Κυκλοφόρησε το βιβλίο του Δημ. Π. Σακκάτου (Τσιλιμπάνης), μια ποιητική σύνθεση του Νιχωρίτη Λαϊκού Ποιητή. Προλογίζει ο Βαγγέλης Σακκάτος (Τσιαπόγιας) συγγραφέας – Δημοσιογράφος.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ο Λαϊκός Ποιητής Δημήτρης Σακκάτος, γιος του Παναγή Σακκάτου-Τσιλιμπάνη, που τον έλεγαν και Κουτσοχέρα, γιατί του έλειπε το αριστερό του χέρι πάνω από τον ώμο από εργατικό ατύχημα, ήταν το 13°, προτελευταίο παιδί του και της Διαμάντως της Κουρούκλως, από τα Κουρουκλάτα της Κεφαλονιάς, φτωχής αγροτικής οικογένειας, γεννημένος στο Νιχώρι το 1925. Είναι τυφλός από νάρκη, ατύχημα που του συνέβη στον πόλεμο, μετέχοντας σε ομάδα συλλογής ναρκών στην Αιτωλοακαρνανία. Έχει αδελφό σκοτωμένον το 1941 στην Αλβανία, το Νικόλα Π. Σακκάτο. Σκοτώθηκε στις 12.03.1941, στο ύψωμα 1140, και είναι θαμμένος εκεί. Το ύψωμα λέγεται Πεστάνη. Ο Νικόλας ήταν γεννημένος το 1917.
Σχετικά με το θάνατό του υπάρχει η εξής αφήγηση:
Υπήρχε στην Αλβανία το κεφαλονίτικο Τάγμα του 34ου Συντάγματος Πεζικού, και στα πλαίσιά του η Νιοχωρίτικη διμοιρία. Την ημέρα εκείνη δεν υπήρχαν συγκρούσεις. Ήταν κάποιο είδος ανακωχής. Στην Αλβανία σκοτώθηκαν 97 Κεφαλονίτες. Ο διμοιρίτης ρώτησε ποιός θα πάει να φέρει νερό. Προσφέρθηκε ο Μιλτιάδης ο Δενδρινός. Αλλά ο Νικόλας, πάντα ευγενικός και πρόθυμος του είπε: «Άσε Μιλτιάδη, πάω εγώ». Πήρε το δοχείο του νερού και ξεκίνησε. Αλλά μόλις προχώρησε λίγο, πέφτει ένας όλμος και τον κόβει στη μέση. Ήταν ο μόνος νεκρός εκείνης της ημέρας σε όλο το Μέτωπο. Έτσι πήγε ο Νικόλας.
Ο Δημήτρης, που το ποίημά του που ακολουθεί έχει πολύπλευρη αξία για κάθε Νιοχωρίτη και όχι μόνο, αξία ιστορική, λαογραφική, γλωσσική, ως προς το τοπικό γλωσσικό ιδίωμα, φυσιολατρική και αποτελεί και ρομαντική αναδρομή στα παλιά, έχει κάμει πάρα πολλά ποιήματα. Αυτό το έκαμε στο Νιχώρι 1982.
Λόγω της αναπηρίας του δεν μπορεί φυσικά να γράψει. Τα δημιουργεί και τα διατηρεί στη μνήμη του. Παίρνει ένα βιβλίο κάνει ότι διαβάζει και τα θυμάται και τα λέει.
Τιμώντας την προσφορά του, τυπώνουμε σήμερα τούτο το ποίημά του.

Αθήνα, 7.7.2016 Βαγγέλης Δ. Σακκάτος (Τσιαπόγιας)

Υ.Γ.
Τα παρατσούκλια είναι απαραίτητα για να ξεχωρίζουμε τα σόγια. Και αξία ιστορική, λαογραφική και πραχτική. Οι Σακκάτοι είμαστε καμιά δεκαπενταριά σόγια και υπάρχουν και ανάλογα παρατσούκλια.

Ευχαριστώ πολύ τον αγαπητό συγχωριανό Νιχωρίτη αρχικαπετάνιο Μάκη Ρουμαντζά, για την προσφορά της ιστορικής φωτογραφίας του Δημ Σχολείου του Νιχωριού, όπως και τον επίσης αγαπητό συγχωριανό Κόμητα (είμαι επίσης και Κόμητας εκ μητρός), υποστράτηγο Γιώργο Ευαγγελάτο το όλο ενδιαφέρον του ως προς τη συλλογή των υπόλοιπων φωτογραφιών
(Β.Σ.)