Βαγγέλης Σακκάτος*

Την Άνοιξη του 1969, ακριβώς δύο χρόνια μετά το πραξικόπημα της χούντας, ο Γεώργιος Πλυτάς, αφού την υπηρέτησε περί τους 8 μήνες και ως δήμαρχος Αθήνας, βγήκε στο εξωτερικό και εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο για… να την πολεμήσει.

Συνέπεσε τότε να συνέλθει στη Στουτγκάρδη και το Συνέδριο της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων Δυτικής Γερμανίας και Δυτικού Βερολίνου. Σ’ αυτό ο γράφων, τότε πρόεδρος της Ελληνικής Εργατικής Κοινότητας Περιοχής Ρήνου – Βούππερ και Λεβερκούζεν, εκλέχτηκε και στο Δ.Σ. της ΟΕΚ.

Προς το τέλος του Συνεδρίου ο πρόεδρος του απερχομένου Δ.Σ. της ΟΕΚ και επανεκλεγείς στο νέο της μακαρίτης Dr. Βλάσης Μουχτάρης, επρότεινε να χαιρετιστεί με μήνυμά του ο δήμαρχος Αθηναίων Γεώργιος Πλυτάς, που βγήκε στο εξωτερικό για να πολεμήσει κι αυτός τη δικτατορία.

Παίρνοντας ο γράφων το λόγο είπε τα εξής:

– «Αυτός ο άπλυτος Πλυτάς, που έγινε παράνομα δήμαρχος Αθηναίων το 1964, όταν πρώτος είχε βγει ο Πρύτανης του Πολυτεχνείου Νίκος Κιτσίκης[1] επικεφαλής του συνδυασμού της ΕΔΑ και ο Γ. Παπανδρέου ως πρωθυπουργός εχρησιμοποίησε ξεθάβοντάς τον μεταξικό νόμο, που δεν επέτρεπε να ανακηρυχθεί κομμουνιστής δήμαρχος στην Αθήνα, για να κάνει δήμαρχο τον δεύτερο επιλαχόντα Πλυτά»…

Στο σημείο αυτό διακόπτομαι από τον τότε πρόεδρο της ΟΕΚ με τα εξής λόγια:

– «Για τον Πλυτά θα τσακωνόμαστε τώρα μωρ’ αδερφέ; Αποσύρω την πρόταση».

Και το θέμα έληξε, αλλά όχι πλήρως.

Γιατί την 25^η Μαρτίου εκείνης της χρονιάς, λίγες μέρες μετά το Συνέδριο, η ΟΕΚ οργανώνει παγγερμανική εορταστική εκδήλωση για την επέτειο στη Φραγκφούρτη, με κύριον ομιλητή τον Γ. Πλυτά.

Ως μέλος του Δ.Σ. της ΟΕΚ διαχώρησα τη θέση μου. Έκανα μία δήλωση με την οποία κατάγγελνα το γεγονός ως αντίθετο και με τη θέση του πρότινος συνελθόντος Συνεδρίου της ΟΕΚ, την οποία έστειλα και στην ελληνική εκπομπή της Ραδιοφωνίας της Βαυαρίας για τους Έλληνες της Γερμανίας που διεύθυνε ο μακαρίτης Παύλος Μπακογιάννης, τον οποίο πήρα και τηλέφωνο και με διαβεβαίωσε πως θα την μεταδώσει κρατώντας και το τηλέφωνό μου. Όμως δεν την μετέδωσε.

Τότε λεγόταν πως ο Μπακογιάννης είναι άνθρωπος των τριών Κωνσταντίνων: του Βασιλιά, του Καραμανλή και του Μητσοτάκη.

Κι εγώ, ύστερα από τη μη μετάδοση της δήλωσής μου, μεταξύ σοβαρού και αστείου, είπα:

– «Σε σχέση μ’ εμένα είναι των τεσσάρων Κωνσταντίνων».

Τότε και ο Γεν. Γραμματέας του ΚΚΕ λεγόταν επίσης Κωνσταντίνος. Κώστας Κολιγιάννης (1909-1979).

Το Δ.Σ. της ΟΕΚ ήταν του χώρου του ΚΚΕ κι εγώ συνεργαζόμενος.

Και αναφορικά με τους Κωνσταντίνους, είναι γνωστές οι τότε θέσεις του Μίκη Θεοδωράκη για το μέτωπο που θα πρέπει να συγκροτηθεί κατά της χούντας «από της Αυλής μέχρι της τελευταίας καλύβης», όπως και της ομάδας του Γ. Βουκελάτου της Βόννης με το περιοδικό «Δημοκρατία» και τη θέση τους για «λύση Καραμανλή – Βασιλιά».

Τη δήλωσή μου αυτή για τον Πλυτά, ως απόφαση του Δ.Σ. της Κοινότητάς μας, την έστειλα σε όλες τις Ελληνικές Κοινότητες της Δ. Γερμανίας.

Τότε συνέβη και κάτι άλλο:

Διάβασα στην εφημερίδα της Κολωνίας «Kölner Stadt Anzeiger», πως στο Ελληνικό Γενικό Προξενείο της Κολωνίας είχε ενσκήψει από την Αθήνα ο αντιπρόεδρος της χούντας Παττίλης και συσκεπτότανε εκεί με Έλληνες χουντικούς τρομοκράτες τραμπούκους της περιοχής.

Δίπλα στο Γενικό Προξενείο υπήρχε το Repuplikanisches Glub (Δημοκρατική Λέσχη), που συχνάζανε όλοι οι αριστεροί.

Κάπως έφτασε εκεί η πληροφορία και αμέσως σχηματίστηκε μια μικρή διαδήλωση μπροστά στο Γενικό Προξενείο, που ζητούσε από τον Παττίλη να βγει έξω για να συζητήσουνε για την κατάσταση στην Ελλάδα. Αλλά αντί του Παττίλη βγαίνουνε έξω οι χουντικοί μπράβοι με τα σχετικά τους σύνεργα, λοστούς, αλυσίδες και τα παρόμοια και ρίχνονται στους διαδηλωτές.

Τραυματίζεται σοβαρά από τούβλο στο κεφάλι μια Γερμανίδα μαθήτρια Γυμνασίου και μεταφέρεται στο νοσοκομείο.

Έκανα αμέσως στην ίδια εφημερίδα μια δήλωση, με την οποία ζήταγα την απέλαση του εκεί Έλληνα χουντικού Γενικού Προξένου, γιατί οργάνωσε εγκληματικά χουντικά στοιχεία και τα έστρεψε κατά Γερμανών δημοκρατών φίλων μας, με αποτέλεσμα και τον σοβαρό τραυματισμό της μαθήτριας.

Η δήλωσή μου μεταδόθηκε από την ελληνική εκπομπή της Deutsche Welle, της οποίας ήμουν και λογοτεχνικός συνεργάτης, και φρίαξε το κεντρικό όργανο της χούντας «Νέα Πολιτεία», φυλλάδα που έκλεισε εν μέση χούντα ελλείψει αναγνωστών, που, παραποιώντας σκόπιμα τ’ όνομά μου έγραψε:

– «Κάποιος κύριος Βαγγέλης Σακκάτης, σύμβουλος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων Δ. Γερμανίας, λέει η είδησις, με δήλωσίν του εις εφημερίδα της Κολωνίας, ζητάει την απέλασιν του εκεί Έλληνος προξένου.

»Και δια μεν την θρασείαν απαίτησιν δεν γίνεται λόγος.

»Το ότι όμως η Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων διευθύνεται από έναν Σακκάτην, εξηγεί διατί πάσχει από χρονίαν αναπηρίαν το κίνημα των “δημοκρατικών” αυτοεξορίστων».

Μήνυσή μου μετά την πτώση της χούντας, για σκόπιμη παραποίηση του ονόματός μου με δολία προαίρεση, παραγράφηκε από αμέλεια έγκαιρης υποβολής της από το δικηγόρο μου.

Αλλά ας επανέλθουμε στον Γ. Πλυτά και στην εν Λονδίνο πολιτεία του (1969-1974).

Εκεί εξέδωσε αμέσως εβδομαδιαία εφημερίδα, τη «ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ». Ήταν μια εφημερίδα σχετικά μεγάλου σχήματος, σε κόκκινο χαρτί, με… μαύρα γράμματα και μαύρο περιεχόμενο. Ολόκληρη η σειρά της υπάρχει στο Αρχείο μου.

Τότε, η θέση του ΚΚΕ ήταν: «Νέα Δημοκρατία. Αντιμονοπωλιακή, Αντιιμπεριαλιστική»!

Όμως το «Νέα Δημοκρατία» έχει και παλιότερη ιστορία. Είναι και τίτλος βιβλίου του Μάο Τσε Τουνγκ. Κείμενά του από το 1939 ως το 1949, που ιδρύθηκε το νέο κινέζικο καθεστώς έχουν εκδοθεί με αυτόν τον τίτλο και βγήκανε και στα ελληνικά, εκδόσεις «Γνώση», Αθήνα 1956.

Έχω τη γνώμη πως ο Γ. Πλυτάς, που βγήκε έξω αφού υπηρέτησε για κάποιον καιρό και ως δήμαρχος Αθήνας τη δικτατορία για να συμβάλει κατά το δοκούν ώστε αυτοί που η πολιτική τους έφερε τη δικτατορία, που είχε σαν αποτέλεσμα την έλευση της δικτατορίας ως κατάληξη της πολιτικής τους και την κυπριακή συμφορά, να επανέλθουνε «αναπαλαιωμένοι» όταν αυτή θα φύγει μετά τις ιστορικές καταστροφές που σίγουρα θα προκαλούσε στη χώρα, να επανέλθουν με αντιδικτατορικές και δημοκρατικές δάφνες, για να συνεχίσουν τα ίδια και χειρότερα με τα παλιά, όπως κι έγινε.

Ο Γ. Πλυτάς πήρε την τότε θέση του ΚΚΕ και την έκανε τίτλο της εφημερίδας του. Λανσαρίστηκε με την έκδοσή της για πέντε χρόνια και μετά το λανσάρισμα τον κάνανε και νέο όνομα της «αναδομημένης» και «εκσυγχρονισμένης» μακαρίτισσας και αμαρτωλής ΕΡΕ για τις νέες ανάγκες. Αυτός ήταν που από αυτή του την εφημερίδα πρώτος κόλλησε στο ΚΚΕ και το «εξωτερικού». Έτσι προέκυψε το νέο όνομα της παλιάς ΕΡΕ, το ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Καισαριανή, 24.10.2017                                        Βαγγέλης Σακκάτος

* Ο Βαγγέλης Σακκάτος είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος.

 

[1] Στη Βικυπαίδεια, στο λήμμα για τον Νίκο Κιτσίκη (1887-1978), αναφέρεται:

– «Στις δημοτικές εκλογές στην Αθήνα κατέλαβε την πρώτη θέση αλλά λόγω του εκλογικού νόμου δήμαρχος εξελέγη ο Γ. Πλυτάς».

Περισσότερες ανακρίβειες δεν μπορούσαν να χωρέσουν σε τόσο λίγες λέξεις:

α. Δεν υπάρχει χρονολογία, πότε έγιναν αυτές οι εκλογές.

Έγιναν το καλοκαίρι του 1964.

β. Δεν εξελέγη δήμαρχος ο δεύτερος επιλαχών Γ. Πλυτάς (1910-1997) λόγω του εκλογικού νόμου. Ο Γ. Παπανδρέου ως πρωθυπουργός, για να μη γίνει ο Κιτσίκης δήμαρχος ξέθαψε μεταξικό νόμο, που απαγόρευε να ανακηρυχτεί δήμαρχος Αθήνας κομμουνιστής.

γ. Ο Γ. Πλυτάς διατέλεσε δήμαρχος Αθηναίων από 15.09.1964 έως 9.12.1967. Δηλαδή παρέμεινε στη θέση αυτή και γύρω στους 8 μήνες επί χούντας (21.04 – 9.12.1967), όταν η χούντα τον αντικατέστησε με τον Δημήτριο Ρίτσο (10.12.1967 – 17.09.1974), που αντικαθίσταται από τον Κωνσταντίνο Δάρα από την κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή.

Σημείωση: Το θέμα της ψήφου των μεταναστών που προβάλλει τώρα ο σημερινός πρόεδρος της Ν.Δ. Κυρ. Μητσοτάκης με έχει απασχολήσει από το 1964. Τότε είχα στείλει αίτημα με 200 υπογραφές από την Κολωνία προς τη Βουλή των Ελλήνων της οποίας πρόεδρος ήταν ο Ηλίας Τσιριμώκος της Ένωσης Κέντρου, που ήταν τότε κυβέρνηση, και πριν αυτός γίνει αποστάτης και σοσιαλμοναρχικός πρωθυπουργός.

Μου απάντησε πως υπάρχει συνταγματικό κώλυμα και ότι χρειάζεται νομοθετική ρύθμιση. Από τότε το θέμα τέθηκε από την Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων Δ. Γερμανίας Δ. Βερολίνου και μετά το 1990 Γερμανίας, σε όλες ανεξαίρετα τις ελληνικές κυβερνήσεις, πλην χούντας, και καμιά δεν έλαβε απόφαση

.