Ν.Σολωμού (πρώην δημοτικού συμβούλου Ληξουρίου)

Είναι διδακτικό το γεγονός ότι οι πολιτικοί παράγοντες και οι παρατάξεις της Επτανήσου, αλληλοεπιρρίπτουν ευθύνες για την χαμηλή ή ενίοτε την μηδενική απορρόφηση υπαρχόντων κονδυλίων για «έργα», εστιάζοντάς τες οι μέν κυβερνώντες πάντα στα πρόσωπα των προκατόχων τους, οι δέ προκάτοχοι πάντα στους τωρινούς εκλεγμένους  κυβερνήτες του τόπου.

Και είναι διδακτικό επειδή  κανένα από τα δύο ενδεχόμενα δέν μπορεί να είναι αληθές  και το γνωρίζουν αμφότεροι πάρα πολύ καλά! Διότι δεδομένου ότι το φαινόμενο αυτό παρατηρείται τουλάχιστον επί μία εικοσαετία, δεν μπορούμε να δεχθούμε πως, οι πάντες, (είτε είναι οι εκ του λαού εκπορευόμενοι είτε είναι οι κομματικώς εμφυτευόμενοι), διαχρονικώς -και ως άτομα- είναι ανίκανοι να κυβερνήσουν αποτελεσματικά τον τόπο μας.

Αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι πως είναι εξ’ ίσου ικανοί και οι μέν και οι δέ, οι διαφοροποιήσεις ικανοτήτων είναι σχεδόν αμελητέες και το πνεύμα διοικήσεως σχεδόν ταυτόσημο.  Διότι κατά βάθος δέν διοικούν αλλά  περιορίζονται σε ένα υποσύνολο της διοικήσεως,   μόνο στο να λαμβάνουν τις καλύτερες δυνατές αποφάσεις και να αναθέτουν έργο στην υποκείμενη ιεραρχία. Μέχρι εκεί πάνε και μέχρι εκεί ανοίγονται.

Απο πού λοιπόν προέρχεται η κακοδαιμονία; H απάντηση βρίσκεται στον κυμαινόμενο  βαθμό επιδράσεώς των αιρετών διοικήσεων  στην υποκείμενη ιεραρχία, στον «διοικητικό μηχανισμό» ώστε να καταφέρουν να εξασφαλίσουν την έγκαιρη και ορθολογική επεξεργασία και εκτέλεση των αποφάσεων. Διότι το σώμα του διοικητικού μηχανισμού είναι διαιρεμένο σε πολιτικές ιδεολογίες κατευθύνσεις και τάσεις που αντανακλώνται σε μείγματα υψηλών και χαμηλωτέρων βαθμών, συμφωνίας, διαφωνίας, προθυμίας και αναλήψεως  (ή αποποιήσεως) των συνυφασμένων με τα έργα ευθυνών.

Η επτανησιακή περιφέρεια έχει ανάγκη και ψάχνει  να αναδείξει τον Ηγέτη εκείνο που θα ενώσει το διοικητικό μηχανισμό, αλλά κανένας μέχρι σήμερα δεν το έχει καταφέρει. Συνεπώς οι κατηγορίες κατά εκλεγμένων προσώπων από τους μέν και τους δέ είναι υποκριτικές. Κανείς από αυτούς δεν φταίει για το πενιχρό αποτέλεσμα και παράλληλα  όλοι φταίνε διότι είτε δέν αποκαλύπτουν ποτέ τις πραγματικές παθογένειες που βρίσκουν παγιωμένες θέλοντας «να τα έχουν καλά»  «για να γίνουν έστω και λίγα επί της θητείας τους», είτε φέρονται απολυταρχικά πολώνοντας τον δημοσιουπαλληλικό μηχανισμό σε πόλο ευνοουμένων και πόλο αντιπάλων. Κάθε διαρθρωτική ανακατάταξη για ευρυθμία, δαιμονοποιείται από τους μέν και αγιοποιείται από τους άλλους.

Ενα παράδειγμα: το έκτακτο μετασεισμικό χρηματοδοτικό εργαλείο «ΟΧΕ Παλικής» το οποίο εκπνέει το 2023 δρομολογήθηκε προσωπικά από τον Θ. Γαλιατσάτο το 2015. Μέχρι το 2019 που παρέδωσε, δέν είχε εκτελεστεί τίποτε διότι ουδείς δικαιούχος  μπορούσε να ωριμάσει με ίδιες δυνάμεις και να εκτελέσει τα (ευστόχως ή αστόχως) προβλεπόμενα. Πλησιάζουμε στο 2023 και πάλι δεν έχει εκτελεστεί σχεδόν τίποτε, το πρόβλημα δεν έχει επιλυθεί. Το αντιμετωπίζει τώρα η Ρ. Κράτσα. Μόνο που το ίδιο πρόβλημα μεταφέρθηκε και εγκαταστάθηκε σε ενα επόμενο επίπεδο. Μεταφέρθηκε και βασανίζει τις εταιρείες-μεσάζοντες δια των οποίων ελπίστηκε πως θα παραχθεί το ελλείπον έργο «ωρίμανσης»  του συμβατικού κρατικού μηχανισμού (ο οποίος κατα τα άλλα διαθέτει πιστοποιητικά διαχειριστικής επάρκειας). Ομως ούτε αυτές αποδείχθηκε πως μπορούν, διότι είναι αστελέχωτες με  καταλλήλους.  Λίαν αμφίβολο το τί θα καταφέρουν να ωθήσουν πρός υλοποίηση  μέσα στον 1 χρόνο που απέμεινε.

Δέν φταίνε λοιπόν κατα κανόνα τα πρόσωπα, φταίει το ριζωμένο και κατεστημένο  σύστημα που δέν επιδιώκει Αριστεία, Αξιοκρατία, Αξιολόγηση αλλά αντιθέτως διαστρεβλώνει και χλευάζει και  τα τρία. Που καταλήγουμε ; άνευ της επιδιώξεως κέρδους να έχουμε απροθυμία και νωχέλεια, ενώ μαζί με αυτήν να έχουμε θρασεία εκμετάλλευση ανθρώπων και πόρων. Χρειαζόμαστε όμως οπωσδήποτε μεταρρύθμιση.  Θα έλθει μόνον με προσπάθειες διαπλάσεως και διαφωτισμού, κατόπιν προσήλωσης στο σκοπό της -πραγματικής και όχι ψευδεπίγραφης- «Ανάπτυξης», πολλής σκέψεως, πολλής σοφίας, και υπομονετικής περισυλλογής πάνω στην κτηθείσα αυτοδιοικητική εμπειρία.

Κανείς δεν μας μιλάει γι αυτά, περιορίζονται στο να  διαγράφει ο ένας τον άλλον, ενώ όπως είπαμε οι αιτίες δέν είναι τα πρόσωπα. Σίγουρα πάντως δεν χρειαζόμαστε μεσσίες και μεσσιανισμό ούτε ουρανόσταλτους για  να διαλαλήσουν ως νεωτερισμούς όσα κοινότοπα ήδη ξέρουμε και ως λύσεις όσα δέν μπορούν οι ίδιοι καλά καλά να επιβάλλουν άμα εκλεγούν. Και σίγουρα επίσης πρέπει να πάψει αυτή η διαρκής υπερβολική  προβολή τσιμπουσίων, χοροεσπερίδων, φολκλόρ, εκτός και εάν ο πολλαπλασιασμός τους και η δι’ αυτών διαπότιση της νεολαίας με διδακτέο ευδαιμονισμό είναι το κεντρικό όραμά μας.