Δεν περιμένω να παραιτηθεί ή έστω να ζητήσει συγγνώμη τώρα που τον αδειάζει σαν μπάζο ο Αρειος Πάγος. Πού τέτοια ευαισθησία!

Εντός πωλούνται πάσης φύσεως υλικά. Συνήθης επιγραφή σε επιμήκη ντουβάρια στις παρυφές των πόλεων άλλοτε. Γραμμένη πάντα στο χέρι με φανταχτερό ντουκόχρωμα και χτυπητές ανορθογραφίες. Με «όμικρον γιώτα – ύψιλον» το υλικά και συχνότερα με «ήτα – «γιώτα». Σταθερά με «όμικρον – έψιλον» το πωλούνται. Οσο για κείνο το αφιλότιμο, καθαρευσουσιάνικο «πάσης φύσεως» σημειωνόταν στους πιο παράταιρους και επινοητικούς συνδυασμούς. Εβγαζε μάτια η τόσο κοινή φράση, που διασώζει η στιχουργός Κωστούλα Μητροπούλου στον εμβληματικό «Δρόμο» του Λοΐζου.

Νεοκλασικά και διώροφα αρχοντόσπιτα γκρεμίζονταν σωρηδόν τα πέτρινα χρόνια του ’50, τα ελπιδοφόρα του ’60 και τα απέλπιδα κατοπινά. Νταλαβέρι με χοντρές μπάζες, η διαβόητη ανοικοδόμηση. Παράλληλα με τις πολυκατοικίες που στένευαν τις κεντρικές συνοικίες, χτίζονταν και τα απλόχωρα τότε προάστια. Σε εκτός σχεδίου οικόπεδα, με σόλοικες άδειες και ισχνούς προϋπολογισμούς. Πάσχιζαν οι εσωτερικοί μετανάστες να καλύψουν όπως όπως μ’ ένα κεραμίδι τα ακούρευτα κεφάλια της οικογένειας και, επειδή δεν περίσσευαν τα μπικικίνια, κατέφευγαν μοιραία στα μεταχειρισμένα πλινθία των κατεδαφίσεων.

Ενδοξες μέρες γνώριζαν οι μάντρες με τα ξεσκαρταρισμένα υλικά: τούβλα, πορτοπαράθυρα, κάγκελα, πλακάκια, είδη υγιεινής, αγοράζονταν κοψοχρονιά για να τοποθετηθούν μεγαλοπρεπώς στα ταπεινά ενδιαιτήματα των μεροκαματιάρηδων. Η αποτελεσματική ανακύκλωση είναι πρωτίστως ζήτημα ανάγκης. Την ανομοιομορφία της κατασκευής ομόρφαινε η ευωδιά του γιασεμιού και της γαζίας στις γλάστρες της αυλής. Μονάχα η λιγοστή σαβούρα πετιόταν στους ως άνω αποσκορακισμούς. Τα επιλεγόμενα μπάζα που φορτώνονταν σε τρίκυκλα με ανατρεπόμενες καρότσες και κατέληγαν σε εγκαταλελειμμένα νταμάρια και χωματερές.

Δίχως περίσκεψη και αιδώ, δισυπόστατοι και δουλοπρεπείς, αποκτήσαμε συνήθειες Ευρωπαίου τις δεκαετίες που ακολούθησαν και δεν καταδεχόμαστε πια να χρησιμοποιούμε υλικά από δεύτερο χέρι. Επιλέγουμε ανυπερθέτως ολοκαίνουργια με ιδιαίτερη προτίμηση στα εισαγόμενα. Ως εκ τούτου γεμίσαμε μπάζα. Μεταφέρονται μεν με τριαξονικά φορτηγά, ουδόλως ευκαταφρόνητες ποσότητες δε στοιβάζονται σε πεζοδρόμια, οδούς και πλατείες. Μπάζα παντού! Συνηθίσαμε να ζούμε με λογής λογής μπάζα. Σαβούρα βιβρ κατάντησε ο βίος μας και τον επιδεικνύουμε με καμάρι. Μπάζα η κουλτούρα μας, μπάζα η αισθητική μας, μπάζα η σκέψη μας, για τα μπάζα το κομματικό μας προσωπικό.

Ρωτήστε σχετικά τον παλίμβουλο Χλωρίδη που αυτομόλησε από το κάποτε κραταιό ΠΑΣΟΚ για να υπηρετήσει τους συμπεριφερόμενους ως αναντάν μπαμπαντάν ιδιοκτήτες του κράτους τέως μισητούς αντιπάλους. Οι απανταχού αφεντάδες, ως γνωστόν, επιδαψιλεύουν στους αδιάντροπους παλίντροπους τον απεχθή ρόλο του αυλοκόλακα για τη βρόμικη δουλειά.

Αντεπεξέρχεται περίφημα στα νέα του καθήκοντα ο εκ Κιλκίς ορμώμενος πονηρός πολιτευτής. Ο ευήθης αφορισμός «όποιος μιλάει για μπάζωμα είναι για τα μπάζα» συνοψίζει την πολιτική παρακαταθήκη του εθνοσωτήριου γκοβέρνου και εγγράφει τον ίδιο στο λίμπρο ντ’ όρο των ασυναγώνιστων αποφθεγματολόγων. Δεν περιμένω να παραιτηθεί ή έστω να ζητήσει συγγνώμη τώρα που τον αδειάζει σαν μπάζο ο Αρειος Πάγος. Πού τέτοια ευαισθησία! Θα μπορούσε, τουλάχιστον, να σιωπήσει. Εκείνος, όμως, στήνει ενέδρα στην κοινή λογική και περνά στην αντεπίθεση, δηλώνοντας περήφανος για τη ρήση του. Αθεράπευτα αμετανόητος, λες και τα μπάζα όλου του ντουνιά συμφύρονται στο γλίσχρο τσερβέλο του.