Συνεχίζοντας, την ιστορία του Μουσείου μας ας πούμε κάποια πράγματα εξ αρχής ως αφετηρία: Πλην της κας Μενδώνη και της Δ/νσης Μελετών και Εκτέλεσης Έργων Μουσείων στην προσπάθεια ανακίνησης του θέματος, της εκπόνησης όλων των μελετών, της έκδοσης των εγκρίσεων, της ολοκλήρωσης των μελετών ωρίμανσης, τα πάντα έγιναν από την Υπηρεσία, τα πάντα! Οι άλλοι ήρθαν μετά.
Αντίθετα όπως όλοι θυμούνται υπήρξαν και αντιδράσεις, αντιδράσεις που δεν εκδηλώθηκαν ποτέ μετά το 2014, παρά μόνο όταν ανακινήθηκε το ζήτημα το 2019 και επιτέλους τα πράγματα προχώρησαν προς μία κατεύθυνση.
Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε και να αναφέρουμε ότι ο μόνος που ζήτησε ενημέρωση, ήρθε να μας συναντήσει και είχαμε μια εμπεριστατωμένη συζήτηση μαζί του ήταν ο πρώην Δήμαρχος, Γεράσιμος Φόρτες. Διαφωνήσαμε, αλλά συζητήσαμε, επέδειξε ένα άλλο επίπεδο και προπάντων συγκροτημένη σκέψη και λόγο. Δεν είναι τυχαίο ότι το Αργοστόλι σήμερα έχει την γέφυρα DeBosset.
Από εκεί και πέρα, βιώσαμε όσα βιώσαμε, έγιναν όσα έγιναν και στο τέλος καταλήξαμε σε κάποια δεδομένα και κάποιες αποφάσεις.
Μετά, όμως, αιφνίδια ξεκίνησε η νέα περιπέτεια του ρυμοτομικού. Από την τοπογραφική αποτύπωση προέκυψε ότι το Μουσείο… ρυμοτομούνταν, μέρος του γινόταν δρόμος, ενώ, αν και ιδιοκτησία του ΥΠΠΟΑ, είχε χαρακτηριστεί ως χώρος Νομαρχίας.
Για όσους δεν το ξέρουν, το 1986 σε μία τροποποίηση του ρυμοτομικού του Αργοστολίου, ρυμοτομήθηκε τμήμα του Μουσείου, δηλαδή έγινε δρόμος. Έπρεπε λοιπόν να διορθωθεί, καθώς ούτε μελέτες μπορούσαν να γίνουν ουτε οικοδομική άδεια να εκδοθεί. Η εμπειρία, που αποκομίσαμε, ήταν μοναδική και ανεπανάληπτη. Στο πλαίσιο αυτό, ακόμη και το παράβολο στο ΣΥΠΟΘΑ για την τροποποίηση της ρυμοτομικής γραμμής στο οικοδομικό τετράγωνο του Μουσείου, πληρώθηκε από μας, από την τσέπη υπαλλήλων, στους οποίους με περισσή ευκολία ο κάθε προβληματικός προβάλλει τις φαντασιώσεις του.
Η διαδικασία τροποποίησης έκανε 1,5 χρόνο για να ολοκληρωθεί. Ξαναγράφουμε για όσους το προσπέρασαν … έκαναν 1,5 έτη για να μετατοπίσουν την ρυμοτομική γραμμή κατά 3 μέτρα… επί σχεδίου ψηφιακού μιλάμε πάντα. Ωραία, έληξε κάποια στιγμή και αυτό, χαρήκαμε όλοι, κεραστήκαμε, ετοιμάσαμε ομάδα εργασίας και περιμέναμε την έκδοση πρόσκλησης. Αμ δε! Δεν ξέραμε, δεν ρωτάγαμε; Σιγά μην εκδοθεί πρόσκληση! Είναι γήπεδο για να εκδοθεί; Είναι δρόμος προς μαντρί για να χρηματοδοτηθεί; Είναι χαβούζα; Δεν είναι! Έτσι, έχουμε μείνει να το ατενίζουμε με συμπάθεια. Αυτή η στασιμότητα ξανά! Επανήλθαμε στην κατάσταση πριν από το 2019.
Μόνο που αυτή η στασιμότητα, αυτή η αθλιότητα, στο κέντρο της πόλης – το δηλώνουμε προς ολους και να το λάβουν υπ’ όψιν τους- πολύ φοβούμαστε θα μετεξελιχθεί σε βούρκο και πεδίο έκλυσης μεθανίου που θα κατακλύσει την πόλη.
Δυστυχώς, πλέον, έτσι όπως έχει η κατάσταση, οι περισσότερες από τις αρχαιότητες της Κεφαλονιάς, εκτός από αυτές της Σάμης, θα συνεχίσουν να παραμένουν στις αποθήκες… δεν μπορεί να γίνει αλλιώς… δεν θα εκτεθούν νέες από τις πρόσφατες ανασκαφές, δεν θα προβληθεί η βυζαντινή και μεταβυζαντινή κληρονομιά της, θα στερηθεί η πόλη την δυνατότητα χρήσης και απόλαυσης ενός εκπαιδευτικού πόλου, ενός άλλου τύπου “διασκέδασης” με την αρχαία έννοια.
Σιγή, λοιπόν, ιχθύος από όλους. Περπατώντας κανείς στον Κούταβο διαπιστώνει ότι ακόμη και οι πάπιες μιλούν περισσότερο. Για να είμαστε βέβαια δίκαιοι, δεν μπορούμε παρά να αναγνωρίσουμε την συμβολή των νησσών στον εμπλουτισμό της αρχιτεκτονικής του νησιού, μιας αρχιτεκτονικής, στην οποία πέρα από την εισβολή στοιχείων αστικού τύπου, εξαιτίας της ξέφρενης οικοδόμησης, θα ενσωματωθεί πλέον αυτούσια και η αρχιτεκτονική των Λαπώνων με στοιχεία γηπέδου γκολφ, στο πλαίσιο προφανώς πρόνοιας για την αντιμετώπιση του φαινομένου της Κλιματικής Αλλαγής.
Πέρα από τα αστεία, είναι βέβαιο ότι αν δεν γίνει κάτι άμεσα, δεν θα έχει κανείς και πρώτα η νέα γενιά την ευκαιρία να ευεργετηθούν πολλαπλά από την επαφή τους με έναν τέτοιο μοντέρνο χώρο, με μία νέου τύπου έκθεση και παρουσίαση. Ευτυχώς που πάλι η Εφορεία, από το 2018 μέχρι το 2021 σε χρόνο δηλαδή ρεκόρ, ολοκλήρωσε το Αρχαιολογικό Μουσείο της Σάμης και έτσι έχουν οι Κεφαλονίτες μία υπερσύγχρονη μουσειακή υποδομή στο νησί τους, με την οποία μπορούν να συγκρίνουν τις υπόλοιπες που παρουσιάζονται ως “μουσειακές” και την οποία απολαμβάνουν έναντι καταβολής συμβολικού αντιτίμου. Ευτυχώς που κάνουμε τόσα έργα ανάδειξης. Ευτυχώς που προχωρήσαμε σε τέτοιο αριθμό εντάξεων έργων.
Έχουμε κάποιες σκέψεις, τις οποίες θα μεταφέρουμε άμεσα στην πολιτική ηγεσία για την έκθεση των αρχαιοτήτων του νησιού, από τη στιγμή που κανείς δεν ενδιαφέρεται να βοηθήσει.
Κλείνοντας εκείνο που θα πούμε είναι ότι σε οποιαδήποτε άλλη πόλη της Ελλάδας ο κόσμος θα διεκδικούσε την επαναλειτουργία του Μουσείου ΤΟΥ και θα ήταν ο αρωγός της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, η οποία τόσο βάναυσα αντιμετωπίζεται σε αυτό το νησί.

Εφορεία Αρχαιοτήτων Κεφαλληνίας και Ιθάκης