Θυμόμαστε τις φράσεις: «θα το βρεις στο περίπτερο», «τα πάντα έχει το περίπτερο». Εκεί τρέχαμε μικροί όταν εξοικονομούσαμε λίγες δραχμές για σοκολάτες με τους ήρωες του 1821, το πακετάκι τα μπισκότα της μιας δραχμής, τα φυλλαράκια τσίχλας με γεύση δυόσμου και κανέλας, χαζεύαμε τα μεγάλα γυάλινα βάζα, αραδιασμένα στην πρόσοψη με καραμέλες αστακού, λουκουμιού, του φιλιού τις κόκκινες, του βήχα τις πράσινες. Αγοράζουμε τις κάρτες με τις σημαίες των κρατών, τους ποδοσφαιριστές, προμηθευόμαστε τις μπίλιες. -Τα πάντα είχε το περίπτερο. Αβέβαιης πολλές φορές ποιότητας; Ίσως. Αλλά βέβαιης όμως γοητείας. Από Αλγκόν, καλμαλίνες, καλμόν μέχρι αργότερα ασπιρίνες. Από αεροπορικούς φακέλους, βελόνες, παραμάνες μέχρι καρτποστάλ. Από τσακμάκια με πέτρα και φυτίλι, τσιγάρα χύμα από κούτες για τους άφραγκους και τους νεοφώτιστους στο κάπνισμα, μέχρι χαρτομάντηλα, σημαιάκια, τράπουλες μονοπωλίου, σπίρτα, εφημερίδες και περιοδικά.. Σήμερα τον κόσμο των περιπτέρων τον διαλύσανε. ….”Καινούργια δεν βάζουν και τα παλιά τα βγάζουν”. Γιατί άραγε; Ποιος μπορεί ν’ απαντήσει