Με αυτό το  μήνυμα θα ήθελα να αποχαιρετήσω τον συνάδελφο, εκπαιδευτικό και φίλο Δημήτρη Μαρκάτο:

Φίλε Δημήτρη,

Η ξαφνική σου απώλεια μας συγκλόνισε όλους. Ήσουν ένας άνθρωπος που συνδύαζε τη φιλία, τη δημοκρατικότητα και τη συναδελφικότητα με ένα ήθος που σπάνια συναντά κανείς. Ένας διευθυντής που έχαιρε της γενικής εκτίμησης και αγαπήθηκε από όλους για την ανθρωπιά και την ακεραιότητά του.

Ακόμα θυμάμαι να μου λες: «Μην αγχώνεσαι, Ράνια, μπόρα είναι, θα περάσει». Μα οι μπόρες, Δημήτρη, τα τελευταία χρόνια πυκνώνουν. Οι πιέσεις, οι αντιξοότητες, ο συνεχής αγώνας να κρατήσουμε όρθιο ένα σχολείο μέσα σε ένα περιβάλλον που πολλές φορές αμφισβητεί και υπονομεύει τον ίδιο τον ρόλο μας, μας φθείρουν καθημερινά. Κι εμείς, πάντα εκεί, φρουροί στις επάλξεις, παλεύουμε για ένα εκπαιδευτικό σύστημα που συχνά ξεχνά να φροντίσει τους ανθρώπους του.

Φοβάμαι ότι εσύ, φίλε Δημήτρη, δεν θα είσαι ο τελευταίος. Όλο και περισσότεροι από εμάς πληρώνουμε με την υγεία μας το τίμημα της προσφοράς σε αυτό το απαιτητικό και ψυχοφθόρο λειτούργημα.

Η απουσία σου αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Μα θα σε θυμόμαστε πάντα, όχι μόνο για το ήθος και την προσφορά σου, αλλά και για τα λόγια σου και το χαμόγελό σου που μας έδιναν κουράγιο.

Αιωνία σου η μνήμη, φίλε.

Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά σου.

Βαθιά συγκλονισμένη,

Ράνια Τσούτση,

Διευθύντρια του Γυμνασίου Μεσοβουνίων με Λυκειακές Τάξεις