Νίνα Αγγελική Γεωργιάδου.  Οι ενδιάμεσες εκλογές στη χώρα του κάλπικου αμερικάνικου ονείρου, είναι το αποτύπωμα ενός βαθύ θυμού.
Αν ζούσε ο Τζον Στάινμπεκ, θα έγραφε για τα τωρινά Σταφύλια της Οργής, που σήμερα ξεκινούν από τη θυμωμένη Σκουριασμένη Ζώνη (Rust Belt) του παγωμένου, αποβιομηχανοποιημένου Οχάιο και κατεβαίνουν στον φυλετικά καθημαγμένο Μισσισσιπή.
Από το 1939 της Μεγάλης Ύφεσης, μέχρι το 2026 της ακραίας ταξικής πόλωσης, μεσολάβησε ένας αιώνας και είναι σα να μην πέρασε μια μέρα.
Ακρίβεια, ανεργία, ακραία φτώχεια, αστεγία και υγειονομική εγκατάλειψη για την εργατική τάξη, τους αγρότες – και το μεγαλύτερο μέρος της κάποτε μεσαίας τάξης – , που σιτίζονται με κουπόνια, κοιμούνται στα πεζοδρόμια και πεθαίνουν ανασφάλιστοι, για ασήμαντη αφορμή.
Οι μετανάστες, που ήταν η καύσιμη ύλη για την κάποτε ανθηρή βιομηχανία του αμερικάνικου βορρά, έγιναν καύσιμη ύλη για να τροφοδοτηθεί η επέλαση του ρατσισμού, που συσκοτίζει τις πραγματικές αιτίες της δημοσιονομικής κατάρρευσης και της άγριας ταξικής πόλωσης και ο ICE πηρε τη θέση της Κου Κλουξ Κλαν, δολοφονώντας και συλλαμβάνοντας μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς, για να τους στείλει σιδεροδέσμιους στους αλιγάτορες της Φλόριδα.    Διαβάστε τη συνέχεια