Αν με ακούς εκεί από το πιο βαθύ σημείο της Μεσογείου, από το «πιο βαθύ σημείο της ανθρωπότητας», να σου πω ότι ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ.

Εσύ παιδάκι που θα μπορούσε να είσαι παιδί μου, μάνα, πατέρα, αδελφέ, φίλε. ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ!

Ντρέπομαι, γιατί αυτός ο κόσμος που έφτιαξα, δεν σας χώρεσε.

Ακούω τις σπαρακτικές σας φωνές την ώρα που βουλιάζατε, και πνίγομαι και εγώ.

Πνίγομαι γιατί δεν μπορέσαμε ως (πολιτισμένες) κοινωνίες να διαφυλάξουμε το ύψιστο αγαθό, αυτό της ζωής.

Γιατί οι «πολιτισμένοι» και οι «αξίες» που εκπροσωπούν, ήρθαν στον τόπο σας ως εισβολείς, στις εστίες σας, σας ξεθεμέλεψαν και όσους δεν σκότωσαν εκεί, σας έστειλαν σε ταξίδια θανάτου όπως αυτό και χθες και σήμερα και αύριο, αφού υψώνουν τώρα φράκτες για να μην φτάσετε στις χώρες τους.

Και οι υποκριτές, τώρα κάνουν πως κλαίνε.

Το ελάχιστο που έχω να κάνω τούτη τη στιγμή για σας, είναι να είμαι απόψε το βράδυ στην πλατεία να φωνάξω για τον χαμό σας. Και από αύριο, στο δρόμο για την υπεράσπιση του ανθρώπου, της ζωής, της αξιοπρέπειας, ενάντια στους πολέμους για το μοίρασμα της γης, τη φτώχεια και τη δυστυχία που φέρνουν.

ΓΕΡ. ΔΑΝΑΛΑΤΟΣ

15-6-2023