Ο συγγραφέας ακόμα πέντε βιβλίων και ορθοπεδικός γιατρός Γιώργος Κων/νου Δενδρινός, με καταγωγή από το Νιοχώρι Ερύσσου Κεφαλονιάς, έκαμε το μεγάλο του σφάλμα. Ασχολήθηκε με την Κατοχή και την Αντίσταση στην Κεφαλονιά και έκαμε ό,τι χειρότερο μπορούσε να κάμει.

Χωρίς περιστροφές ανάλαβε να υπερασπίσει και να αποκαταστήσει «αντιστασιακά» τον καθημαγμένο κεφαλονίτικο ταγματασφαλιτισμό, που βαρύνεται με αδιανόητα εγκλήματα κατά του κεφαλονίτικου λαού και των άλλων κοντινών με την Κεφαλονιά νησιών Λευκάδα και Ιθάκη.

Ούτε λίγο ούτε πολύ ονομάζει τις αιμοσταγείς συμμορίες του Γάκια της Πυλάρου, του Κηρυναίου Παπαδημάτου του Πυργιού της Σάμης και του Ζήσιμου Κοτροκόη ή Κουτροκόη του Ελειού της νότιας Κεφαλονιάς, που η Αποστολή τού ΣΣΜΑ1 τις ένωσε στην «Πατριωτική (κυριολεκτικά προδοτική) Οργάνωση Κεφαλονιάς» (ΠΟΚ), ως «εθνικιστές αντάρτες»!

Καθόλου φειδωλός σε παραποίηση και παραχάραξη της καθημαγμένης ηρωικής αντιστασιακής ιστορίας μας, ακατάσχετος σε συκοφαντίες, απαξίωση και ύβρεις κατά του αντιστασιακού κινήματος, έχει ξεπεράσει όλους τους προηγούμενους συκοφάντες και υβριστές της Αντίστασης, Λουί ντε Μπερνιέρ, τον απερίγραπτο Θέμη Μαρίνο του «Εφιάλτη της Εθνικής Αντίστασης» και τον Γεράσιμο Κ. Αποστολάτο, βουλευτή και υπουργό της Νέας Δημοκρατίας, που αναφέρεται στα ένοπλα αυτά τμήματα χωρικών με επικεφαλής τους αγρότες (προπολεμικούς επαγγελματίες δολοφόνους όπως ο Γάκιας), Ζήσιμο Κουτροκόη και Φωκίωνα Αλυσανδράτο ή Γάκια, που «έλαβαν όπλα από τους Γερμανούς σε αγώνα ζωής ή θανάτου με τους ελασίτες με σκληρά αντίποινα».

Και συνεχίζει, μιλώντας για δικαίωσή τους, αφού συντέλεσαν στην αποφυγή της ένταξης της χώρας μας για 50 χρόνια «στο απάνθρωπο κομμουνιστικό καθεστώς»! Στο πλαίσιο αυτής της παγκόσμιας ιστορικής αναθεώρησης των φρικαλεοτήτων του Β’ παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πολέμου, που έκαμε την ημέρα της παγκόσμιας αντιφασιστικής νίκης ημέρα του καρτέλ της Ε.Ε., του διευθυντηρίου των πολυεθνικών, των χημικών, του πετρελαίου και των φαρμάκων του τέως 3ου Ράιχ.

Ο δυστυχώς όψιμος καλοθελητής Γ.Κ.Δ., στηριζόμενος κυρίως, όπως λέει, σε σημειώσεις από ημερολόγιο του πατέρα του, που πήρε κατά τα γραφόμενά του μέρος αρχικά στην Αντίσταση στο νησί και μετά «λάκισε» και ιδιώτευσε απόλυτα, πάντα κατά τα γραφόμενα του γιου του.

Η πολεμική μου κατά του Λουί ντε Μπερνιέρ και του «Μαντολίνο (του) του λοχαγού Κορέλι», που επισκέφτηκε την Κεφαλονιά για δύο εβδομάδες και τότε έμαθε για πρώτη φορά πως στις 28 Οκτωβρίου 1940 ο Μουσολίνι είχε επιτεθεί στην Ελλάδα, κράτησε περί τα 10 χρόνια, αφού κάποιοι ντόπιοι ταγματασφαλίτες του είπανε τα δικά τους και αυτός τα αφηγήθηκε στο βιβλίο του ως δήθεν Ιστορία διά της μυθιστορίας.

Αυτή η πολεμική επεκτάθηκε, εκτός από εδώ, σε Ιταλία και Αγγλία. Τελικά με τον τίτλο «Το μαντολίνο της Γκεστάπο» το ένθετο της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας», που τότε κυκλοφορούσε τις Κυριακές σε 200.000 αντίτυπα, κυκλοφόρησε στις 4.6.2000.

Μεγάλα τμήματα αυτού του μπεστ σέλερ, που βασίστηκε στη δεκάχρονη πολεμική μου, αναδημοσίευσαν αυθημερόν οι «Κυριακάτικοι Τάιμς» του Λονδίνου, ο «Observer» και η «Morning Star», όργανο του αγγλικού Κ.Κ., κατάγγειλε τη δυσφήμηση της ελληνικής Αντίστασης και τον ρόλο των Αγγλων, έτσι που ο συκοφάντης αναγκάστηκε να ζητήσει συγγνώμη με ηλεκτρονικό μήνυμά του στον «Observer», λέγοντας πως μπορεί να κάνει και λάθος, αλλά και για να επαναλάβει τα ίδια και χειρότερα σε νέο του βιβλίο κατά όλων των βαλκανικών λαών.

Σχετικά με τον τελευταίο του είδους Γ. Κ. Δενδρινό, με καταγωγή από την Ερυσσο, που είναι ένας από τους Δενδρινούς του Νιοχωριού που έχουν γράψει κάποια βιβλία, αυτός δεν έχει καμιά σχέση και συγγένεια με τον μεγάλο Γιώργο Παναγή Δενδρινό (Φλωριά), Νιοχωρίτη που πέθανε από φυματίωση το 1938 στα 36 του χρόνια σε μια παράγκα έξω από τη «Σωτηρία», σ’ αυτήν που πέθανε και η Μαρία Πολυδούρη. Αυτός έχει αφήσει σημαντικότατο έργο, παρά το ότι έζησε τόσο λίγο, που κατά τον Τάκη Αδάμο -και όχι μόνο- αποτελεί σημαντικό κεφάλαιο στα Γράμματά μας.

Ο γράφων έχει εκδώσει στο παρελθόν τα έργα του «Ηχώρ» και «Μαμμούθ», με διεξοδική μελέτη 70 σελίδων για τη ζωή και το έργο του, και υπάρχει και άλλο ανέκδοτο έργο του. Αλλά ο εν λόγω αείμνηστος συγγραφέας ούτε με τον αναφερόμενο εδώ, ούτε με τους άλλους Δενδρινούς συγγραφείς του Νιοχωριού έχει κανενός είδους συγγενική σχέση, εκτός του Κλεόβουλου Δενδρινού που ήταν ξαδέλφια. Στο Νιοχώρι είμαστε μόνο πέντε επώνυμα: Δενδρινός, Σακκάτος, Τσαγκαράτος, Δομένικος και Ρουμαντζάς. Απ’ αυτούς έχουν βγει 5 Δενδρινοί συγγραφείς, 2 Σακκάτοι και ένας Δομένικος. Σύνολο: 8. Ετσι εκ των πραγμάτων το Νιοχώρι θεωρείται το χωριό των συγγραφέων.

Αλλά και αυτό το Νιοχώρι, που αναφέρει πως σ’ αυτό υπάρχουν οι ρίζες του, το κακοποιεί πλήρως ιστορικά και όχι μόνο. Γιατί ενώ είμαστε Ρυσσιάνοι, το νοτιότερο χωριό της Ερύσσου, βόρειας περιοχής της Κεφαλονιάς, που συνορεύει με την Πύλαρο, περίπου στα δύο χιλιόμετρα προς Νότο, πάνω από το μοναστήρι στο Ανατολικό ή Αντελικό, στο επάνω μέρος του επαρχιακού δρόμου υπήρχε ο Φάος της Παναγίας, πολυαιωνόβια βαλανιδιά, σημαδιακό στα σύνορα Πυλάρου-Ερύσσου, που την ξερίζωσε ο προ καιρού «Ιανός».

Αναφορικά με το Νιοχώρι και τη νιοχωρίτικη καταγωγή του έχει λοιπόν ο Γ.Κ.Δ. φτιάξει μια «ιστορία» για έναν Πλαρνό πρόγονό του παπά από την Αγιαθυμιά, που τη γράφει Αγιαφημιά, που εκυνήγαγε παράνομα και η παπαδιά μαγείρευε τις πέρδικες από το κυνήγι. Είδε λοιπόν, κατά την αφήγησή του, μια πέρδικα που μαγείρευε η παπαδιά στην κατσαρόλα της η αρχόντισσα του τόπου, ο παπάς φοβήθηκε πως θα το ‘λεγε στον άρχοντα και θα ‘χε συνέπειες και γι’ αυτό πήρε μαζί με την οικογένειά του τον ανήφορο, ανέβηκε στο βουνό, στα μισά του Καλού όρους και ίδρυσε το Νιοχώρι. Ακόμα και υψομετρικά ως προς το Νιοχώρι κάνει λάθος.

Γράφει πως αυτό έχει 300 μέτρα υψόμετρο, ενώ έχει 420. Λίγο λιγότερο από το μισό του συνολικού ύψους του βουνού, που είναι 901 μέτρα. Αυτή η ιστορία είναι σκέτο παραμύθι. Εμείς οι Νιοχωρίτες είμαστε Ρυσσιάνοι και όχι Πλαρνοί. Αντίθετα και οι Δενδρινοί της Πυλάρου, του χωριού Δενδρινάτα, προέρχονται από το Νιοχώρι.

Πλήθος λαθών κάθε είδους πλημμυρίζουνε το κείμενό του: το Κεφαλονιά το γράφει με δύο λάμδα, ενώ γράφεται μόνο με ένα. Μόνο το Κεφαλληνία και το Κεφαλλήν γράφεται με δύο λάμδα. Το Σακκάτος γράφεται με δύο κάπα, ενώ το γράφει με ένα.

Το Σολέλης είναι παρατσούκλι ενός κλάδου των Σακκάτων και όχι επώνυμο, η πλατεία του χωριού λέγεται «Παλιολανός» και όχι «Παλιουρανός», όπως γράφει. Λανός σημαίνει μεγάλη δεξαμενή νερού με περισσότερα από ένα στόμια, «δακτυλίδια». Οχι «αθεμονιά από κούτσουρα», σωστότερα θημωνιά, αποτελείται από χερόβολα, δηλαδή δέσμες από στάχυα στον θερισμό. Το τοπωνύμιο λέγεται «Παλιοβορός» και όχι «Μπαλιβορό». Στα Κομητάτα δεν υπάρχουν Δομένικοι, που γράφει για τον Νιόνιο Δομένικο από τα Κομητάτα.

Η «λιθιά» της «λιθιάς» και όχι της «λιθιάδας», όπως γράφει. Οι «λιθιάδες» μόνο στον πληθυντικό. Και αρκετά άλλα που παραλείπουμε για συντομία, για να μπούμε στην πολιτική και ιστορική ουσία του θέματος.

Ο εν λόγω συγγραφέας λοιπόν, ακολουθώντας πιστά και απαρέγκλιτα τους πριν από αυτόν, τον Λουί ντε Μπερνιέρ, τον Θέμη Μαρίνο, τον Γεράσιμο Αποστολάτο και κάποιους άλλους, υπερβαίνει τους προηγούμενους σε παραχάραξη της ηρωικής κεφαλονίτικης εαμικής ιστορίας, σε παραποίησή της, σε συκοφαντίες και σε πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας. Την αντιστασιακή ιστορία των δύο νησιών μας, της Κεφαλονιάς και της Ιθάκης, με τα απειράριθμα θύματα όπως και την αντιστασιακή ιστορία όλης της Ελλάδας.

Μόνο μετά τις κοινές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις Γερμανών – ΠΟΚ στον Αίνο ο Γερμανός διοικητής της Κεφαλονιάς, Σπιτέλερ, ανακοίνωσε την εκτέλεση 136 κομμουνιστών, που «ανακάτεψαν την αναρχία τους με τον θάνατο», στις 17 Ιουνίου 1944.

Στις σελίδες 258-260 του βιβλίου του, κάτω από τον τίτλο «Η επιστροφή του ΕΛΑΣ», γράφει για την κατάληψη της Κεφαλονιάς από τον ΕΛΑΣ, το 2/39 Σύνταγμα του ΕΛΑΣ Ξηρομέρου και την 7η Ταξιαρχία του ΕΛΑΣ Ιονίου, υπό τον Διομήδη. Η όλη περιγραφή είναι λάθος, και κυρίως ο ισχυρισμός πως ο ΕΛΑΣ ήταν διατεθειμένος να αναγνωρίσει την ταγματασφαλίτικη καθημαγμένη ΠΟΚ της Κεφαλονιάς ως αντιστασιακή οργάνωση.

Εκτεταμένη πληροφόρηση πάνω στο θέμα υπάρχει στο διεξοδικό κείμενο στην efsyn.gr στηριγμένη κυρίως στο έργο του αείμνηστου Σπύρου Λουκάτου. Εκεί φαίνεται καθαρά και ο ρόλος του Ρέντζο Απολλώνιου, του τελείως αμφιλεγόμενου αυτού ατόμου, καταδικασμένου σε θάνατο από τους Γερμανούς και διοικητή όλων των επί της Κεφαλονιάς Ιταλών, επιζήσαντων αιχμαλώτων και μη αφοπλισθέντων πυροβολαρχιών στην υπηρεσία των Γερμανών, μετέπειτα στρατηγό του ιταλικού στρατού και υποδιοικητή του ΝΑΤΟ.

Στην ανάρτηση της efsyn.gr παραθέτω εκτεταμένο κείμενο και από το βιβλίο μου «Μεραρχία Ακουι», 2η έκδοση 2002, που αναφέρομαι στην ΠΟΚ και στους απολογητές της και στον ισχυρισμό του Θέμη Μαρίνου (1917-2018) πως η ΠΟΚ είχε ιδρυθεί λίγο πριν έλθει η δεύτερη υπ’ αυτόν Αποστολή του ΣΣΜΑ στην Κεφαλονιά και δεν λεγόταν BUG, αυτό ήταν το δικό του ψευδώνυμο, αλλά Dastard, προσπαθώντας να πιαστεί απ’ αυτό το Bug, όπως γράφει στην Αποστολή ο Λουκάτος, για να αμφισβητήσει τα γραφόμενά του ότι την ίδρυσαν μαζί με τους Γερμανούς και στην υπηρεσία τους.

Και γράφω επί λέξει στο βιβλίο μου: «Αλλά ακόμα και δεοντολογικά δεν υπάρχει πρόβλημα να αποκαλείται μια Αποστολή με το όνομα ή το ψευδώνυμο του αρχηγού της, δηλαδή Αποστολή Bug, όπως θα λέγαμε για να αναφερθούμε σε πρόσωπα και καταστάσεις της εποχής εκείνης, π.χ. η ομάδα του Αστραπόγιαννου, το απόσπασμα του Κουλουμπή, το απόσπασμα του Μηλιαρέση αναφορικά με τον ΕΛΑΣ της Κεφαλονιάς ή η συμμορία του Κοτροκόη, η ληστοσυμμορία του Γάκια, η ληστοσυμμορία του Κηρυναίου Παπαδημάτου, αναφορικά με την Π.Ο.Κ.».

Αλλά για την αθωότητα της Αποστολής αναφορικά με την ΠΟΚ δεν μας έπεισε καθόλου με το βιβλίο του «Ο εφιάλτης της Εθνικής Αντίστασης». Κα ποια χρεία άλλων μαρτύρων έχουμε, όταν επί ημέρες εκπροσωπούνε την ΠΟΚ αυτός και ο Λάζαρης στις διαπραγματεύσεις με τον ΕΛΑΣ για την παράδοσή της σ’ αυτόν, που και τελικά έγινε;

Οσο για τον συγγραφέα της κότας, αυτός ξεπέρασε σε παραποίηση της Ιστορίας της Κεφαλονιάς όλους τους προηγούμενους, Ντε Μπερνιέρ και Θέμη Μαρίνο και Γεράσιμο Αποστολάτο και πολλούς άλλους.

1. Συμμαχικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής

*Συγγραφέας-δημοσιογράφος