Κάρολος Κουν, Γιάννης Τσαρούχης και Αλέξης Μινωτής σε μια φωτογραφία από την δεκαετία του ‘80. Ο ιδρυτής του Θεάτρου Τέχνης είχε πει κάποτε :«Θέλησα πάντα τα έργα μου ν’ απευθύνονται στο λαό, αλλά χωρίς να κάνω συμβιβασμούς σ’ αυτό που πιστεύω. Κάνω θέατρο που προσπαθεί να τραβήξει όσο γίνεται περισσότερο κόσμο. Μ’ ενδιαφέρει ο αγνός άνθρωπος του λαού. Αν δεχτούμε πως το κοινό δημιουργεί ένα κύκλο, μ’ ενδιαφέρουν αυτοί που είναι στην αρχή του, για την αγνότητά τους κι αυτοί που είναι στο τέλος, για την πείρα και τη σοφία τους. Αδιαφορώ για τους μεσαίους.»
Ένα από τα χαρακτηριστικά αποφθεύγματα του εμβληματικού ζωγράφου: «Η πίστη σ’ ένα πράγμα, οτιδήποτε, παίρνει την αξία της από την ικανότητα που έχουμε να πιστεύουμε. Το να μην μπορείς να πιστέψεις είναι ένα είδος αναπηρίας». Όσο για τον διεθνώς καταξιωμένο πρωταγωνιστή, είχε πει σε μια από τις συνεντεύξεις του: «Ο ηθοποιός κι αν δεν αφήνει έργο απτό, αν και χάνεται και ξεχνιέται απ’ τους κατοπινούς, αν και σβήνει μέσα στη λήθη, ζει όμως πολλαπλά μέσα σε άλλους αρίφνητους, που έρχονται και φεύγουν, γιατί ενσωματώθηκε φορές και φορές, σε μύριες όσες ποικίλες μορφές που ζωντάνεψε στη σκηνή και του έγιναν βιώματα ψυχικά και γι’ αυτό αθάνατα…»