Χρησιμοποιώ την σύνταξη ή μάλλον την έκφραση των βορείων προαστίων του νησιού μας, απευθυνόμενος στους πάντοτε φίλους μου και πρώην συντρόφους, που ακόμα παραμένουν στο μόρφωμα που εξακολουθεί και λέγεται ΣΥΡΙΖΑ και που έχει καταντήσει χειρότερο από το παλιό ΠΑΣΟΚ που γνωρίσαμε και “αγαπήσαμε”, και τους ερωτώ. Τί περιμένητε; Διότι έχουμε ή μάλλον έχητε πολιτευτές που , λόγω κόμμωσης, φάτσας, κλπ., δεν διαφέρουν σε τίποτε από τους παλιούς κυβερνητικούς απολογητές του μνημονίου. Μαλλί φιξαρισμένο, ύφος άγριο (άραγε σας έχει λείψει από την μνήμη η Μαριλίζα τότε στο Ληξούρι; Ή μήπως η Γεροβασίλη είναι ανωτέρας αριστερής ανάλυσης και δεν το έχω πάρει χαμπάρι;), άνδρες που μπροστά στον αισθητικό τους λόγο, μοιάζει σαν μιά ωραία ανάμνηση ο Μόσιαλος ή ένας τύπος που λέγεται Ζαχαριάδης και δεν τον θυμάμαι ποτέ στα συνέδρια του παλιού ΣΥΡΙΖΑ να λέει πως “εμείς είμαστε τεχνοκράτες
” και άλλα τόσο “αριστερά” και παράλληλα να υποδέχεστε τον Ολανδρέου που έρχεται ως Ζισκάρ επί το νεώτερο, προκειμένου να επαναδιατυπωθεί το “Ελλάς, Γαλλία, Συμμαχία” επί το σοσιαλιστικώτερον; Έχοντας, η σημερινή κυβέρνηση και το κόμμα που την εκφράζει, διαλύσει κάθε ψήγμα αριστερού λόγου, έχοντας προσχωρήσει με τα χίλια στην υποκρισία, στην καταστροφή κάθε εμποδίου που υπήρχε στην κοινωνία, επιβραβεύοντας τον Ανιέλι που είχε πεί τα γνωστά περί του ποιός εκτελεί κλπ, αναριωτιέμαι, τί στην ευχή υποστηρίζητε; Γιατί άν δεχτούμε πως ΤΙΝΑ και ξερό ψωμί, τότε μάλλον δεν μας σώζει τίποτε. Γιατί έτσι δικαιώνεται ο κάθε ΓΑΠ, ο κάθε Σαμαράς. Φύγετε λοιπόν όσο είναι καιρόν για να διασώσετε τα καλά σας ένστικτα που ξέρω πως έχητε. Δεν τους ανήκετε και δεν σας ανήκουν. Έλεος πιά!!!!