Μια όμορφη Χριστουγεννιάτικη παράσταση παρακολουθήσαμε από το Λύκειο Ελληνίδων χθες στο Δημοτικό Θέατρο, από παιδιά κι όχι μόνο: “Το πληγωμένο έλατο και η πριγκίπισσα των σκουπιδιών μιλάνε κάτω από το αστέρι”. Προλόγισε  η πρόεδρος του ΛΕΑ κ. Ευρώπη Μοσχονά – Μαραγκάκη  και στη συνέχεια ο Ηλίας Τουμασάτος και η εκπαιδευτικός θεατρολόγος κ. Αγγελική Σγούρου, υποψ. Διδ. Παντείου/Παραμυθολόγος. Αφήγηση Ελένη Κουνάδη.

Στο τέλος της εκδήλωσης μίλησαν ο εκπρόσωπος του Μητροπολίτη κ. Δημήτριου και ο πρόεδρος της ΚΕΔΗΚΕ Άγγελος Κωνσταντάκης.

ΣΑ ΓΛΥΚΟ ΤΟΥ ΚΟΥΤΑΛΙΟΥ, του Ηλία Τουμασάτου, (ένα μικρό απόσπασμα από την ομιλία του)..

…Κάπως έτσι ο παραμυθάς είναι ένας άνθρωπος με παιδί ψυχή, αλλά και με εμπειρίες ζωής. Εμπειρίες που τις δούλεψε ο χρόνος που νλύκανε τις πληγές που έφεραν, που κράτησε την ομορφιά και όνειρο. Που έριξε το σιρόπι του ακόμα και στα πικρά νεράντζια, έδεσε και τα τύλιξε με λέξεις, λέξεις αποσταγμένες από βιώματα, από χαρές κι από λύπες, από ανθρώπους αγαπημένους κι ανθρώπους που έφυγαν. Από την πραγματική ζωή, εκείνη που έχει πραγματικό δράκους και νεράιδες, πραγματικούς πρίγκιπες και φτωχούς.
Μα θα μου πείτε, τι δουλειά έχει η καθημερινότητα ο παραμύθι, σ’ αυτό το παιχνίδι της φαντασίας που θέλει να μας βγάλει από την καθημερινότητα; Σαν γλυκό του κουταλιού, το παραμύθι φτιάχνεται από απλά υλικά, από απλές, μικρές στιγμές που κι ο ίδιοι παραμυθάς μπορεί να μην είχε καν προσέξει όταν συνέβαιναν. Μα ξαναγεννήθηκαν σαν αναμνήσεις. Πέταξαν κι αυτές και έγιναν λέξεις και εικόνες. Μαγεύτηκαν από τη φαντασία, και μεταμορφώθηκαν παραμύθια.
Ένα δάκρυ στην άκρη του ματιού, οι σταγόνες της βροχής π έτρεξαν από τη φτωχική στέγη, ένα ασημένιο κουτάλι ένα πληγωμένο έλατο, ένα χαλασμένο παιχνίδι που βρέθηκε στα σκουπίδια, ένα σύννεφο που μοιάζει με γρήγορο άλογο, ένα λουλούδι που το άνθος του μοιάζει μ’ ένα πανάκριβο φόρεμα. Μια βροντή που τρομάζει μέσα στη νύχτα, ένα λυχνάρι που η σκιά του μοιάζει μ’ ένα τεράστιο φάρο πάνω στον τοίχο. Απλά υλικά, που δεν τα βλέπουμε όλοι, που δεν εκτιμούμε όλοι.
Οι παραμυθάδες, με τα παιδικά τους μάτια, μπορούν να δουν. Ανοίγοντας τη βαλίτσα με τις αναμνήσεις τους, ζώντας αληθινά τις μικρές στιγμές τους. Τα ζεσταίνουν στη φωτιά της καρδιάς τους, ι αγάπη τους για τα παιδιά, και τα κλείνουν με επιμέλεια στα γυάλινα βάζα… Όχι για να μείνουν εκεί για πάντα. Γιατί και οι παραμυθάδες έχουν μέσα στην καρδιά τους, εκτός από την αγάπη, και μια μεγάλη ελπίδα…

Το δεντράκι αυτό, όπως μας είπε η κ. Μοσχονά, φυλάχτηκε από τον ιδιοκτήτη του από τους σεισμούς του 1953. Έτσι όπως είναι το φύλαξε για να του θυμίζει την τραγωδία εκείνων των ημερών μέσα στις σκηνές.