ΤΟ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ ΣΟΦΙΑΣ ΤΩΝ ΔΑΥΓΑΤΩΝ: Κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί.
Γιατί αλήθεια κανένας μέχρι σήμερα δεν ασχολήθηκε με την πρόσληψη εκπαιδευμένου επιστημονικού προσωπικού, βασικό πρόβλημα του Μουσείου διαχρονικά και κύριου λόγου της πολύχρονης αδράνειας του;
Ναί κάθε προσωπική κρίση είναι υποκειμενική. Ομως έχοντας μοχθήσει επί 25 έτη για το ΚΙΕ/ΕΥΔΟΞΟΣ της Κεφαλληνίας επειδή τυγχάνει -εκ παραλλήλου δια μέσου των ετών- να έχω εκπονήσει πλήθος μακροσκελείς αναλύσεις, σχεδιασμούς, στρατηγικές, και διενεργήσει πολυειδή (χειρωνακτική, αλλά και επιτελική) υποστήριξη σε κάθε επίπεδο, αλλά πρωτίστως έχοντας αγωνιστεί για την ευρύτερη δυνατή σπορά της επιστημονικής δημιουργίας στην νέα γενιά, με αγώνα για δημιουργία νέων θέσεων επιστημονικής εργασίας στο γενέθλιο τόπο, έχω εντυπωσιαστεί από την αντικειμενική βαθύτητα του δημοσιεύματος του χωριού αυτού.
Σε ένα μνημειακό κείμενο που θα αναγιγνώσκεται και θα παραπέμπεται επειδή προκαλεί ευθύτατα εποικοδομητική πολιτική σκέψη, διατυπώθηκε με ενάργεια και διεισδυτικότητα η κρυμμένη ουσία των πραγμάτων. Το κείμενο των κατοίκων καταπέμπει ιστορικό δίδαγμα. Αποτινάσσει την σκόνη η οποία κατακάθεται πάνω στην ευθυκρισία μας. Και ιδίως των νέων επερχομένων επιστημόνων, των “εγκεφάλων” που -κατα το χιλιοειπωμένο- αναμένουμε να “συγκρατηθούν” στην Χώρα. Πώς;
Γιατί αλήθεια κανένας μέχρι σήμερα δεν ασχολήθηκε με την πρόσληψη εκπαιδευμένου επιστημονικού προσωπικού, βασικό πρόβλημα του Μουσείου διαχρονικά και κύριου λόγου της πολύχρονης αδράνειας του;
Αποτελεί μεγάλη συνεισφορά η συγκεντρωμένη ΣΟΦΙΑ στο μανιφέστο ΔΑΥΓΑΤΩΝ. Αφορμή η ιδιότυπη συνεχής μετάθεση των αιτιών παρακμής ενός αποκεντρωμένου Μουσείου από τις ίδιες πολιτειακές οντότητες οι οποίες την δημιούργησαν. Δηλαδή η διαγραφή των πολιτικών συγκαλυμένης αδιαφορίας, αστοχίας και αδράνειας του παρελθόντος, με την διαδοχική εφεύρεση ενός καινούριου στόχου (δεν είναι άλλος από την αστυφιλική μετακίνηση του εξειδικευμένου Μουσείου Δαυγάτων εκτός Δαυγάτων ως …σωτηρία από ετεροεπικαλούμενα προβλήματα όπως λ.χ αυθαίρετοι δείκτες αποδεκτής επισκεψιμότητας). Ομως ο νέος στόχος για τη επίτευξη του οποίου προσφέρεται στην κοινή γνώμη μιά διακήρυξη “νέας στρατηγικής για το Μουσείο” είναι ταυτόχρονα μια ομολογία αποτυχίας στην επίτευξη του παλαιού. Που δεν είναι άλλος από ένα Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κεφαλονιάς, στα Δαυγάτα. Ολα τα παλιά περιέρχονται στη λήθη διότι εντέχνως ξεκινάμε από την αρχή. Αφορμή λοιπόν του μανιφέστου ήταν η τακτική της συνεχούς μετάθεσης στόχων και η αποδοχή κατασκευής ενός προβλήματος ως αναπόδραστου, για να εμφανιστούν “οι λύτες”. Εάν παρασυρθείς, όμως, το αποτέλεσμα είναι άλλο: είναι η μή άντληση των διδαγμάτων αλλά αντ’ αυτών ο εξαγνισμός και η εμφάνιση αυτοδιοικητικών δομών ως σωτήρων από την παρακμή που ..οι ίδιες οι νύν “λύτριες” εδημιούργησαν πρωτύτερα! Να δείτε πως στο τέλος θα κατηγορηθεί και η δωρήσασα την συλλογή δηλαδή ο δημιουργός ο ίδιος, το στοιχείο εκείνο άνευ της δράσεως του οποίου οι διαχειριστές του προβλήματος δεν θα είχαν κάν το εν προκειμένω αντικείμενο “σωτηρίας”.
Ενα είναι το λυσιτελές ερώτημα:
Γιατί αλήθεια κανένας μέχρι σήμερα δεν ασχολήθηκε με την πρόσληψη εκπαιδευμένου επιστημονικού προσωπικού, βασικό πρόβλημα του Μουσείου διαχρονικά και κύριου λόγου της πολύχρονης αδράνειας του;
Είναι και Μνημόσυνο επίσης, έμμεσο, σε αυτούς που έφυγαν: στις καταδικασθείσες προσπάθειές τους προκειμένου να δημιουργηθεί ο άπλετος χώρος που σήμερα καταλαμβάνει το από πλευράς προόδου εναπομείναν τίποτα.
- Στον αείμνηστο Καθηγητή Γ. Τσελέντη που χάθηκε προ ολίγου ο οποίος οραματίστηκε την δημιουργία ενός αποκεντρωμένου επιστημονικού εργαστηρίου Ζωοανθρωπονόσων με την δική του, αυτοτελή στρατηγική.
- Στον αείμνηστο Γ. Αρσένη για Τεχνολογικό Ιδρυμα Ιονίων Νήσων με ανά νήσο δική του αναπτυξιακή δυναμική και θέσεις εργασίας.
- Στην ενταφιασμένη προσπάθεια για εγκαθίδρυση συνθηκών συστηματικής προιστορικής έρευνας και ανάλογες θέσεις εργασίας νέων ερευνητών παρελθόντος.
- Στο Χορωδιακό Φεστιβάλ Κεφαλονιάς του Αλέπορου που δεν στηρίχτηκε ποτέ προκειμένου να καταστεί αυτόφωτος Κεφαλληνιακός οργανισμός.
- Στο αστεροσκοπείο “ΕΥΔΟΞΟΣ” που είχε μέν την τύχη να διέλθει θύρα από την ανυπαρξία στην ύπαρξη, αλλά βιώνει την ακόμα σκληρότερη μοίρα της εκφυλιστικής μετατροπής του σε προτεκτοράτο μέχρι να ολοκληρωθεί η απεργασία τελικής κατάργησης που θα παρουσιαστεί σαν εξ’ Αθηνών “κεντρική”. Χρειάζονται χρόνο ακόμα στην ναρκοθέτηση.
- Στις Φιλαρμονικές και τις Βιβλιοθήκες που οδεύουν σε πομπή ακολουθώντας την ίδια μοίρα.
- Στις θερμοκοιτίδες/χώρους νεοφυών τεχνολογικών μικροεπιχειρήσεων ή καινοτομίας που ουδέποτε έγιναν στην Κεφαλονιά αλλά έγιναν ευχερώς σε άλλες περιοχές της χώρας (π.χ Βόρειο Αιγαίο).
Ολα αυτά απαιτούσαν ένα απειροελάχιστο κλάσμα των αυτοδιοικητικών προυπολογισμών ή ισοδύναμα ένα ελάχιστο ποσοστό των προυπολογισμών οδοποιίας, πίσσας, κιαρίνας και εξ’ ίσου ελάχιστο ποσοστό των δαπανών για φιέστες και επιπλέον γήπεδα.
Και θα ήταν απολύτως βιώσιμα γιατί γύρω από τον σταθερό πυρήνα θέσεων εργασίας νέων επιστημόνων και καλλιτεχνών μέσα στην Κεφαλονιά, θα υφαινόταν ένας πολύ ευρύτερος, αριθμητικά κυμαινόμενος, ο οποίος θα ήταν ο ιστός των συμπραττόντων νέων ήτοι δρώντων προκειμένου να προσελκύσουν νέες χρηματοδοτήσεις, εκείνες που απαιτούνται για να βγάλουν το ψωμί τους εξελισσόμενοι, μένοντας Ελλάδα, αλλά μή εκφυλιζόμενοι σε ετεροαπασχολήσεις. Και φυσικά ένας ακόμα ευρύτερος κύκλος κινητικότητας τοπικών επαγγελματιών που θα αμοιβόταν για την αναγκαία επαγγελματική υποστήριξη των υπό υλοποίηση σχεδίων. Κοινωνίες χωρίς οικονομία και οικονομίες χωρίς τριτογενή και τεταρτογενή παράγοντα, δέν εξελίσσονται και δεν προοδεύουν.
Δεν μπορώ λοιπόν παρά ταπεινά, αλλά δημόσια, να αποτυπώσω τον θαυμασμό μου και να σας προτρέψω για μία ακόμα φορά να διαβάσετε το απόσταγμα ΣΟΦΙΑΣ ΤΩΝ ΔΑΥΓΑΤΩΝ, αναλογιζόμενοι πως το καλύτερο μνημόσυνο των σπουδαίων (και μακρόθυμων) αυτών ανθρώπων που προμνημονεύθηκαν θα ήταν η προσήκουσα (μή επιφανειακή) ανάλυση των αιτιών που κατέστρεψαν μία (ακόμα) προοπτική δημιουργίας στην Κεφαλονιά. Για την άντληση (με κοινοποίηση) των διδαγμάτων. Συνεπώς επανέρχεται το γνωστό : “Από ποιόν, πρός τα πού, πώς και από πού κυβερνήθηκε αυτός ο τόπος;”
Μόνο το απο πού, ξέρουμε: από το Βορρά.
Ν.Σολωμός
ΚΙΕ/ΕΥΔΟΞΟΣ
