Χρονογράφημα

Η Αθήνα κατάφωτη. Χιλιάδες αν όχι εκατομμύρια λαμπάκια σ’ όλα τα δένδρα της, σ’ όλες τις κολώνες της, παντού. Κι από πάνω τα ηλεκτρικά αστέρια περισσότερα από κάθε ουρανό.  Όσο για το κόστος; Άστα! Έρχονται τα Χριστούγεννα και ο Άη-Βασίλης. Καλώς να ’ρθούνε, αλλά πώς έρχονται;

Η οδός Σταδίου παρά τα λαμπάκια της έρημη και το βράδυ σκοτεινή, με καμιά σχεδόν βιτρίνα της φωτισμένη, πλην δύο Τραπεζών.

Όλα τα μαγαζιά της, με ελάχιστες εξαιρέσεις, εδώ και καιρό, κάποια εδώ και χρόνια, κλειστά. Το ίδιο και η Ακαδημίας στο μεγαλύτερο μέρος της.

Στο Πνευματικό Κέντρο της Αθήνας, προχθές, Πέμπτη βράδυ, είχαν κάποια εκδήλωση η Αρχαιολογική και κάποια άλλη Εταιρία. Μπαίνοντας στο Πνευματικό Κέντρο από τη Σόλωνος, δεν είχα χρόνο να μείνω, και βγαίνοντας από την έξοδο προς την Ακαδημίας, που μπροστά της υπάρχει μπαλκόνι και δεξιά κι αριστερά σκάλες καθόδου, οι σκάλες αυτές και όλος σχεδόν ο χώρος του Πνευματικού Κέντρου, γεμάτος από ομάδες νέων παιδιών, μεταξύ 15-20 ετών, αγόρια και κορίτσια, πολύ νέοι, διάσπαρτες εδώ κι εκεί, καθισμένες στα σκαλοπάτια της καθόδου, μπροστά στην κεντρική είσοδο του κλειστού Κέντρου, Αρχείου και Μουσείου Θεάτρου, που είναι κάτω απ’ το μπαλκόνι, και στα διάφορα τοιχία των χώρων του πράσινου, όλοι με τα σύνεργά τους, σύριγγες, αναπτήρες, κουταλάκια και τη σχετική σκόνη, άλλοι με τις σύριγγες καρφωμένες στις φλέβες τους, κι ο κόσμος να διαβαίνει δίπλα τους αδιάφορος, καλοντυμένος και χαρούμενος, προσέχοντας λίγο για να μην πατήσει επάνω τους καθώς ανέβαινε τα σκαλοπάτια της εισόδου του Πνευματικού Κέντρου, για να πάει να παρακολουθήσει την εκδήλωση της Αρχαιολογικής Εταιρίας.

Βγήκα εκτός εαυτού και άρχισα να τους φωνάζω σε έξαλλη κατάσταση τι κάνουνε, ότι αυτοκτονούνε, ότι καταστρέφουνε τα νιάτα τους και τη ζωή τους.

Κάποιος, μισοπεσμένος κάτω, μισοπεθαμένος, προσπάθησε κάτι να αρθρώσει και να σηκωθεί, μα δεν κατόρθωσε ούτε το ένα ούτε το άλλο. Κάποιος άλλος, στην ερώτησή μου απάντησε: «γιατί δεν έχουμε μυαλό κύριε».

Η κόλαση ολοζώντανη μέσα στον περίβολο του Πνευματικού Κέντρου, μεταξύ Νομικής Σχολής και Ασκληπιού. Τα τάρταρα.

Έφυγα, ενώ αλλού πατούσα κι αλλού βρισκόμουνα.

Ο Λεονάρντ Κοέν, που πέθανε σήμερα, είχε πει για το «Θεό»: «Δεν ξέρω αν κάνω καλά που του επιτρέπω να ζει!».

10.11.2016                                                                      Βαγγέλης Σακκάτος