Συμπληρώνουμε ένα σχεδόν χρόνο σε ¨Καθεστώς Έκτακτης Ανάγκης¨ και αναστολής βασικών συνταγματικών δικαιωμάτων με πρόσχημα (λέω εγώ) την καταπολέμηση της πανδημίας. Και ενώ είμαστε αντιμέτωποι με ένα υγειονομικό πρόβλημα οι Κυβερνήσεις και η Παγκόσμια Ελίτ προσπαθούν να το επιλύσουν κατά κόρον με την λήψη αστυνομικών – κατασταλτικών μέτρων, με την επιβολή διοικητικών ποινών και με την απειλή του θανάτου διαχειριζόμενοι τους φόβους και τις αγωνίες του κόσμου για την υγεία του και για την ίδια του την ζωή.

Βιώνουμε όλοι (στον αναπτυγμένο δυτικό κόσμο !!!) μία πρωτόγνωρη κατάσταση απεμπόλησης του θεμελιώδους δικαιώματος της Ελευθερίας, η οποία θυσιάζεται στο βωμό της αντιμετώπισης του θανατηφόρου ιού, και παράλληλα παρακολουθούμε – κυριολεκτικά – ως τηλεθεατές την ακατάπαυστη παραγωγή και υπερψήφιση (απ’ όλες τις Κυβερνήσεις με προεξάρχουσα την Ελληνική – αφού ο Ελληνικός λαός έχει καταστεί από την εποχή των μνημονίων το πειθήνιο πειραματόζωο της παγκόσμιας κοινότητας)  νομοθετημάτων που αποσκοπούν στην διαιώνιση του ελέγχου και του περιορισμού δράσης των πολιτών  (βλ. απαγόρευση συναθροίσεων, περιορισμένη και ελεγχόμενη συμμετοχή δημοσιογράφων στις διαδηλώσεις, αστυνομία στα πανεπιστήμια κ.α.)

Και ενώ θα μπορούσε κάποιος καλόπιστα να υποστηρίξει πως μπροστά στο αγαθό της Ζωής και της Υγείας του Ανθρώπου οφείλουμε να αποδεχθούμε τον περιορισμό κάποιων Ελευθεριών και την αναστολή κάποιων Δικαιωμάτων μας, αφού χωρίς την Υγεία μας και την Ζωή μας αυτά δεν έχουν κανένα νόημα, δεν έχουν κανένα περιεχόμενο, κάλλιστα θα μπορούσε κάποιος άλλος να αντιτείνει πως αυτό θα είχε την σημασία του και την αξία του όταν οι επιλογές περιορισμού και καταστρατήγησης δικαιωμάτων, έχουν προσωρινό χαρακτήρα και κυρίως όταν συνοδεύονται από υγειονομικά μέτρα κατά της πανδημίας όπως η ανίχνευση και ιχνηλάτηση των κρουσμάτων με την διενέργεια απεριόριστων τέστ, η στελέχωση των υγειονομικών μονάδων με το αναγκαίο ιατρικό, νοσηλευτικό και λοιπό προσωπικό, η στήριξη  της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, η δημιουργία νέων Μονάδων Εντατικής Θεραπείας, η ενδυνάμωση εν γένει του απαξιωμένου από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές των τελευταίων δεκαετιών Εθνικού Συστήματος Υγείας αλλά και με την λήψη όλων των άλλων απαραίτητων μέτρων για την αποφυγή  του συνωστισμού και συγχρωτισμού στα Μ.Μ.Μ., στα σχολεία και αλλού, με την λήψη δηλαδή μέτρων που θα προστατεύουν πραγματικά την Υγεία μας και την Ζωή μας.

Τα μέτρα καραντίνας τότε μόνο θα είχαν κάποιο νόημα αλλά και συνάμα θα έφερναν αποτέλεσμα (βλ περίπτωση Κίνας), κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει  ούτε πρόκειται να συμβεί με την βούληση των κυβερνώντων γιατί οι προθέσεις της Παγκόσμιας Ελίτ δεν είναι η αντιμετώπιση της πανδημίας (ο κορονοϊός κάποια στιγμή θα ελεγχθεί) αλλά η διαχείριση της πανδημίας και η εκμετάλλευση της προς όφελος του Κεφαλαίου και των κερδών που μπορεί να αποκομίσει απ΄αυτήν, αλλά και η εγκαθίδρυση της Νέας Κανονικότητας με την μοντελοποίηση της νέας κοινωνίας, μιας κοινωνίας φοβισμένης και τρομοκρατημένης, εθισμένης σε λειψή ζωή, χωρίς επικοινωνία, χωρίς διάλογο, χωρίς αντιπαραθέσεις και συνδιαλλαγές, μιας κοινωνίας με ανθρώπους που θα εργάζονται μέσα από την οθόνη τους, για να παράγουν πλούτο που θα τον καρπώνονται κάποιοι άλλοι, μιας κοινωνίας απαρτιζόμενης από καταναλωτές αλλά όχι πολίτες αφού ο δημόσιος χώρος έχει καταστεί ¨ελεύθερος προς χρήση¨ αποκλειστικά και μόνο για την κατανάλωση και τις αγορές, απαγορευμένης οποιασδήποτε άλλης δραστηριότητας.

Η πανδημία αποκαλύπτει πλήρως την γύμνια του δυτικού μοντέλου ζωής και οργάνωσης της κοινωνίας, την γύμνια του νεοφιλελεύθερου μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης, που μέσα από το αφήγημα της παγκοσμιοποίησης επιδιώχθηκε να επιβληθεί ως το μόνο συμβατό με την εξέλιξη της ανθρωπότητας και υποστηρίχθηκε περίτρανα ως το Τέλος της Ιστορίας.

Δεν είναι τυχαίο που πιο ευάλωτες στην πανδημία περιοχές εμφανίζονται οι Η.Π.Α. και η Ε.Ε. τα μητροπολιτικά κέντρα του καπιταλιστικού μας κόσμου, αφού σε αυτά είχε προετοιμασθεί κατάλληλα το έδαφος, από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της απαξίωσης της Δημόσιας Υγείας και της Κοινωνικής Αλληλεγγύης για, να εξαπλωθεί στο μέγιστο βαθμό ο κορονοϊός.

Στην Ελλάδα η κυβέρνηση, για να αντιμετωπίσει την κατάσταση, ακολούθησε πιστά τις οδηγίες και τα μοντέλα του Ευρωπαϊκού Διευθυντηρίου, αρχικά (κατά την διάρκεια της πρώτης καραντίνας) με κάποια επιτυχία, που οφειλόταν κυρίως στην συναίνεση και αποδοχή των μέτρων από τους πολίτες αλλά και το φιλότιμο και την αυτοθυσία των υγειονομικών.

Αντί όμως να εκμεταλλευτεί τον χρόνο που κέρδισε και να προσπαθήσει να ενδυναμώσει τις δομές του Εθνικού Συστήματος Υγείας που βρίσκεται χωρίς αντοχές στο δεύτερο κύμα της πανδημίας φρόντισε να επιχορηγήσει-επιδοτήσει τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας και να συστήσει νέα Αστυνομικά Σώματα (Ο.Δ.Ο.Σ. – Πανεπιστημιακή Αστυνομία) προσλαμβάνοντας αντί για γιατρούς ειδικούς φρουρούς, προκειμένου να διαχειριστεί επικοινωνιακά και κατασταλτικά τις αντιδράσεις που αναμένονται από ένα εξουθενωμένο ψυχολογικά και οικονομικά κόσμο

Οι αλλοπρόσαλλες αποφάσεις που λαμβάνονται (άνοιξε – κλείσε σχολεία, μαγαζιά κ.λπ)  από τους ¨ειδικούς¨ σε κάποια θωρακισμένα γραφεία, χωρίς κανείς να γνωρίζει και χωρίς κανείς να μπορεί να ελέγξει τι έχει ειπωθεί αλλά και ποια στοιχεία χρησιμοποιούνται για την λήψη αποφάσεων, έχει δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μίγμα στην κοινωνία, η οποία δεν βλέπει έναν ορίζοντα εξόδου από την κρίση αφού και το αφήγημα του εμβολιασμού που διαφημίστηκε πολλάκις αποδείχθηκε αστείο ανέκδοτο.

Έχουμε  φτάσει στο ¨μη περαιτέρω¨, η διαχείριση από τις Κυβερνήσεις και την Παγκόσμια Ελίτ αποδεικνύεται αν όχι εγκληματική τουλάχιστον ανεπαρκής και ατελέσφορη, η ίδια η κοινωνία, οι πολίτες, εμείς πρέπει άμεσα να αναζητήσουμε διέξοδο από αυτήν την ¨Κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης¨, με όχημα τον αγώνα για την διεκδίκηση της προστασίας της Υγείας μας και της Ελευθερίας μας, τον αγώνα για Αληθινή Ζωή, ενάντια στην επιχειρούμενη αναδιάρθρωση της κοινωνίας και την μοντελοποίηση των ανθρώπων.

Σπύρος Κυριάκου Μπούας