των Τζέφρι Ντ. Σακς και Σύμπιλ Φαρές* , Common Dreams | Πηγή: anixneuseis.gr

17 Ιουνίου 2025 – Για σχεδόν 30 χρόνια, ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπέντζαμιν Νετανιάχου, σπρώχνει τη Μέση Ανατολή στον πόλεμο και την καταστροφή. Ο άνθρωπος είναι πυριτιδαποθήκη βίας. Σε όλους τους πολέμους που έχει προωθήσει, ο Νετανιάχου είχε πάντοτε κατά νου τον «μεγάλο πόλεμο»: να νικήσει και να ανατρέψει την ιρανική κυβέρνηση. Ο πόλεμος που επιδίωκε εδώ και δεκαετίες μόλις ξεκίνησε — και ενδέχεται να μας οδηγήσει όλους σε έναν πυρηνικό Αρμαγεδδώνα, εκτός αν τον σταματήσουν.

Η εμμονή του Νετανιάχου με τον πόλεμο πηγάζει από τους εξτρεμιστές μέντορές του: Ζεέβ Ζαμποτίνσκι, Ιτζχάκ Σαμίρ και Μεναχέμ Μπέγκιν. Η παλαιότερη γενιά πίστευε ότι οι Σιωνιστές έπρεπε να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο βίας —πολέμους, δολοφονίες, τρομοκρατία— για να πετύχουν τον στόχο της εξάλειψης κάθε παλαιστινιακής διεκδίκησης πατρίδας.

Οι ιδρυτές του κόμματος του Νετανιάχου, του Λικούντ, υποστήριζαν την αποκλειστική σιωνιστική κυριαρχία σε όλο το έδαφος της Παλαιστίνης υπό Βρετανική Εντολή. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, οι Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί Άραβες αποτελούσαν περίπου το 87% του πληθυσμού και κατείχαν δεκαπλάσια γη από τον εβραϊκό πληθυσμό. Ακόμη και το 1948, οι Άραβες υπερτερούσαν αριθμητικά των Εβραίων περίπου δύο προς ένα. Παρ’ όλα αυτά, η ιδρυτική διακήρυξη του Λικούντ (1977) ανέφερε ότι «μεταξύ της Θάλασσας και του Ιορδάνη θα υπάρχει μόνο ισραηλινή κυριαρχία». Το πλέον διαβόητο σύνθημα «από τον Ποταμό ως τη Θάλασσα», το οποίο χαρακτηρίζεται αντισημιτικό, αποδεικνύεται πως ήταν ανέκαθεν το αντι-παλαιστινιακό σύνθημα του Λικούντ.

Η πρόκληση για το Λικούντ ήταν πώς να προωθήσει τους μαξιμαλιστικούς του στόχους, παρά την κατάφωρη παρανομία τους σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και την ηθική, που επιτάσσουν τη λύση των δύο κρατών.

Το 1996, ο Νετανιάχου και οι Αμερικανοί σύμβουλοί του διαμόρφωσαν μια στρατηγική που ονόμασαν «Καθαρή Τομή» (Clean Break). Υποστήριζαν ότι το Ισραήλ δεν έπρεπε να αποσυρθεί από τα παλαιστινιακά εδάφη που κατέλαβε το 1967 με αντάλλαγμα την περιφερειακή ειρήνη. Αντιθέτως, το Ισραήλ θα αναμόρφωνε τη Μέση Ανατολή σύμφωνα με τα δικά του συμφέροντα. Κρίσιμο ρόλο θα είχε σε αυτό η Ουάσιγκτον — θα διεξήγαγε πολέμους για να διαλύσει κυβερνήσεις που αντιτίθενται στην ισραηλινή κυριαρχία επί της Παλαιστίνης. Οι ΗΠΑ καλούνταν ουσιαστικά να πολεμήσουν για λογαριασμό του Ισραήλ.

Η στρατηγική αυτή εφαρμόστηκε στην πράξη από ΗΠΑ και Ισραήλ μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Όπως αποκάλυψε ο Ανώτατος Διοικητής του ΝΑΤΟ, στρατηγός Γουέσλεϊ Κλαρκ, αμέσως μετά τις επιθέσεις, οι ΗΠΑ σχεδίαζαν να «επιτεθούν και να καταστρέψουν τις κυβερνήσεις σε επτά χώρες μέσα σε πέντε χρόνια — ξεκινώντας από το Ιράκ, έπειτα τη Συρία, τον Λίβανο, τη Λιβύη, τη Σομαλία, το Σουδάν και το Ιράν».