Οι σκηνές απαράδεκτης βίας που έχουν δει τα μάτια μας τον τελευταίο καιρό να ασκείται από αστυνομικά όργανα δεν έχουν καμία σχέση με το περίφημο “μονοπώλιο της νόμιμης βίας” το οποίο ανήκει στο κράτος.
Νόμιμη βία δεν σημαίνει ότι κάθε μορφή άσκησης βίας από την πλευρά των κρατικών οργάνων είναι νόμιμη.
ΝΟΜΙΜΗ βία σημαίνει ότι η όποια βία μπορεί να ασκείται αυστηρά μέσα στα όρια που προβλέπει ο νόμος.
Αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει δεν είναι ΝΟΜΙΜΗ βία είναι καθαρά ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ συμπεριφορά οργάνων του κράτους που έχουν ορκιστεί να προστατεύουν τον πολίτη, επομένως επιόρκων. Αν τέτοιες εντολές εκτελούν, τότε και οι εντολείς τους είναι εξίσου επίορκοι. Και πρέπει να υποστούν τις νόμιμες συνέπειες.
Δεν θα μπω στη λογική που τσουβαλιάζει τους πάντες στο μανιχαϊστικό καλοί-κακοί (οι κακοί μπάτσοι, οι κακοί αναρχικοί, οι κακοί δεξιοί, οι κακοί αριστεροί, οι κακοί δημοσιογράφοι, η κακιά κυβέρνηση, η κακιά αντιπολίτευση), καθώς οι γενικεύσεις είναι σαν τις μπάμπουσκες. Τις ανοίγεις και βρίσκεις μέσα ένα στερεότυπο. Και το ανοίγεις και βλέπεις το φιδάκι που νομίζεις ότι μισείς να πλαταγίζει τη γλωσσίτσα του.
Καμία βία δεν μπορεί να αποδώσει δικαιοσύνη σε αυτή τη βία των οργάνων της εξουσίας. Και αυτοί που ονειρεύονται από το πληκτρολόγιο εξεγέρσεις και καταλήψεις ανακτόρων, δεν είμαι σίγουρος τί θα σκεφτούν να κάνουν αν πάρουν στα χέρια τους εξουσία. (Από κάτι ιστορικά παραδείγματα που έχω υπόψη μου, επιμένω να απεύχομαι αυτές τις λύσεις). Η αίσθηση πως έχεις δύναμη σε κάνει να νιώθεις ότι εσύ είσαι ο νόμος. Αυτό το “Αρχή άνδρα δείκνυσι” κάτι ήξεραν που το λέγανε.
Σε όλη μου τη ζωή έχω βαρεθεί να βλέπω παράνομη βία να ασκείται από όργανα της εξουσίας (πράσινης, μπλε, και σριστερής). Ο θείος μου έφαγε πολύ σοσιαλιστικό ξύλο ως πρόεδρος των ναυτών από την κυβέρνηση της Αλλαγής, κι έτσι από μικρός έμαθα ότι κάθε μορφής εξουσία (“κράτος” = δύναμη = βία) έχει μέσα της τον καταναγκασμό, την επιβολή, την καταστολή. Έκτοτε η εξουσία, είναι κάτι που μου είναι εξαιρετικά απωθητικό. Το “κράτος” μου είναι απωθητικό. Η “Πολιτεία” η οργανωμένη με νόμους είναι αυτό στο οποίο επιθυμώ να ανήκω.
Επειδή μάλλον το όνειρό μου για μια Πολιτεία χωρίς κράτος είναι μάλλον απατηλό, μήπως θα πρέπει τουλάχιστον η Πολιτεία-κράτος να κοιτάξει λίγο το πώς εκπαιδεύει τα όργανά της, ειδικά αυτά που λόγω αρμοδιότητας ασκούν βία; Δεν ξέρω λεπτομέρειες, εκ του αποτελέσματος όμως φαίνεται ότι ένα μέρος των οργάνων αυτών έχει λάβει κάκιστη εκπαίδευση (κατά λάθος; επίτηδες;). Και μου είναι δύσκολο να πιστέψω ότι κάποιος που κοπανάει άνευ λόγου έναν πολίτη στη Νέα Σμύρνη, που σέρνει από το κεφάλι έναν άλλο πολίτη στη Θεσσαλονίκη, που βρίζει σκαιά τη μάνα ενός άλλου πολίτη, δεν είναι ικανός να τα κάνει αυτά και στο σπίτι του, στο γείτονά του, στο δρόμο, στη γυναίκα του, στο παιδί του. Δεν σε φοράει η στολή σου, εσύ τη φοράς. Άρα δεν κάνεις για να τη φοράς.
Χωρίς ριζικές αλλαγές στον τρόπο επιλογής και εκπαίδευσης του αστυνομικού προσωπικού, θα βλέπουμε τέτοιες σκηνές για πολλά χρόνια – και η βία και η οργή νομοτελειακά θα πολλαπλασιάζονται, θα ανακυκλώνονται, αλλά τίποτα δεν θα αλλάζει. Κι αυτό βολεύει πολλούς. Όχι μόνο εκείνους που βαράνε με τα γκλομπ. Όχι μόνο τους εντολείς τους.