Ενας από τους αρχηγούς των απεργών εργατών του Σικάγου του 1886, που κρεμάστηκαν για το 8ωρο, ο Αύγουστος Σπις, είπε ανάμεσα στ’ άλλα μπροστά στο ταξικό δικαστήριο στην απολογία του:

«Κύριοι δικαστές,
Αν σας περνάει απ’ την ιδέα στα σοβαρά ότι με τις κρεμάλες σας μπορείτε να σταματήσετε το κίνημα που εξωθεί εκατομμύρια γονατισμένων από την καταπίεση εργατών στην εξέγερση, είστε, μα την αλήθεια, πτωχοί τω πνεύματι. Σε παρόμοια περίπτωση, μας κρεμάτε με το δίκιο σας. Επειτα, είναι το καλύτερο που έχετε να κάμετε. Κρεμάστε μας, μα περιμένετε το τέλος. Αν δεν το βλέπετε, εγώ σας το αγγέλλω. Γύρω σας, κάτω σας, πάνω σας, δίπλα σας, απ’ όλες τις μεριές, τεντώνεται ένα σκοινί, θεριεύει μια φωτιά. Μπορείτε να την αγνοείτε. Δεν θα την αποφύγετε».

Και:

«Παραβήκαμε τον νόμο για να δείξουμε στον λαό πως οι θεσμοί, αυτά τα τελευταία είκοσι χρόνια, τείνουν να δημιουργήσουν σε τούτη τη χώρα μια ολιγαρχία, παρόμοια της οποίας δε στάθηκε καμιά, πιο κτηνώδης, πιο δυνατή, ποτέ, πουθενά, μέσα στη Γη».

Αυτά είπε ο Αύγουστος Σπις το 1886, μπροστά στο ταξικό δικαστήριο, στο Σικάγο. Κι αυτό, ως απάντηση, τον καταδίκασε σε θάνατο, μαζί με άλλους επτά αρχηγούς της απεργίας, τους Λούι Λιγκ, Ακτολα Φίσερ, Σάμουελ Φίλντεν, Αλμπερ Πάρσον, Μίχαελ Σβαμπ, Οσκαρ Νίμπε και Λούσι Πάρσον. Απ’ αυτούς εκτελέστηκαν με απαγχονισμό οι 4, Σπις, Λιγκ, Φίσερ και Πάρσον.

Ενας αυτοκτόνησε με «τσιγάρο» από δυναμίτιδα. Η Λούσι Πάρσον βγήκε ύστερα από αρκετά χρόνια, γερασμένη από το κάτεργο. Γερασμένοι από το κάτεργο βγήκαν και οι άλλοι τρεις καταδικασθέντες ύστερα από 7 χρόνια.

Τρία χρόνια μετά το 1886, το 1889, το Παγκόσμιο Συνέδριο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, που έγινε στο Παρίσι, τιμώντας τη μνήμη των ηρώων και μαρτύρων της εργατικής τάξης του Σικάγου, καθιέρωσε την Πρωτομαγιά ως ημέρα διεθνούς πάλης και αλληλεγγύης των προλετάριων όλου του κόσμου για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους.

Οι ματοβαμμένες καταχτήσεις της παγκόσμιας εργατικής τάξης, παιχνιδάκι στα χέρια άσχετων Dilettanten, που αποφασίζουνε για ζωή και θάνατο για τον κόσμο της εργασίας.

Και μη χειρότερα.

ΥΓ.: Τότε ήταν το 8ωρο, που μέχρι σήμερα κάποιοι «ανθρωπιστές» το πολεμάνε. Σήμερα, με τα σημερινά δεδομένα της παραγωγικότητας της εργασίας, και για 30ωρο την εβδομάδα να μιλάμε και με αυξημένες αποδοχές, λίγο είναι.

*Συγγραφέας – Δημοσιογράφος