Γράφει η Τασούλα-Μαρία Δεληγιάννη

Άλλες χρονιές, τέτοιες μέρες τα παιδιά στεναχωριούνται που φεύγει σιγά σιγά ο Αύγουστος και μαζί του παίρνει το ανέμελο καλοκαίρι. Σκέφτονται ότι σε λίγο καιρό θα επιστρέψουν στις βάσεις τους, όσοι είναι ακόμα διακοπές, για να ξεκινήσουν το σχολείο.

Μέχρι πέρυσι ήμουν και εγώ στην ίδια δυσάρεστη θέση. Φέτος όμως όχι. Και δεν ξέρω αν η θέση που είμαι φέτος εγώ και πολλοί συνομήλικοί μου είναι καλύτερη ή όχι. Σίγουρα δεν είναι χειρότερη. Απλά για εμάς είναι λίγο πιο απρόβλεπτο το μέλλον, ή μάλλον η νέα σεζόν.

Εμείς που φέτος δώσαμε Πανελλήνιες, περιμένουμε να τελειώσει ο Αύγουστος για να δούμε τελικά σε ποια σχολή θα περάσουμε. Και πιστεύω ότι φέτος και λόγω της κρίσιμης πολιτικοοικονομικής κατάστασης που βρίσκεται η χώρα μας, αλλά και λόγω των επιεικώς απαράδεκτων θεμάτων που αντιμετωπίσαμε, η αγωνία είναι λίγο μεγαλύτερη. Και ας λένε ότι θα γίνει “θεαματική πτώση των βάσεων” και ότι συνολικά δεν πήγαν καλά οι μαθητές, η αγωνία παραμένει ίδια.

Λογικό είναι, αν σκεφτεί κανείς ότι ένα χρόνο στερηθήκαμε πολλά, όπως ύπνο, ξεκούραση, διασκέδαση, ελεύθερο χρόνο, για να μελετάμε όσο περισσότερο μπορούσαμε για να έχουμε το αποτέλεσμα που θέλαμε. Δεν νομίζω φέτος να είχε κανείς το αποτέλεσμα που ήθελε, όσον αφορά τους βαθμούς των γραπτών. Τουλάχιστον ο καθένας έκανε την προσπάθειά του. Και πιστεύω ότι η προσπάθεια του καθενός ανταμοίβεται κάποια στιγμή, αν όχι εκεί που περίμενε, κάπου αλλού.

Οπότε όποιο και να είναι το αποτέλεσμα για τον καθένα, καλό ή κακό, δεν υπάρχει λόγος απογοήτευσης. Υπάρχουν κι άλλες διέξοδοι, εναλλακτικές λύσεις και σίγουρα μπορούν όλοι να πετύχουν αρκεί να υπάρχει καλή θέληση και πίστη στον εαυτό τους. Δεν σταματά η ζωή με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των Πανελληνίων, αν αυτά δεν είναι τα επιθυμητά. Υπάρχουν λύσεις. Απλά ο καθένας πρέπει να βρει το δικό του δρόμο, και να κάνει αυτό που πραγματικά θέλει και τον ευχαριστεί.