Κι εκείνο το “μήπως δεν μας χρειάζονται” ήταν ρητορική ερώτηση.

Από το 2.000, το έχουν πει οι Κυρίαρχοι του Χρήματος μέσα από τα επίσημα έντυπα φερέφωνα των, όπως το αμερικάνικο NPQ, έκδοση του Ομίλου Foreign Affairs, γνωστού για τις σχέσεις του με τους υπερπλούσιους και τους πολιτικούς υπηρέτες του πλούτου. Εξώφυλλο της ελληνικής έκδοσης , χωρίς ερωτηματικά:

Κι ήταν πάλι κάποιοι “ψεκασμένοι”, που κανείς τότε δεν τους έλεγε έτσι, που προσπάθησαν να προλάβουν το επερχόμενο κακό και σε ομιλία σε πανευρωπαϊκό Συνέδριο πρότειναν έναν οργανισμό έρευνας και παραγωγής τεχνολογάις υπέρ των πολλών:

Η συνέχεια στους Κεφαλονίτες και Θιακούς είναι γνωστή:  Το σύνολο των κομμάτων, που μιλούσαν τότε ελληνικά, έπεσε επάνω μας. Μπροστά στον “εχθρό” και στην απειλή για τους πάτρωνες και χρηματοδότες τους, οι κομματικές διαφορές παραμερίζονται.

Για να κλείσουμε τη σημερινή μας αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν, θα υπενθυμίσουμε αυτό που γράφτηκε πολλές φορές στο Νυστέρι, αλλά και σε αποφάσεις λαϊκών συνελεύσεων, όταν ο λαός προσπάθησε να πάρει τη ζωή του στα χέρια του, στα χρόνια της  νέας κατοχής μέσω της υπογραφής από ξεδιάντροπους πολιτικούς συμβάσεων και μνημονίων παράδοσης ιδιωτικής και κρατικής περιουσίας, αλλά και της χώρας ολόκληρης, ως οντότητας ως πολιτισμού και ιστορίας:

ΜΕ ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΝΑ ΑΝΗΚΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΙΔΙΩΤΕΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ.

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Νυστέρι, από το πρώτο φύλλο: 

Εμείς , ας συνεχίσουμε να νομίζουμε ότι νοιάζονται για την υγεία μας και πως η αντίθεση είναι ανάμεσα σε εμβολιασμένους και ανεμβόλιαστους.