Από όπου κι αν το πιάσεις το σύστημά τους βρωμάει. Όποια πέτρα του κι αν σηκώσεις θα βρεις από κάτω τη σαπίλα. Όπου κουρτίνα του κι αν ανοίξεις θα αποκαλυφθεί η απάτη, η κλεψιά η κοροϊδία του. Όποιο πολιτικό στασίδι του κι αν ψάξεις θα ξεσκεπαστεί η μιζαδόρικη, η αρπαχτική, η ρουσφετολογική του πλευρά. Όλα αυτά σαν απαραίτητα συνοδευτικά της αντεργατικής, αντιλαϊκής πολιτικής που το σύστημα αυτό κατά κύριο λόγω υπηρετεί και προωθεί. Και δεν έχει σημασία αν κατά περίπτωση είναι μεγάλα ή μεσαία ή μικρά τα σκάνδαλα που αποκαλύπτονται, όπως αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ, τα πιο παλιά της Μονής Βατοπεδίου, του Τζοχατζόπουλου κ.α.

Οι βρωμερές υποθέσεις τέτοιου τύπου πάνε παρέα με πολιτικές αποφάσεις, που έχουν ακριβώς την πιο καθαρή ουσία της αντιλαϊκότητας. Όπως το σκάνδαλο του ξεπουλήματος και διάλυσης του ΟΣΕ, που είχε σαν αποτέλεσμα και τα Τέμπη, το κλείσιμο της ΛΑΡΚΟ, η κατάρρευση των δομών της δημόσιε υγείας, η εγκατάλειψη της πολιτικής προστασίας που έχει οδηγήσει σε αφανισμό δάση, καλλιέργειες, λαϊκές κατοικίες, ε θανάτους από πυρκαγιές, πλημμύρες.

Σαν το σκάνδαλο της εμπορευματοποίησης της δημόσιας γης και της χρήσης της, που εξέθρεψε σκάνδαλα τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ.

Σαν το σκάνδαλο του χαρίσματος από την κυβέρνηση 20 δι ευρώ χρεών που οφείλουν δεκάδες μεγαλοεπιχειρήσεις στο ΕΦΚΑ, την ώρα που κυνηγάει με μανία τον συνταξιούχο, nc «χρωστάει» μερικές δεκάδες ευρώ.

Σαν το σκάνδαλο της κυβερνητικής απόφασης να διαθέσει στους επιχειρηματίες του πολέμου δεκάδες δισ., την ώρα που δεν έχει «δημοσιονομικό χώρο» για τα αναδρομικά των συνταξιούχων.

Σαν το σκάνδαλο της σαρωτικής ακρίβειας στην ενέργεια (καύσιμα, ρεύμα) την ώρα που χρηματοδοτούνται από το κράτος- εμάς δηλαδή- οι όμιλοι που ενεργοποιούνται στους τομείς αυτούς.

Αυτά και όλα τα άλλα καθημερινά προβλήματα που βασανίζουν το λαό λόγω των πολιτικών της κυβέρνησης, της ΕΕ,  ΝΑΤΟ, της G7, του ΟΟΣΑ, του ΔΝΤ, του μεγάλου κεφαλαί όποιας πλευράς, είναι το κυρίαρχο, τεράστιο σκάνδαλο που μας κυκλώνει, μας καταπιέζει, μας επιβάλει μια επιβίωση- όχι ζω’ που γίνεται αφόρητη.

Τα σκάνδαλα τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ- εφ’ όσον δεν μπορούν κουκουλώνονται στην αφάνεια αενάως- αξιοποιούνται σαν δέντρα που είτε προσπαθούν να κρύψουν το δάσος της αντιλαϊκής, εγκληματικής πολιτικής, είτε να δώσουν την ευκαιρία δήθεν κυβερνητικές και πολιτικές «αυτοκριτικές», χωρίς να αγγίζουν την ουσία, αλλαγές των πιονιών στην κυβερνητική σκακιέρα, γελοίες υποσχέσεις για «μαχαίρια στο κόκαλο» και καθάρσεις, για… διόρθωση του συστήματος και αποκατάσταση τι «ευρωπαϊκών» δημοκρατικών κεκτημένων από αντιπολιτευόμενους «σωσίες» και άλλες τέτοιες πομφόλυγες.

Εδώ δεν πρόκειται απλά για ένα ψάρι που βρωμάει από κεφάλι. Είναι μια θάλασσα σαπίλας, που μέσα της ρίχνουν μολυσμένα παράγωγά τους οι καραβοκύρηδες- αφεντικά τ πλούτου-, δηλητηριάζοντας τους απλούς ανθρώπους- ναύτες που τους έχουν να τραβάνε τα κουπιά και τα δίχτυα, για να β^ ζουν στην επιφάνεια, στον αφρό τα κέρδη τους, που είναι βουτηγμένα στη σαπίλα αυτή.

Η θάλασσα αυτή δεν καθαρίζεται με αλλαγή των δηλητηρίων που την μολύνουν, όπως υπόσχονται οι διάφοροι εκάστοτε καπετάνιοι των πολιτικών σαπιοκάραβων του συστήματος. ( καθαρίσει με την καταστροφή των καραβοκυραίων, με το πέταμά τους στη θάλασσα, με την κατοχή και κυβέρνηση των καραβιών από τους ναύτες. Που δεν θα αδειάζουν στη θάλασσα απόβλητα και βρωμιές. Που, τραβώντας κουπιά και σηκώνοντας δίχτυα, θα βγάζουν στην επιφάνεια τους δικούς τους θησαυρούς- και όχι κέρδη-, ικανοποιώντας τις δικές τους και με ανάγκες.

Άιντε λοιπόν να παλέψουμε για να καθαρίσουμε τις θάλασσες και τις στεριές μας από τη βρωμιά και τη μόλυνση του συστήματος.

Από την εφημερίδα ΠΑΝΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ