφάλαια για ακόμη περισσότερες εξορύξεις ακόμη και σε φυσικούς παραδείσους και τώρα, λίγα χρόνια μετά, συζητούν και πάλι στις πλάτες αυτών των περιβαλλοντικών παραδείσων πως θα τους βιάσουν με πράσινους διακορευτές. Και όπως λέει το γνωστό σύνθημα, αν μιλούσαν για τράπεζες, τότε θα μπορούσαν να μιλάνε και για διάφορες και διαφορετικών μοντέλων “σωτηρίες”.

Η πολυδιαφημιζόμενη COP26*, που θα διεξαχθεί μέχρι τις 12 Νοεμβρίου αν δεν αλλάξει κάτι στο… ενδιάμεσο, δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από αυτό που λέει το όνομα της. Μια σύνοδος ισχυρών, επομένως όχι των λαών. Και σωτηρία δια…. αντιπροσώπευσης, ιστορικά τουλάχιστον, δεν έχει υπάρξει. Μόνο συμβιβασμοί και μάλιστα στο ύψος ενός μικρού δέντρου,  μπροστά στο μεγάλο δάσος ενός πολυεπίπεδου ανταγωνισμού που αντί να υποχωρεί, μεγαλώνει και γιγαντώνεται. Με τα γνωστά… αποτελέσματα.

Στην COPτοραπτική και αυτής της Συνόδου, το μόνο που -δυστυχώς- αλλάζει, δεν είναι τα εργαλεία, ψαλίδια, συρραπτικά και βελόνες με τα οποία διαμέλισαν και ξαναέραψαν χρόνια τώρα τις τύχες του κόσμου όπως τους βόλευε και τους βολεύει, αλλά κάτι ακόμη πιο δραματικό. Αλλάζει το “ύφασμα” πάνω στο οποίο σχεδιάζουν και εφαρμόζουν τα εγκληματικά σχέδια τους. Κι όχι απλά αλλάζει, γίνεται πιο πράσινο δηλαδή, αλλά τελειώνει κιόλας. Κι αυτό είναι το πιο οδυνηρό.

Με το δεδομένο αυτό, την εξάντληση δηλαδή των περιβαλλοντικών και κλιματικών “αποθεμάτων”, στην δική τους κοπτοραπτική, δεν μας μένει, στους λαούς και στις κοινωνίες, άλλη λύση, παρά μόνο να τους εμποδίσουμε. Κι όσο κι αν φαίνεται τόσο, μα τόσο ανέφικτο, δεν είναι καθόλου τυχαίο πως σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, ακόμη και στον δικό μας μικρό τόπο, ένας νέος ξεσηκωμός, όχι και τόσο… παραδοσιακός αλλά απολύτως αναγκαίος, έχει φέρει κάποιες μικρές, ελάχιστες σίγουρα, πάντως νίκες.

Κι είναι ένας ξεσηκωμός ακριβώς την κρίσιμη στιγμή, που απέναντι ακριβώς στις συνόδους των ισχυρών ενόχων, θα σώσει όχι μόνο ο “λαός τον λαό”, αλλά ο ίδιος ο λαός την ανθρώπινη και όμορφη πλευρά του πλανήτη μας.  Κι αυτό είναι και αισιόδοξο και ρεαλιστικά… εφικτό.

Σταύρος Αντύπας