Κι αν η φωτιά άφησε μαύρα τα μονοπάτια,
το φεγγάρι στάζει ασήμι πάνω στα κλαδιά.
Μέσα στη στάχτη ανθίζει μια μικρή ανάσα,
κι η γη μας ξαναγράφει τραγούδια με νερά.

Και μέσα απ’ τον καπνό σηκώνονται χέρια,
δεν παραδίδουνε τη γη στη σιωπή.
Κάθε βήμα γίνεται υπόσχεση νέα,
πως η ζωή θα νικήσει, ό,τι κι αν πει.

Σαν προσευχή ψιθυρίζει το χώμα,
“δεν τελειώσαμε ακόμα, έχουμε καιρό”.
Κι ένα πουλί που γύρισε κελαηδάει μόνο,
για να θυμίσει πως υπάρχει φως καιρό.

Όταν φυσήξει αγέρας θα πάρει τη θλίψη,
και στη θέση της θα φέρει μια καινούρια ευχή.
Κι απ’ το καμένο χώμα, αργά μα σταθερά,
θα βγει το πράσινο να πει: “ξαναρχίζει η μέρα”.

Γαβριήλ Μανωλάτος