Τη γνωρίζαμε  με την ονομασία Οδός Σιτεμπόρων. Τώρα, έχουμε ένα δρόμο με πινακίδες, μνημείο στην απουσία αισθητικής και λογικής.

Προσδοκούσαμε η πολυαναμενόμενη αναμόρφωση ότι θα μας πρόσφερε έναν δρόμο  πιο όμορφο, πιο λειτουργικό και πιο ανθρώπινο. Κι όμως εκτός από τη σπατάλη χρημάτων και το παράλογο της παρέμβασης, γιατί είναι περιττές αφού οι οδηγοί έχουν καταλάβει ήδη ότι οι κοιλότητες των πεζοδρομίων είναι για πάρκινγκ και από τις δύο πλευρές, αναγκαζόμαστε να βλέπουμε συστοιχίες πινακίδων, σημάτων, και κολώνες οι οποίες  δημιουργούν  μια οπτική ρύπανση  που πληγώνει την ομορφιά της περιοχής. Όσα δέντρα και να φυτευτούν, θα μοιάζει σαν ένα τοπίο όπου κυριαρχεί η πινακίδα εις βάρος των δέντρων.

Αναμόρφωση ενός χώρου δεν σημαίνει να αλλάξουμε πεζοδρόμια, να βάλουμε καινούργια υλικά και να τον μετατρέψουμε σε ένα δάσος μεταλλικών πινακίδων . Δημιουργούμε ένα περιβάλλον που έχει αρμονία, οπτική γαλήνη και σεβασμό στη ματιά του ανθρώπου.

Εάν ο στόχος του έργου ήταν να δημιουργηθεί η μεγαλύτερη υπαίθρια έκθεση πινακίδων, συγχαρητήρια. Το έργο πέτυχε.

Ιωάννης Κοσμάτος