ΠΕΜΑΧΡΙΝΑ Μηνιές Κεφαλονιάς – Έκθεση Έφης Σπηλιώτη – Σάββατο 13 και Λυρειακή 14 Αυγούστου 2016 7.00 μμ – 11.30 μμ

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΟ

Στηρίζω τη ζωή μου σε δύο ισχυρούς πόλους
που με ελκύουν και με γεμίζουν,
που δρουν παράλληλα και ισότιμα
και ουσιαστικά με ισορροπούν.
Είναι δύο τόποι.
Διαφορετικοί, συμπληρωματικοί και ενδιαφέροντες.
Αυτός ο συνδυασμός,
το κράμα των αντιθέσεών τους,
έφτιαξαν τον βίο και τις πράξεις του.
Η Κεφαλονιά και η Αθήνα.
Απόλυτα κυρίαρχες,
ίσως δεν υπάρχει χώρος για τόπο άλλον.
Το Ρατζακλί, το Αργοστόλι,
είναι η καταγωγή και η ρίζα μου,
το σπίτι, η συγγένεια εξ αίματος,
η ματιά του κόσμου η πρώτη, η καθοριστική,
δεδομένη και αδιαμφισβήτητη.
Εδώ είναι όλα γνωστά και οικεία,
γλώσσα και συμπεριφορές,
και όλες οι ιδιαιτερότητες αυτής της παράξενης «φυλής».
Η Αθήνα, από την άλλη,
είναι ελεύθερη επιλογή και προτίμηση,
έρωτας, τροφός και εξέλιξη.
Αθηναία δεν έγινα ποτέ.
Είμαι μια Κεφαλονιά που περιφέρεται, όχι άσκοπα
αλλά ακούραστα, στην Αθήνα,
στη χιλιόχρονη δυναμική και γοητεία της.
Εδώ, άγνωστα όλα και προκλητικά,
να τα μάθω έπρεπε για να συμβιώσουμε.
Αυτό ήταν ένα ταξίδι ανεξάντλητο,
τι να πρωτοπρολάβει να μάθει κανείς
«σ’ αυτόν τον κόσμο τον μικρό τον μέγα».
Πάντα επιστρέφω στην Κεφαλονιά.
Άλλοτε το κέντρο του κόσμου μας
ήταν το σουλάτσο στην Πλατεία Βαλλιάνου.
Εκεί γίνονταν όλες οι συναντήσεις του ερχομού,
τα αγκαλιάσματα και τα φιλιά.
Όπως όλα αλλάζουν,
εδώ και χρόνια η Πλατεία άλλαξε.
Λείπουν πολλοί…
Φίλοι που έφυγαν,
κι αυτοί που έρχονται ή ζουν στο Αργοστόλι
δεν έχουν πια στέκι την Πλατεία.
Ίσως η τύχη, ίσως οι άνθρωποι,
ίσως οι συμπτώσεις,
κάθε Αύγουστο εδώ και χρόνια,
υπάρχει η ΠΕΜΑΧΡΙΝΑ,
υπάρχει για μένα ένας υπέροχος τόπος συνάντησης
με φίλους και γνωστούς.
Πάνω από τη θάλασσα, να βλέπει τους Άσπρους Βράχους,
η ΠΕΜΑΧΡΙΝΑ είναι το σπίτι της Μανίτας και του Scoci.
H Μανίτα και ο Scoci
είναι οι πιο πολυταξιδεμένοι που έχω γνωρίσει…
Φορτωμένοι με γνώσεις, γλώσσες,
φίλους και πληροφορίες,
επιστρέφουν στην Κεφαλονιά της Μανίτας Πόγκη και Γερουλάνου,
που έγινε και του Scoci,
με τα παιδιά, τις νύφες, τους γαμπρούς και τα εγγόνια.
Τόσο νέοι, η Μανίτα και ο Scoci,
μοιάζουν με το σπίτι τους,
φρέσκοι και φροντισμένοι σαν κι αυτό,
ωραίοι και φιλόξενοι σαν κι αυτό,
αεικίνητοι κι ακούραστοι,
λάτρεις της ακρίβειας και της λεπτομέρειας,
πιστοί στα θέλω τους και εκλεκτικοί,
φίλοι μου αφοσιωμένοι και πολύτιμοι.
Με πράξεις και όχι με λόγια πολλά,
κατέχουν τη σπάνια ικανότητα
να δημιουργούν συνθήκες άνετης ροής.
Είναι φυσικό και ανακουφιστικό
να ονειρεύομαι, να σχεδιάζω, να φαντάζομαι,
το κλίμα, το περιβάλλον της βραδιάς
και τη δουλειά μου να παρουσιάζεται σ’ έναν χώρο
οικείο και δεκτικό.
Τα δύο βράδια του Αυγούστου στην ΠΕΜΑΧΡΙΝΑ,
εκεί γύρω στη γιορτή του Αγίου,
ακόμα μια φορά
η επανάληψη θα εδραιώσει τα αισθήματα.
Υπηρετώντας την έμφυτη ανάγκη
του ανθρώπου για το κάλλος,
ελπίζω η Τέχνη, τα σχήματα, τα χρώματα,
να προσφέρουν έστω και για λίγο
μια στιγμή καλή – εξάλλου η ίδια η ζωή
απαρτίζεται από στιγμές.
Γιατί, καθώς λέει ο Πλάτωνας,
«ακόμα και το μικρό καλό, καλό πράγμα είναι».
Την Έκθεση αυτή, «Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΟ»,
την αφιερώνω στη Μανίτα και στον Scoci
και στη μαμά μου.

Έφη Σπηλιώτη
Αύγουστος 2016