Όταν είδα τον μαγερα τουρίστα με τις σέλφι ελληναράδικες “περιηγήσεις ” του, να φωτογραφίζεται γλυκούλικα και τσαχπινιάρικα μέσα στο Σπήλαιο των Νυμφών, σκέφτηκα πώς στην ευχή τα κατάφερε το χαζό; Και αποφάσισα να πάω και εγώ. Λουκέτα επί λουκετων στην πόρτα, αλλά χρησιμοποιώντας τα κόλπα του νόνου Οδυσσέα, μπουκάρισα. Ούτε που θυμάμαι πόσα χρόνια είχα να εισέλθω στο αραχνιασμένο σπήλαιο, πάνω από 30 σίγουρα. Και μελαγχόλησα. Αλλιώς το θυμόμουνα και αλλιώς το βρήκα. Από την μια η καταστροφική ανασκαφή και από την άλλη το πρόχειρο μπάζωμα, έχουν διαλύσει όλους τους μύθους που έκρυβε καλά επί χιλιετίες ο χώρος. Μόνο η είσοδος των θεών, οι εναπομείναντες σταλακτίτες και το κάτι σαν βωμός, θυμίζουν τα παλιά. Τέλος πάντων, και πάλι η Ομηρική Ιθάκη είμαστε….
Μεσοπόλεμος και στην Σπηλαιώδη Αρχαιολογία….

Αλέξανδρος Ταφλαμπάς