Από την άλλη λέει ότι είμαι υπέρ της πώλησης του αεροδρομίου, «εγώ είμαι επιχειρηματίας, πετυχημένος επιχειρηματίας», κι από την άλλη λέει στους απεργούς εγώ είμαι μαζί σας.
Σύγχυση, μεγάλη σύγχυση επικρατεί στο μυαλό του Δημάρχου μας, με όσα λέει για το αεροδρόμιο. «Σε λίγα χρόνια το αεροδρόμιο θα κλείσει έτσι που πάει, ενώ ο ιδιώτης που θα το πάρει θα κάνει επενδύσεις». Μεγαλύτερη ανοησία απ’ αυτό που λέει δεν υπάρχει. Τι είδους επενδύσεις κα κάνει ο επενδυτής; Θα έρθουν τα αεροπλάνα που προσγειώνονται στην Ζάκυνθο στην Κεφαλονιά; Όχι βέβαια. Θα έρθουν από την Λευκάδα; Αστειεύεστε. Τι είδους επένδυση θα γίνει για να μην κλείσει. Άντε, το καλοκαίρι να’ρθει κανένα αεροπλάνο παραπάνω με τουρίστες. Τι άλλο μπορεί να γίνει;
Ας τα πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή.

Το ύψος της επένδυσης που θα κάνει η κοινοπραξία στους αερολιμένες εκτιμάται στα 100 εκατ. και για τα δεκατέσσερα αεροδρόμια. Το πιθανότερο όμως είναι αυτό το ποσό να μην αφορά έργα που έχουν να κάνουν με τις αεροπορικές λειτουργίες, καθώς στην πλειοψηφία τους αυτά τα έργα (υπόστεγα, αεροδιάδρομοι, αποστραγγιστικά έργα κ.ο.κ.) έχουν γίνει από την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας. Δηλαδή οι ιδιώτες «επενδυτές» θα τα πάρουν έτοιμα. Το ποσό της επένδυσης αφορά στις εμπορικές δραστηριότητες των αερολιμένων που είναι καταστήματα, εστιατόρια, χώροι στάθμευσης κ.ά. Άλλωστε θα γίνει χρήση του «επιτυχημένου» μοντέλου του ΔΑΑ που εξασφαλίζει κέρδη όχι από πραγματική ανάπτυξη αεροπορικού έργου αλλά από την υπερ-εκμετάλλευση των υποδομών, των υψηλών ενοικίων, των ποσοστών επί του τζίρου που θα καταβάλλονται στους νέους ιδιοκτήτες.
Προσέξτε και το άλλο.
Ο μη δημόσιος χαρακτήρας των αερολιμένων κατά κύριο λόγο θα επηρεάσει αρνητικά τις τοπικές κοινωνίες. Η αύξηση των τελών που θα επιβληθεί –προκειμένου να γίνει γρηγορότερα η απόσβεση της επένδυσης– θα ανεβάσει το κόστος μετακίνησης προσώπων και αγαθών. Και ασφαλώς ο ιδιώτης αποβλέπει στα κέρδη από την αύξηση του τουρισμού και της επιβατικής κίνησης που αναμένεται να εκτιναχθεί τα επόμενα χρόνια, και όχι στην ικανοποίηση των αναγκών μιας τοπικής κοινωνίας που σε συνδυασμό με το μονοπώλιο στις αερομεταφορές θα γίνουν εντονότερα τα προβλήματά της.

Από την πλευρά των εργαζομένων τώρα, σε ό,τι αφορά τις νέες θέσεις εργασίας είναι ξεκάθαρα επικοινωνιακό τρικ, καθώς τα περιφερειακά αεροδρόμια θα καταστούν ειδικές οικονομικές ζώνες εξαθλίωσης, όπως και το σύγχρονο «εργασιακό Νταχάου» –όπως το έχουμε πολλάκις αναφέρει– «Ελ. Βενιζέλος». Ακόμα και σε μεγάλους αερολιμένες η εργασία στηρίζεται σε εποχικό προσωπικό, αμειβόμενο στα κατώτατα επίπεδα για να παρέχει ειδικευμένη, εντατικοποιημένη εργασία, χωρίς καμία αποζημίωση για εργασία πέραν του νόμιμου ωραρίου ή για εργασία σε ημέρα ανάπαυσης. Επίσης ελλοχεύει ο κίνδυνος μόλις ολοκληρωθεί η πώληση αερολιμένων και της δεύτερης ομάδας να οξυνθεί ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα αεροδρόμια. Το κόστος που θα προκύψει από τον ανταγωνισμό μη φανταστεί κανείς πως δεν θα μετακυλισθεί στο εργατικό κόστος συμπιέζοντάς το ακόμα πιο χαμηλά. Και εννοείται πως η έννοια «συνδικαλισμός» θα είναι έννοια απαγορευμένη.

Αυτή θα είναι η… επένδυση που επέρχεται στο Αεροδρόμιο Κεφαλονιάς. Όπως μου έλεγε και ένας εργαζόμενος στο Αεροδρόμιο, «θα κλάψουν μανούλες, από την πλευρά των εργαζομένων, αλλά θα έχει και αντίκτυπο και στους επιχειρηματίες που υπάρχουν μέσα στην αίθουσα.
Σε λίγο, επιχειρήσεις θα δημιουργούνται έξω από την αίθουσα, ενώ με το πάρκινγκ θα είναι δύσκολα τα πράγματα. Μη σας πω ότι για να μπαίνεις στο χώρο του Αεροδρομίου θα πρέπει να πληρώνεις εισιτήριο εισόδου.

Σπύρος Αλεβιζόπουλος