Να αξιωθώ να ζήσω τη στιγμή που μια ακμάζουσα Συριακή κοινότητα θα γυρίσει πίσω στις ακτές τις Λέσβου να σηκώσει ένα μνημείο και να κλάψει τους νεκρούς της. Να αξιωθώ να ζω όταν στην Ειδομενή ένας Σύρος δεύτερης γενιάς, ένας σωστός καλλιτέχνης και μάστορης που πέρασε από εκεί μωρό, γυρίσει και φτιάξει ένα πέτρινο γεφύρι στον ποταμό. Να δω τη Χομς σαν μελίσσι με ζωή, να πάω να
βρω τον φίλο μου τον τσαγκάρη που μου ‘χει δώσει το κλειδί του μαγαζιού του, να πάω στη Καμπούλ να δω τους φίλους μου που θα έχουν γυρίσει, τα πιτσιρίκια που τους κάναμε μαθήματα ελληνικών να έχουν γίνει άντρες και γυναίκες και να μου πουν στη γλώσσα μου, “καλώς τον”. Να πάρω ανάσα τότε. Δεν αντέχω άλλο αυτά που βλέπω να γίνονται, μέχρι ένα σημείο πια. Αν χάσω την ελπίδα οτι αυτά που λέω είναι πιθανά θα αρρωστήσω, εδώ και καιρό δεν είμαστε καλά. Τι τραβούν οι άνθρωποι αυτοί δεν υπάρχει τρόπος να το πει κανείς, τι ταλαιπωρία τα σώματα και οι ψυχές τους. Ζεις ένα απειροελάχιστο κομμάτι από την περιπλάνησή τους και από τα όνειρά τους και λες, αν εγώ έτσι, αυτοί πώς αντέχουν; Ας γίνει να αξιωθούν οι κόποι των ανθρώπων αυτών, έστω για τα παιδιά τους.

Γιώργος Τυρίκος (από το fb)