Ρευστή η εποχή μας, αλλά μήπως ποτέ υπήρχε καμιά βεβαιότητα για το μέλλον;
Παρ’ όλ’ αυτά είναι στάση ζωής να συνεχίζουμε τη ροή και τη δημιουργία,
να εξευμενίσουμε κάπως τους καιρούς. Κάθε Έκθεση Τέχνης έχει ένα δέος, μια χαρά, μια συγκίνηση. Στην έκθεση της ΠΕΜΑΧΡΙΝΑ, στα δύο ξεχωριστά βράδια του Αυγούστου, κάθε χρόνο, στις Μηνιές στην Κεφαλονιά είναι πολύ έντονα αυτά τα συναισθήματα. Είναι μεγάλη τιμή για μένα η συνάντηση με φίλους αγαπημένους, κάτι σαν έθιμο πια, η φιλοξενία στο σπίτι της φίλης
μου, της Μανίτας σ’ έναν χώρο ιδανικό, λουλουδιασμένο και οικείο, ακριβώς πάνω από τη θάλασσα που γνωρίζουμε, που τη νοιώθουμε, την ακούμε και αγαλλιάζει την ύπαρξη μας…
Και θα χαρώ τόσο που θα συναντηθούμε πάλι, που θα ξαναϊδωθούμε σε μια εποχή της πανδημίας, ενός αόρατου ιού-εχθρού, που απαιτεί την αποξένωση, τη μοναξιά, χωρίς αγκαλιές κι αγγίγματα, με φιμωμένο το στόμα χωρίς φιλί, καταλάβαμε καλά πως πράγματα απλά, μια συνάντηση, δεν είναι αυτονόητη και φυσική όπως πριν.

Η δουλειά που παρουσιάζω κι εφέτος, βγαίνει μέσα από τις ανεξάντλητες πηγές του τόπου μας και είμαι υπερήφανη κι ευγνώμων γι’ αυτό. Φύση, Μυθολογία, Ιστορία, ό,τι και να σκεφτώ, ό,τι και να κάνω, όπου και να σταθώ, αναδύεται από παλιά μια Ελλάδα που με ελκύει σαν μαγνήτης με τα θαύματά της, που τη θαυμάζω και την ευχαριστώ.

Η Έκθεσή μου αυτή, στην ΠΕΜΑΧΡΙΝΑ, στο σπίτι της Μανίτας Scocimara, που θα μεταμορφωθεί σε χώρο Τέχνης για δύο μέρες, είναι αφιερωμένη σε αυτή, στη Μανίτα, αλλά και στον σύντροφό της μιας ολόκληρης ζωής, τον Scoci Scocimara, που έφυγε από κοντά της κι από κοντά μας πριν ενάμιση χρόνο, ήρεμα κι ευλογημένα με όλη του την οικογένεια κοντά του.