Ένα ποίημα, του Πέτρου Πετράτου για την Ιντιφάντα της Παλαιστίνης (στην ποιητική συλλογή “Ωδή  στην Πέτρα”), με την ευκαιρία της επίσκεψης του  Παλαιστίνιου προέδρου στην Αθήνα, έτσι για να ξαναθυμηθούμε τον  ξεχασμένο αγώνα των Παλαιστινίων.

Δεν ακούγεται τίποτα.
Μόνο το καρδιοχτύπι της πέτρας.
Γ. Ρίτσος

Χτυπάει ο άγριος, ο άθλιος κατακτητής.
Χτυπούν ασταμάτητα τα κτήνη με σίδερο ζεστό.

Μα της πέτρας ο χτύπος
ηχεί δυνατότερα.
Ο χτύπος της καρδιάς της
θρασεύει περισσότερο.
Όλες οι πέτρες,
όλες οι καρδιές,
όλα της Παλαιστίνης τα παιδιά,
όλα –
παιδιά, καρδιές και πέτρες –
χτυπούν,
πετούν,
πολεμούν,
ματώνουν,
κραυγάζουν.

Και οι πέτρες της Ιντιφάντα,
φεύγουν ατελείωτα,
σημαδεύουν ανελέητα,
πέφτουν βροχή.
Κάποιες δε φτάνουν στο στόχο•
αιωρούνται ψηλά,
ισοζυγιάζονται στον αέρα
κι ειρωνεύονται από κει
τα κτήνη, τα μισερά όντα.

Οι αδερφές πέτρες,
οι πετριές της εξέγερσης,
της Παλαιστίνης οι πέτρες,
τα παιδιά της πέτρας,
οι καρδιές των παιδιών,
το ματοκύλισμα της Ιντιφάντα,
όλες και όλα
έχουν αδράξει το χέρι της λευτεριάς
και, να, γκρεμίζουν
τη φρίκη της κατοχής και του μαρτύριου.

Ήταν σίγουρη η διαδρομή της πέτρας.
Το καρδιοχτύπι της
ένα με το καρδιοχτύπι του χεριού και του θυμού.
Πέτρες και παιδιά
σύμβολα έγιναν του καιρού μας.

ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ (1995)
Πέτρος Πετράτος