Η Εκκλησία αύριο τιμά την απόδοση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Μία από τις μεγαλύτερες εορτές, γνωστή και ως “εννιάμερα της Παναγίας”. Το Ληξούρι απόψε τίμησε την προστάτιδα και μητέρα όλων μας Παναγία Κεχριωνιώτισσα.

 Αργά το απόγευμα στον αύλειο χώρο του Ναού πλήθος πιστών άρχισε να καταφθάνει για να προσκυνήσει την Θαυματουργή Εικόνα της Παναγίας της Κεχριωνιώτισσας. Ανάμεσα τους ο Αντιδήμαρχος Παλλικής κ Γ.Κατσιβέλης, ο τέως Πρόεδρος της ΝΟΔΕ κ. Βαγ.Λουκέρης και ο υποψήφιος των Βουλευτικών Εκλογών κ. Χαρ.Λυκούδης (Μπάκης)

Στον μέγα Εσπερινό μετά αρτοκλασίας λειτούργησε ο π Μεταλληνός και πλήθος Ιερέων της πόλης μας 

Στον μέγα Εσπερινό μετά αρτοκλασίας λειτούργησε ο π Μεταλληνός και πλήθος Ιερέων της πόλης μας 

Δυστυχώς η γραφειοκρατία και η …οικονομία, καλά κρατεί και ο ΙΝ ακόμα δεν έχει επισκευαστεί από τους διπλούς σεισμούς του 2014. Μιά τέτοια Εκκλησία με τεράστια ιστορική αξία είναι απαράδεκτο να  μην έχει επισκευαστεί ακόμα.

Η οικ. Ζακυνθινού όπως κάθε χρόνο είχε φροντίσει να είναι όλα έτοιμα για την εορτή Της (ακόμα και στον αύλειο χώρο). Αύριο το πρωϊ η Θεία Λειτουργία και τις 10:30 η Λιτάνευση της Εικόνας Της

“Η προέλευση της ονομασίας «Κεχριών» προέρχεται από τις αρχαίες Κεγχρέες Κορίνθου. Ο λόφος Κεχρί στην αρχαία Πάλλη ήταν οικισμός όπου παραχείμαζαν οι αρχαίοι Κορίνθιοι, οι οποίοι είχαν προορισμό τη Σικελία ή την ιταλική χερσόνησο. Απέναντι από τον οικισμό στον λόφο Κεχρί είχε ιδρυθεί στο Βλαχοβούνι, οικισμός που καταγράφεται σε παλιά πληθυσμιακή -και όχι μόνο- απογραφή του Castrofilaca το 1583. Προγενέστερα όμως, και συγκεκριμένα τον 13ο αι,. στην Επιτομή του Πρακτικού της Λατινικής Επισκοπής Κεφαλληνίας του 1264 αναφέρεται τόσο το Βλαχοβούνι όσο και o Κεχριώνας.” αναφέρει σε άρθρο της η κα Λειβαδά

Χρόνια Πολλά σε όλους και με την Ευχή της Παναγίας μας. Χρόνια Πολλά στην Μαρία, στον Μάριο, στον Παναγή, στην Παναγιώτα και στην Δέσποινα που είναι ταγμένοι στην εορτή αυτής της Παναγίας.

Με την ευκαιρία της εορτής της Παναγίας Κεχριωνιώτισσας αναδημοσιεύουμε ολόκληρο το άρθρο της Ευρυδίκης Λειβαδά-Ντούκα

“Στις αρχές του 8ου αι. η Κεφαλλονιά είναι σχεδόν βέβαιο ότι αποτελούσε ακόμη τμήμα του Θέματος Αχαΐας ή Ελλάδος. Μέσα από σφραγιστικά μνημεία – μολυβδόβουλα πληροφορούμεθα ονόματα πατρικίων, κηνσόρων και κριτών επί του ιπποδρόμου, βασιλικών κουβικουλάριων, βασιλικών κομερκιάριων, βασιλικών σπαθάριων και στρατηγών, ύπατων χαρτουλάριων και βασιλικών πρωτοσπαθάριων, που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι θα πρέπει να είχε δημιουργηθεί το Ναυτικό Θέμα Κεφαλληνίας πριν από την περίοδο της Μακεδονικής Δυναστείας (867-1057) και πιθανόν και πριν από αυτήν του Αμορίου (820-867).

Πάντως, από τον 9ο αι. έως την αρχή της λατινοκρατίας (1194-1195) η Κεφαλλονιά λειτουργούσε ως έδρα του ομώνυμου Ναυτικού Βυζαντινού Θέματος, ενός Θέματος κομβικού και ισχυρού, που ήλεγχε τους θαλάσσιους δρόμους, η έκταση του οποίου ποίκιλλε και που στην ακμή του ξεκινούσε από το βόρειο άκρο της Αδριατικής και έφθανε μέχρι νότια-νοτιοανατολικά, συμπεριλαμβάνοντας και τη Λογγοβαρδία.

Όλο αυτό το μεγάλο διάστημα η Κεφαλλονιά ήταν διάσπαρτη από εκκλησίες, οικισμούς και χωριά, ιδιαίτερα μάλιστα οι περιοχές Κρανιά, Λειβαθώς και Παλλική, γεγονός που επισφραγίζει το Πρακτικό της Λατινικής Επισκοπής Κεφαλληνίας του 1264. Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης είχε ως αποτέλεσμα πολλές βυζαντινές οικογένειες να εγκατασταθούν στο νησί ιδιαίτερα στις περιοχές Ελειού-Πρόννων και Παλλικής.

Στην Παλλική η μοναδική εκκλησία που εορτάζει την Απόδοση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στις 23 Αυγούστου είναι η Κεχριωνιώτισσα. Ο ιστορικός αυτός ναός βρίσκεται δύο χιλιόμετρα βόρεια του Ληξουρίου και απαντά ως ενοριακός (συναδελφικός). Οι ναοί αυτοί διέπονταν από τις διατάξεις που απέρρεαν από το γνωστό νομοθετικό διάταγμα της 26ης Αυγούστου 1754 του Γενικού Προβλεπτού Θαλάσσης Αυγουστίνου Σαγρέδο. Χαρακτηρίστηκαν δε ως ναοί ιδιωτικού δικαίου και επομένως οιονεί ιδιόκτητοι, υπαγόμενοι στη διοίκηση των ενοριτών, οι οποίοι εξέλεγαν εκάστοτε τους εκκλησιαστικούς επιτρόπους.

Με το Σύνταγμα του 1817 η Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησία, που τελούσε υπό τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ανακηρύχθηκε ως επικρατούσα στο Ηνωμένο Κράτος των Ιονίων Νήσων –υπήρχε ήδη Μητρόπολη Κεφαλληνίας, και με το Σύνταγμα ιδρύθηκε και η Μητρόπολη Ζακύνθου. Το σύστημα αυτό το κύρωσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1823 επί Ανθίμου Γ’. Συνεπώς η Ιόνιος Εκκλησία ήταν μια αυτόνομη και αυτοδιοικούμενη Εκκλησία υπό το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως. Παρ’ όλα αυτά, κατά τα εσωτερικά ζητήματα παρέμενε αναπόσπαστα ενωμένη με την Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως.

Η Ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα το 1864 είχε ως άμεσο επακολούθημα την ανανέωση της έριδας για τη χειραφέτηση της Εκκλησίας της Ελλάδος από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, γιατί προέκυψε αμέσως το ζήτημα της θέσεως και διοικήσεως των εκκλησιαστικών επαρχιών των Ιονίων Νήσων. Επίσημη αντιπροσωπεία της Εκκλησίας της Επτανήσου αντέταξε σθεναρή άρνηση στην αποδοχή της αφομοίωσης της Εκκλησίας από την Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος. Τελικά, τον Ιούλιο του 1866, επί Σωφρονίου Γ’, εξεδόθη Πατριαρχική και Συνοδική Πράξη, με την οποία ενώθηκαν και αφομοιώθηκαν με την Εκκλησία της Ελλάδος οι εκκλησιαστικές επαρχίες των Ιονίων Νήσων.

Ι. Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Κεχριωνιώτισσας

Ο αρχικά Ι. Ναός και μετέπειτα Ι. Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κεχριωνιώτισσας μαζί με την περίφημη εκκλησία της Παναγίας των Βλαχερνών της βυζαντινής Πάλλης και της γειτονικής Κυρίας των Αγγέλων –περιοχής Αγίου Δημητρίου- πιστοποιούν τη βυζαντινή καταβολή και προέβαλλαν με επιτυχία σθεναρή αντίσταση στο καθολικό δόγμα αρχικά των Φράγκων και εν συνεχεία των Βενετών. Τις βυζαντινές καταβολές της Θεοτόκου Κεχριωνιώτισσας τεκμηριώνουν σήμερα τα υπολείμματα του φερώνυμου, παλαιότατου βυζαντινού ναού (σπόνδυλος Αγίας Τράπεζας, καμαρωτά τόξα-υπέρθυρα) που φυλάσσονται στο προαύλιο της εκκλησίας.

Η προέλευση της ονομασίας «Κεχριών» προέρχεται από τις αρχαίες Κεγχρέες Κορίνθου. Ο λόφος Κεχρί στην αρχαία Πάλλη ήταν οικισμός όπου παραχείμαζαν οι αρχαίοι Κορίνθιοι, οι οποίοι είχαν προορισμό τη Σικελία ή την ιταλική χερσόνησο. Απέναντι από τον οικισμό στον λόφο Κεχρί είχε ιδρυθεί στο Βλαχοβούνι, οικισμός που καταγράφεται σε παλιά πληθυσμιακή -και όχι μόνο- απογραφή του Castrofilaca το 1583. Προγενέστερα όμως, και συγκεκριμένα τον 13ο αι,. στην Επιτομή του Πρακτικού της Λατινικής Επισκοπής Κεφαλληνίας του 1264 αναφέρεται τόσο το Βλαχοβούνι όσο και o Κεχριώνας.

Θαυματουργός θεωρείται η ενθρονισμένη εικόνα, την οποία ακολουθούν παραδόσεις οι οποίες τη σχετίζουν και με τη Ζάκυνθο. Ήτοι, κατά μία παράδοση την αγόρασαν ναύτες Ληξουριώτες από τη Ζάκυνθο, κατ’ άλλη την εκόμισαν Ζακύνθιοι στο Ληξούρι [εξ ου και οι σημερινοί ιδιοκτήτες, το όνομα των οποίων είναι δηλωτικό τόπου καταγωγής: Ζακυνθινοί/Ζακυθι(η)νοί], και κατά τρίτη ο ναός ανήκε στην οικογένεια Σαβίνη και περιήλθε στους Ζακυνθινούς οι οποίοι ήταν ιδιοκτήτες κτημάτων στο Βλαχοβούνι.

Σύμφωνα με ορισμένες παλαιές νοταριακές πράξεις, κτήτορες της Ιεράς Μονής ήταν αρχικά η εκ Βυζαντίου οικογένεια Αμούρ(γ)η και εν συνεχεία η οικογένεια Ζακυνθινού. Η οικογένεια Αμούρ(γ)η εγκαταστάθηκε ανάμεσα στα δύο παλαιότατα χωριά Βλαχοβούνι και Κεχριώνα κι έχοντας βρει μικρή βυζαντινή εκκλησία της Παναγίας, που χρονολογείτο από τον 8ο αιώνα, διαμόρφωσε εκ νέου τον ιερό χώρο χτίζοντας μεγαλόπρεπο ναό. Ακολούθησαν επιγαμίες με την όμορη -στο Βλαχοβούνι- οικογένεια Ζακυνθινού και οι δύο οικογένειες έγιναν κτήτορες της Παναγίας της Κεχριωνιώτισσας.

Διαβάζουμε:

1675, εν μηνί Γεναρίου 31. Την σήμερον … από ένα μέρος ο ευλαβέ

Αριστέα Χαριτάτου