Δίκαιο μπορεί να μην ήταν, πάντως έγινε πράξη. Ο Ντόναλντ Τραμπ, ο δισεκατομμυριούχος με τον διχαστικό, μισαλλόδοξο, ξενοφοβικό λόγο και με μια σειρά κατηγοριών και ποινικών ερευνών στην πλάτη του, επανεκλέχθηκε πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών μετά την παρένθεση -όπως αποδείχθηκε- Μπάιντεν, διαψεύδοντας όλα τα γκάλοπ που έβλεπαν ένα διχασμένο εκλογικό σώμα.

Ο Τραμπ πέτυχε μια σαρωτική νίκη, μεγαλύτερη από εκείνη του 2016, κερδίζοντας και τη λαϊκή ψήφο και τους εκλέκτορες. Για τα επόμενα τουλάχιστον δύο χρόνια θα είναι ο απόλυτος άρχων, έχοντας υπό τον έλεγχό του το Κογκρέσο και απέναντί του ένα φιλικό Ανώτατο Δικαστήριο.

Αυτή η παντοδυναμία προκαλεί κύματα ανησυχίας, εντός κι εκτός αμερικανικών συνόρων. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα καταφέρει να κάνει πράξη αυτά που εξαγγέλλει, όπως μαζικές απελάσεις μεταναστών, αποστολή στρατού στις πόλεις για την επιβολή του νόμου, θηριώδεις δασμούς σε ευρωπαϊκά και κινεζικά προϊόντα, τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία… Εστω και τα μισά να επιχειρήσει, θα διαταραχθούν τόσο η εγχώρια όσο και η παγκόσμια «τάξη» – ή καλύτερα «αταξία».

Το εκλογικό αποτέλεσμα απέδειξε ότι ο Τραμπ δεν είναι ένα ιστορικό «ατύχημα», αλλά η προσωποποίηση μιας βαθιάς κοινωνικής και πολιτικής δυσαρέσκειας, κρίσης ή παρακμής. Θα ήταν προχειροδουλειά να αποφανθούμε γι’ αυτό σε λίγες λέξεις. Υπάρχουν, ωστόσο, κάποια πρώτα συμπεράσματα από την κάλπη.

Η οικονομία (και όχι π.χ. οι αμβλώσεις) ήταν το βασικό μέλημα των ψηφοφόρων. Ο Τραμπ κατάφερε να διεισδύσει περισσότερο στα εκλογικά σώματα των Αφροαμερικανών, των Λατίνων, αλλά και των γυναικών. Αν και μεγιστάνας, ψηφίστηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό από ανθρώπους της εργατικής τάξης. Εκείνους με τους οποίους φαίνεται ότι έχει χάσει κάθε επαφή το Δημοκρατικό Κόμμα και οι οποίοι, με τη σειρά τους, αποφάσισαν να του γυρίσουν την πλάτη ύστερα από μια απογοητευτική θητεία Μπάιντεν.

Οποιαδήποτε ομοιότητα με την παρακμή της ευρωπαϊκής Αριστεράς και Κεντροαριστεράς δεν είναι καθόλου συμπτωματική. Πάντα, στο τέλος, οι άνθρωποι προτιμούν το πρωτότυπο από το κακέκτυπο.

Η αυταρέσκεια των αυτοπροσδιοριζόμενων ως προοδευτικών δυνάμεων, η περιχαράκωσή τους σε μια δική τους, παράλληλη πραγματικότητα, η δαιμονοποίηση του αντιπάλου χωρίς πειστική αντιπρόταση αποδεικνύονται συνταγές καταστροφής. Δημαγωγοί τύπου Τραμπ γεμίζουν κενά που βρήκαν έτοιμα από άλλους. Προς γνώσιν και συμμόρφωσιν…