Πέντε βουλευτές στέλνουν μια επιστολή στην εφημερίδα «Τα Νέα», για να διαμαρτυρηθούν για την απαξίωση του βουλευτικού τους καθήκοντος εκ μέρους των διορισμένων από τον πρωθυπουργό μελών του επιτελικού κράτους. Ευθύς αμέσως, διαστρεβλωτές της αλήθειας τούς στοχοποίησαν περίπου ως προδότες, επειδή αποφάσισαν να υπερασπιστούν τα συνταγματικά τους καθήκοντα.

Ο πρωθυπουργός, μάλιστα, αποκάλεσε από το Ναύπλιο τους βουλευτές «βοηθούς» της κυβέρνησης και όχι εκφραστές της δημοκρατικής βούλησης του λαού. Δηλαδή, οι βουλευτές είναι απλά εργαλεία ψήφισης νομοσχεδίων που εκπονούνται από έναν μηχανισμό έκδοσης αποφάσεων χωρίς λογοδοσία. Έναν μηχανισμό που διαχέει την πολιτική ευθύνη, ενώ η εξουσία συγκεντρώνεται σε τρία-τέσσερα άτομα. Και όπου το αφήγημα περί «κατάργησης του βαθέος κράτους» αποτελεί ένα επικοινωνιακό τέχνασμα, αφού το βαθύ κράτος είναι αυτό που κατ’ ευφημισμόν αποκαλείται επιτελικό κράτος.

Όταν δύο-τρεις ικανοί υπουργοί ασχολούνται με τις υποχρεώσεις του χαρτοφυλακίου τους, ξημεροβραδιάζονται στα υπουργεία τους και δεν ξημεροβραδιάζονται στα κανάλια αυτοθαυμαζόμενοι και κολακεύοντας τον πρωθυπουργό, τότε ο πρωθυπουργός τούς καλεί να βγουν άμεσα από την κυβερνητική κουζίνα, γιατί, ως γνωστόν, στις κουζίνες γίνονται μόνο μαγειρέματα, τα οποία οι ικανοί δεν τα χρειάζονται.

Μπορεί όμως ποτέ ένας σοβαρός υπουργός να βγει στα κανάλια και να εξυμνήσει ή να δικαιολογήσει τι; Την ώσμωση της σαπίλας του ΟΠΕΚΕΠΕ και τον διασυρμό της χώρας μας; Τη διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά; Τον γάμο των ομοφυλοφίλων; Το μπάζωμα των Τεμπών; Τις τηλεφωνικές υποκλοπές πολιτών και πολιτικών;

Μήπως για να δώσει συγχαρητήρια στον κύριο Γρηγόρη Δημητριάδη, ο οποίος δήλωσε —άκουσον άκουσον— ότι το 2022 θυσιάστηκε για να σώσει την Ελλάδα από εχθρούς, τους οποίους φυσικά δεν κατονόμασε; Μήπως για να κατηγορήσει τον κύριο Ταλ Ντίλιαν, που ευθέως είπε ότι πούλησε το Predator στην κυβέρνηση; Μήπως για να κατηγορήσει την Ευρωπαία Εισαγγελέα, που προσπαθεί να ξεκαθαρίσει την πολιτική κόπρο του Αυγεία; Μήπως για να κατηγορήσει τον πρόεδρο του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου, που εξέδωσε την ιστορική απόφαση για τις τηλεφωνικές υποκλοπές; Μήπως για να εξυμνήσει τους εισαγγελείς του Αρείου Πάγου για τις περίφημες αρχειοθετήσεις τους;

Μήπως για να υπερασπιστεί υπουργούς με κίβδηλα πτυχία, τους οποίους ο πρωθυπουργός υπερασπίζεται σαν να επρόκειτο περί πολιτικών σιτευτών μόσχων, αντί να τους εξοστρακίσει άμεσα;

Μήπως για να πει στην κάθε νοικοκυρά, στον κάθε νοικοκύρη και σε κάθε συνταξιούχο ότι η ακρίβεια υπάρχει μόνο στη φαντασία τους και ότι περνούν ζωή και κότα; Μήπως για να πει σε κάθε νέο που μένει με τους γονείς του ακόμη και μετά τα τριάντα ότι φταίει ο ίδιος που δεν κάνει οικογένεια, επειδή ο μισθός του είναι 900 ευρώ, αλλά χρειάζεται περίπου άλλα τόσα για να νοικιάσει ένα δυάρι;

Τι να πει; Ότι το 2025, 14.000 πτυχιούχα Ελληνόπουλα των ελληνικών πανεπιστημίων πήραν τον δρόμο της ξενιτιάς και ότι φτάσαμε στο σημείο 130.000 πτυχιούχοι Έλληνες να βρίσκονται εκτός Ελλάδας, ενώ η κυβέρνηση καυχάται ότι μείωσε την ανεργία; (Αν φύγουν όλοι, τότε θα έχουμε μηδενική ανεργία).

Όχι, κύριοι. Αυτό το έργο το έχει αναλάβει ο συρφετός των επήλυδων πολιτικών που έχουν εισβάλει στη ΝΔ και την έχουν μετατρέψει σε πολιτική κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Και φυσικά, κοντά σε αυτούς, έχουμε και τα πληρωμένα καρακόλια, τα οποία, με τους κατευθυνόμενους επικοινωνιακούς ωτακισμούς, μαζί με τους αυτάρεσκους γυρολόγους των καναλιών, προσπαθούν να πείσουν τους Έλληνες ότι δεν αξίζουν τίποτε καλύτερο από τη σημερινή κυβέρνηση.

Δυστυχώς, η ΝΔ κατάντησε ένα κόμμα χωρίς ιδεολογικό προσανατολισμό και η κυβέρνηση χωρίς στρατηγική που θα μπορούσε να βγάλει τη χώρα από το οικονομικό της τέλμα. Οι αρχές όμως και ο ιδεολογικός προσανατολισμός ενός κόμματος δεν αλλάζουν ποτέ. Οι στρατηγικές και ο αρχηγός του, σίγουρα, ναι.

Ας μην γελιόμαστε· η χώρα μας δεν διαθέτει κανένα σύγχρονο αναπτυξιακό και παραγωγικό μοντέλο, γι’ αυτό και η οικονομία της έχει κυριολεκτικά βαλτώσει. Πρόκειται για μια οικονομία που βασίζεται κυρίως στον τουρισμό, στα καφενεία, στα σουβλατζίδικα, στα εστιατόρια, στο real estate και στο λιανεμπόριο, με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις ορισμένων βιομηχανιών που αγκομαχούν να ξεφύγουν από τον κρατικό και γραφειοκρατικό εναγκαλισμό και οι οποίες βρίσκονται, φυσικά, εκτός του στενού κύκλου των ευνοούμενων επιχειρήσεων.

Όσον αφορά τη διαχείριση των ευρωπαϊκών πόρων και των αναπτυξιακών εργαλείων, εγείρονται ερωτήματα για τη στόχευση και, κυρίως, για τη διαφάνεια. Η λογική της «γρήγορης απορρόφησης» και της εξυπηρέτησης φίλων φαίνεται να υπερισχύει της στρατηγικής επιλογής, με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένα αναπτυξιακό μωσαϊκό αποσπασματικών παρεμβάσεων χωρίς συνεκτικό παραγωγικό σχέδιο. Έτσι, η Ελλάδα ας πάει όπου πάει, αρκεί ο στόχος να παραμένει ένας και μοναδικός: η τρίτη τετραετία.

Σημείωση:
Ποτέ δεν αντιλήφθηκα γιατί ο πρωθυπουργός όχι μόνο επέτρεψε να υπάρχουν, αλλά και προστάτεψε όλους τους επίορκους και ανίκανους δημιουργούς σκανδάλων. Χωρίς αυτούς, δεν θα πάσχιζε σήμερα να πιάσει τη βάση του εκλογικού μπόνους, αλλά θα είχε ήδη εξασφαλίσει και την τρίτη τετραετία, για την οποία ζει και, όπως φαίνεται, μόνο ονειρεύεται…