Η τελική εικόνα μιας χώρας που καταφέρνει να διασωθεί από το επαπειλούμενο νομισματικό ναυάγιο, απλώθηκε με τρόπο πανηγυρικό στις ακτές της θερινής ραστώνης. Η δημοψηφισματική επιλογή με το συντριπτικό περιεχόμενο, σωριάστηκε κάτω από το βάρος της αθρόας τουριστικής επισκεψιμότητας. Τα εκατοντάδες χιλιάδες κορμιά της μεγαλειώδους συγκέντρωσης στην Πλ. Συντάγματος το βράδυ της προπαραμονής του δημοψηφίσματος, απόλαυσαν βερεσέ τον καυτό ήλιο των νησιών που πωλούνται, φλερτάροντας με την ιδέα της έντιμης προστασίας κάτω από τις θαλάσσιες ομπρέλες.

Το φλογερό πάθος του αγώνα και της νίκης, βρήκε τελικά την δικαίωσή του στην διαταξική φλόγα των παγωμένων καφέδων με τα σβησμένα αποτσίγαρα και τις υγρές από φτηνό αντιηλιακό ψάθες. Η δύσκολη ανάγνωση εύκολων διακηρύξεων πρόσκαιρων επαναστάσεων αντικαταστάθηκε με τα κουτάκια σταυρόλεξων για δύσκολους λύτες στις παραλίες και οι έρωτες των εξεγερμένων πεζοδρομίων ξεχάστηκαν από τα συστημικά θέλγητρα ημίγυμνων κορμιών που αφήνονται στην πρώτη ευκολία μιας ματαιωμένης υπόσχεσης.

Τα αναμμένα αίματα της πολιτικής αντιπαράθεσης συμβιβάστηκαν με τα κλειστά μάτια άνυδρων συζητήσεων. Επίδοξοι επαναστάτες περιορίστηκαν στην επίδειξη ευτελών απολαύσεων στις μπάρες με τις αυθαίρετες σκιές και οι πιο ακραίες πολιτικές επιλογές νομιμοποιήθηκαν με τις αποδείξεις παραζεσταμένων ταμειακών. Η χώρα νίκησε τον εφιάλτη της πτώχευσης, ο λαός νικήθηκε από το δίλημμα της φτώχειας, μα πάνω απ’ όλα το καλοκαίρι που πέρασε, οι διακοπές διασώθηκαν.

Στην ίδια όχθη των ακατανόητων αντιδράσεων, τα πολιτικά θερμόμετρα τρεμοπαίζουν στην ιδέα της νίκης, οι οθόνες μετρούν άρρυθμες λέξεις διαγγελμάτων, η ιστορία συνεχίζει τον άψυχο και μακρύ κατάλογο των εξ ευωνύμων διασπάσεων και σχεδόν άχρηστες εντολές διερευνούν την ύπαρξη δημοκρατικών ψηγμάτων σε συνταγματικές λαδόκολλες παρωχημένων συστημάτων.

Το μελτέμι της απογοήτευσης εκτοξεύει τα βέλη ξανά στον ορίζοντα της απάθειας, οι νέες γενιές ξαναβουλιάζουν στον βούρκο μαλακών καναπέδων, το κανάλι της βολής θα ξανακάτσει στο ανύπαρκτο ποσοστό του και μια κυβέρνηση με γραβάτες προετοιμάζει την επανόρθωση της μουντής ταπετσαρίας στο μέγαρο ταρίχευσης της ελπίδας, εκδιώκοντας έναν παπά που ασέλγησε σε μια ολόκληρη ιδεολογία, κραδαίνοντας με τιμές άνοιας το συνταξιούχο φλάμπουρο της πιο παρένθετης ήττας**.

Κι ύστερα, η φάρσα θα βαφτιστεί ιστορία, οι εκλογές γιορτή κι εσύ -λαέ- νικητής, θα ψάχνεις τη χαμένη σου στιγμή σε μηνιάτικες ουρές επανασύνδεσης της απελπισίας. Κι ούτε ο Αύγουστος δεν θα μείνει, ερήμην να σου θυμίζει πως τ’ αλατόνερο στη θάλασσα δεν μπορεί να μοιάσει και πως όταν ο ήλιος δεν γυρίζει, όσες ώρες κι αν του δείξεις το μέτωπο σου, μόνο απ’ έξω μπορείς να καείς.

Σταύρος Αντύπας

* παράφραση του συνθήματος της καταστολής του Μάη του’68
** στους ηθικούς αυτουργούς του βίαιου τεμαχισμού της ελπίδας.