«Τα ναρκωτικά είναι εδώ – ώρα για συντονισμένη δράση»
Την εκδήλωση προλόγισε η Αφροδίτη Ζιάννη, ψυχολόγος και υπεύθυνη του τοπικού παραρτήματος του ΕΣΥΝ, ενώ κεντρικός ομιλητής ήταν ο Χρήστος Γκρεκιώτης, Αντιπρόεδρος του ΕΣΥΝ και Πρόεδρος του ΕΣΥΝ Πάτρας. Στην εκδήλωση συμμετείχαν εκπρόσωποι φορέων της εκπαίδευσης, της εργασίας, της αυτοδιοίκησης, του αθλητισμού και της τοπικής κοινωνίας, ανάμεσά τους ο Πρόεδρος της ΕΛΜΕΚΙ, ο Πρόεδρος και μέλη του Εργατικού Κέντρου, η πρόεδρος και μέλη του Σωματείου Εργαζομένων στο Γενικό Νοσοκομείο Κεφαλονιάς, ο δημοτικός σύμβουλος και δικηγόρος Γιάννης Κουρούκλης, ο περιφερειακός σύμβουλος Νίκος Γκισκίνης , ο Πάνος Ματιάτος Πάνος, προπονητής, Μέλος του Συνδέσμου Ελλήνων Προπονητών Καλαθοσφαίρισης (Σ.Ε.Π.Κ.), ψυχολόγοι, εκπαιδευτικοί και γονείς.
Ομιλητές: Αφροδίτη Ζιάννη, Ψυχολόγος – υπεύθυνη τοπικού παραρτήματος ΕΣΥΝ Κεφαλονιάς και Ιθάκης, και Χρήστος Γκρεκιώτης, Αντιπρόεδρος του ΕΣΥΝ και Πρόεδρος του ΕΣΥΝ Πάτρας.
Παρέμβαση Αφροδίτης Ζιάννη
Αποφασίσαμε να συγκροτήσουμε το τοπικό παράρτημα του ΕΣΥΝ και να ενωθούμε γύρω από την ανάγκη να αναδειχθεί η κοινωνική διάσταση του φαινομένου των εξαρτήσεων, αλλά και γύρω από την ανάγκη της πάλης στο πλαίσιο του αντιναρκωτικού κινήματος.
Η συγκρότησή μας επιταχύνθηκε με τραγικό τρόπο από τον χαμό της 19χρονης συμπολίτισσάς μας. Ένα γεγονός που συγκλόνισε όλους μας και λειτούργησε σαν καταλύτης, σαν αποκάλυψη μιας κοινωνικής πραγματικότητας που ζούμε.
Έχουμε πάρει απόφαση να μη μείνουμε στο συναίσθημα της θλίψης. Να μην επιτρέψουμε στο συναίσθημα αυτό να μας ακινητοποιήσει, αλλά να μετατρέψουμε την οργή και τη θλίψη μας σε αφετηρία οργανωμένου αγώνα.
Μετά τον χαμό της 19χρονης κοπέλας, άμεσα κινητοποιηθήκαμε με την ανοιχτή επιστολή του τοπικού παραρτήματος και απευθύναμε πλατύ κάλεσμα στην τοπική κοινωνία για αντιναρκωτική δράση το επόμενο διάστημα.
Πραγματοποιήσαμε ήδη δύο ομιλίες και συνεχίζουμε με τη σημερινή εκδήλωση. Σας καλούμε να συμμετέχετε και στις επόμενες δράσεις μας, με ορόσημο την 26η Ιούνη, Παγκόσμια Ημέρα Κατά των Ναρκωτικών.
Ευχαριστούμε θερμά τον Αντιπρόεδρο του ΕΣΥΝ και Πρόεδρο του ΕΣΥΝ Πάτρας, κ. Χρήστο Γκρεκιώτη, για τη στήριξη στην προσπάθειά μας από την πρώτη στιγμή, αλλά και για τη σημερινή του παρουσία στην εκδήλωσή μας, καθώς και για τις πολύτιμες γνώσεις και την εμπειρία που θα μας μεταφέρει από την πολυετή πανελλαδική του δράση.
Η σημερινή εκδήλωση είναι δομημένη σε δύο μέρη. Θα ξεκινήσουμε με την κεντρική ομιλία, η οποία θα κινηθεί στους εξής άξονες: τι είναι το ΕΣΥΝ, τι κάνει σήμερα και ποια είναι η δράση του. Ποιες είναι οι κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες αναπτύσσεται η ουσιοεξάρτηση και οι άλλες εξαρτητικές συμπεριφορές. Ποιοι δρόμοι προβάλλονται στους νέους ανθρώπους σήμερα. Ποια πρότυπα προβάλλονται και γιατί. Θα γίνει επίσης αναφορά στο πώς συμπεριφέρεται το κράτος σε εκείνους που μπορούν να αποτελέσουν πραγματικά πρότυπα στάσης ζωής. Θα γίνει αναφορά και στη δίωξη του Προέδρου του ΕΣΥΝ, αλλά και σε άλλα παραδείγματα. Στη συνέχεια θα μιλήσουμε για το τι είναι πραγματική πρόληψη και θα κλείσουμε με τις προτάσεις και τις διεκδικήσεις του αντιναρκωτικού κινήματος.
Θα ακολουθήσουν ερωτήσεις, αν υπάρχουν, και προτείνουμε σύντομες τοποθετήσεις περίπου πέντε λεπτών, ώστε να ακολουθήσει στη συνέχεια το κλείσιμο της εκδήλωσης.
Αγαπητοί παρευρισκόμενοι, τα ναρκωτικά είναι εδώ και θερίζουν νεανικές συνειδήσεις, όνειρα και ζωές. Είναι ώρα για συντονισμένη δράση εκπαιδευτικών, γονέων, μαθητών, εργαζομένων και επιστημόνων, στο πλαίσιο του αντιναρκωτικού κινήματος, στις γραμμές του ΕΣΥΝ.
Το Εθνικό Συμβούλιο Κατά των Ναρκωτικών είναι ο παλαιότερος φορέας στη χώρα μας που, από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, αντιπαλεύει σταθερά την ουσιοεξάρτηση και διαμορφώνει πολύπλευρη δράση για την αντιμετώπισή της. Διεκδικεί, στο πλαίσιο του αντιναρκωτικού κινήματος, αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν αντιμετώπιση των εξαρτήσεων, βασισμένη στο τρίπτυχο: πρόληψη, θεραπεία, κοινωνική επανένταξη.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στην προβολή ενός άλλου τρόπου ζωής για τη νέα γενιά. Ενός τρόπου ζωής βασισμένου σε αξίες, ιδανικά, αξιοπρέπεια, πρόληψη, ενεργό συμμετοχή, δημιουργικότητα, αθλητισμό, πολιτισμό και συλλογικότητα.
Η δράση του ΕΣΥΝ όλα αυτά τα χρόνια έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση υγιών αντανακλαστικών στην ελληνική κοινωνία, στην πάλη ενάντια σε όλα τα ναρκωτικά και σε κάθε προσπάθεια νομιμοποίησης ή εξωραϊσμού της χρήσης.
Είναι πραγματικότητα ότι η χρήση ναρκωτικών ουσιών, τόσο στη χώρα μας όσο και πανευρωπαϊκά, παίρνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις χρόνο με τον χρόνο. Όσο εντείνονται τα αδιέξοδα και η ανασφάλεια, όσο η κάλυψη ακόμα και των στοιχειωδών κοινωνικών αναγκών αντιμετωπίζεται εχθρικά, όσο οι πόλεμοι και οι οδυνηρές συνέπειές τους συνεχίζονται, τόσο το πρόβλημα βαθαίνει.
Σε αυτές τις συνθήκες, το μόνο «δικαίωμα», η μόνη «ελευθερία» που αναγνωρίζεται και προσφέρεται απλόχερα στη νέα γενιά είναι το λεγόμενο δικαίωμα της αυτοδιάλυσης. Το δικαίωμα, μέσα σε εισαγωγικά, να δραπετεύει ο νέος άνθρωπος μέσα από ψεύτικες διεξόδους και πλαστούς παραδείσους, από μια ζωή κενή και αβίωτη.
Οι νέοι άνθρωποι καλούνται να αντιμετωπίσουν μια κοινωνική πραγματικότητα που χαρακτηρίζεται από ανισότητα, ανασφάλεια και ακραίο ανταγωνισμό. Ένα σχολείο απαξιωμένο και ανταγωνιστικό, μακριά από κάθε έννοια δημιουργικότητας. Έναν αθλητισμό και πολιτισμό υποβαθμισμένο ή ταυτισμένο με την εκτόνωση. Μια οικογένεια που βάλλεται από παντού. Μια έλλειψη προοπτικής για ένα καλύτερο μέλλον, για μια ζωή με δικαιώματα και δυνατότητα ικανοποίησης βασικών αναγκών.
Ιδιαίτερα στη διάρκεια της εφηβείας, μέσα σε μια τέτοια πραγματικότητα, διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις ώστε ένας νέος να γίνει ευάλωτος στο να αναπτύξει προβληματική και εξαρτητική σχέση με ουσίες ή άλλες επικίνδυνες εξαρτητικές συμπεριφορές.
Οι λύσεις που προωθούν διαχρονικά η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι ελληνικές κυβερνήσεις για την αντιμετώπιση των εξαρτήσεων επιδεινώνουν το πρόβλημα. Διευκολύνουν τη διάδοση των ναρκωτικών και τη συντήρηση του φαινομένου, κρατώντας ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, κυρίως τους νέους ανθρώπους, παθητικοποιημένους, ναρκωμένους, μακριά από την αντίληψη των αιτιών της κατάστασης της ζωής τους και φυσικά μακριά από τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους.
Παράλληλα, αυτές οι πολιτικές συντηρούν ένα εμπόριο με τεράστια κέρδη. Η διακίνηση ουσιών αποτελεί πλέον μια κερδοφόρα οικονομική επιχείρηση παγκόσμιας κλίμακας.
Εμείς αγωνιζόμαστε ενάντια σε αυτές τις πολιτικές. Αγωνιζόμαστε να μη νομιμοποιηθεί στη συνείδηση των νέων ανθρώπων η ψευδής και επικίνδυνη διάκριση ανάμεσα σε «σκληρά» και «μαλακά» ναρκωτικά. Αγωνιζόμαστε να μην επικρατήσει η προσπάθεια νομιμοποίησης των ναρκωτικών ουσιών.
Διεκδικούμε να ενισχυθούν οι δημόσιες και δωρεάν δομές πρόληψης, θεραπείας και κοινωνικής επανένταξης, με ενίσχυση των στεγνών προγραμμάτων και της πρόληψης. Να καλυφθούν όλες οι περιοχές της χώρας με κέντρα πρόληψης που θα λειτουργούν με επαρκές προσωπικό και χρηματοδότηση. Να καταργηθούν οι νόμοι που προωθούν την επαγγελματοποίηση των υπηρεσιών απεξάρτησης. Να μην υπάρξει καμία ανοχή στους εμπόρους του θανάτου. Κανένας συμβιβασμός με τη χρήση καμίας ναρκωτικής ουσίας.
Να υπάρξει πραγματική πρόληψη με έμφαση στη στήριξη της νεολαίας και των οικογενειών, με προβολή ενός άλλου τρόπου ζωής που να ενισχύει την ενεργό συμμετοχή, τη συλλογικότητα, τη δημιουργικότητα και τη ζωή με νόημα.
Γιατί κάθε μορφή συλλογικής δράσης, η αλληλεγγύη, η εμπιστοσύνη στον άνθρωπο και στη δύναμή του, η απελευθέρωση των δημιουργικών ικανοτήτων του νέου ανθρώπου, είναι αυτά που ανοίγουν τον δρόμο για να δούμε τη ζωή πιο αισιόδοξα. Να υπερασπιστούμε και να διεκδικήσουμε τελικά τη ζωή που μας αξίζει.
Θα αγωνιστούμε για αυτή, γιατί ο μεγαλύτερος αγώνας είναι τελικά ο αγώνας για την ίδια τη ζωή.
Με συλλογική, λοιπόν, ευθύνη αγωνιζόμαστε για την αληθινή ουσία της ζωής. Σε αυτόν τον αγώνα σάς θέλουμε δίπλα μας. Σας ευχαριστούμε.
Παρέμβαση Χρήστου Γκρεκιώτη
Καλησπέρα και από εμένα.
Δύο λόγια περισσότερα για το τι είναι το ΕΣΥΝ. Το ΕΣΥΝ ξεκίνησε ως μια ένωση επιστημόνων, με σκοπό να μελετήσει το φαινόμενο της ουσιοεξάρτησης και να απαντήσει με προτάσεις για το πώς θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί.
Στην πορεία, βέβαια, εκτιμήθηκε ότι αυτό δεν φτάνει. Έπρεπε να αποκτήσει κινηματικό χαρακτήρα. Έτσι άρχισαν να ιδρύονται τα παραρτήματά του, όπως υπάρχουν σήμερα, και να αναπτύσσεται δράση τόσο αυτόνομα όσο και σε συνεργασία με τους φορείς κάθε περιοχής που θέλουν μια άλλη προοπτική για τη νεολαία.
Έτσι συγκροτήθηκε και το παράρτημα Κεφαλονιάς και Ιθάκης, το 24ο στον αριθμό, με δράση και γενικότερη κατεύθυνση ενάντια σε όλα τα ναρκωτικά και τις εξαρτήσεις. Γιατί και οι άλλες εξαρτήσεις, όπως ο τζόγος ή η εξάρτηση από τα βιντεοπαιχνίδια, είναι εξίσου επικίνδυνες για τη ζωή του ανθρώπου.
Για εμάς, η πάλη ενάντια σε όλα τα ναρκωτικά και τις εξαρτήσεις είναι πάλη ενάντια στην απόσυρση, στην ατομική φυγή, στη φυγή από τα κοινωνικά και προσωπικά προβλήματα. Γι’ αυτό, για εμάς, η πάλη κατά των ναρκωτικών είναι και πάλη κατά των αιτιών που τα γεννούν.
Μία από τις δράσεις μας, η οποία έχει ξεκινήσει και εδώ στο νησί σας, είναι η επαφή μας με τους μαθητές. Τα τελευταία τέσσερα με πέντε χρόνια, όλα τα παραρτήματα του ΕΣΥΝ έχουν ξεκινήσει πρόγραμμα δράσεων με μαθητές γυμνασίων και λυκείων.
Μετράμε περίπου 80.000 μαθητές με τους οποίους έχουμε έρθει σε επαφή τα τελευταία χρόνια. Μέσα από αυτή τη διαδικασία και αυτές τις συναντήσεις, έχουμε αφουγκραστεί την αγωνία, τα ερωτήματα και τις ανησυχίες των νέων και έχουμε συγκεντρώσει πολύτιμη πείρα.
Θέλω, λοιπόν, από την αρχή να σταθώ στο ζήτημα που για εμάς είναι η μήτρα του προβλήματος: σε ποια κοινωνία, μέσα σε ποιες κοινωνικές συνθήκες, γιγαντώνεται ένα κοινωνικό και υγειονομικό φαινόμενο όπως η ουσιοεξάρτηση.
Η χρήση και η εξάρτηση από ουσίες δεν είχαν τις ίδιες ρίζες, την ίδια ένταση και την ίδια έκταση πριν και μετά τη βιομηχανική επανάσταση. Η διάδοση της χρήσης κάνναβης την περίοδο του 1960 και του 1970 δεν έχει καμία σχέση με αυτό που γίνεται σήμερα.
Σε μια κοινωνία που προσφέρει φτώχεια, ανεργία, πολέμους, προσφυγιά, αμάθεια, υποκουλτούρα, σεξουαλική κακοποίηση, εμπορευματοποίηση του ανθρώπινου σώματος και ατιμωρησία εγκλημάτων, είναι αναμενόμενο να προκαλείται πόνος, θυμός και οργή στις νεανικές ψυχές.
Φανταστείτε πώς μπορεί να νιώθει ένα νέο παιδί όταν βλέπει γύρω του αυτή την πραγματικότητα. Προσθέστε σε αυτό και τις οικονομικές δυσκολίες στο σπίτι, το γεγονός ότι η οικογένεια δεν μπορεί πάντα να καλύψει όλες τις ανάγκες και τις απαιτήσεις των νέων ανθρώπων.
Μπορεί όλη αυτή η κατάσταση να μη γίνεται εύκολα διαχειρίσιμη από έναν νέο. Μπορεί να μην μπορεί να τη διαπραγματευτεί, να την κατανοήσει, να τη βάλει σε έναν δρόμο. Ποιοι δρόμοι ανοίγονται τότε μπροστά του;
Ένας δρόμος είναι ο δρόμος της φυγής από την πραγματικότητα που τον βασανίζει. Μπορεί να εμπλακεί στη χρήση ουσιών. Να βυθιστεί στο gaming. Να παίξει το χαρτζιλίκι του στον τζόγο. Να πιει όχι για να διασκεδάσει με τους φίλους του, αλλά για να «κάνει κεφάλι» και να ξεχαστεί.
Η οργή του για τη μίζερη ζωή μπορεί να στραφεί στον μαθητή της τάξης του, στην κοπέλα που τον απέρριψε, στον οπαδό της αντίπαλης ομάδας, στον καθηγητή που δεν του έβαλε καλό βαθμό, ακόμη και στους γονείς του που δεν μπορούν να του προσφέρουν όλα όσα θα ήθελαν. Αυτή η οργή μπορεί να εκφραστεί και με βία. Και δυστυχώς αυτά τα φαινόμενα γίνονται όλο και πιο συχνά.
Η πλειοψηφία όμως των νέων μας, στηριγμένη στην αγάπη και τη φροντίδα των γονιών —πολλές φορές και με θυσίες— δίνει μάχη για τη μόρφωση, συμμετέχει σε αθλητικές δραστηριότητες, σε καλλιτεχνικά σχήματα, γεμίζει τη ζωή της με δημιουργικές χαρές.
Υπάρχει και ένα μεγάλο κομμάτι νέων, που με χαρά βλέπουμε να μεγαλώνει, το οποίο στέκεται όρθιο. Σμίγει με τον συμμαθητή, τον συμφοιτητή, τον συνάδελφο στη δουλειά και αγωνίζεται μαζί του για όσα του κλέβουν από τη ζωή, για όσα του αξίζουν.
Αυτούς τους νέους θέλουμε να προβάλλουμε ως πρότυπα. Νέους που καταλαβαίνουν ότι «μαγκιά» δεν είναι να χτυπήσεις τον αδύναμο συμμαθητή σου, αλλά να υπερασπιστείς, να αγκαλιάσεις το προσφυγόπουλο, να έρθεις κοντά στον διαφορετικό άνθρωπο, να ζήσεις την πραγματική ζωή.
Αυτούς τους νέους, όμως, που θα έπρεπε να προβάλλονται ως πρότυπα για τη νεολαία, το σύστημα συχνά τους αντιμετωπίζει με καταστολή. Αν διαδηλώνουν, αν κάνουν κατάληψη στο σχολείο τους, θα τους στείλει τα ΜΑΤ και τα χημικά. Θα τιμωρήσει τους εκπαιδευτικούς που στέκονται δίπλα τους. Θα τιμωρήσει ακόμη και στρατευμένους που συμπαραστέκονται στους ανθρώπους του μόχθου.
Αυτή τη στιγμή, ο Πρόεδρος του ΕΣΥΝ, καθηγητής Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, βρίσκεται αντιμέτωπος με δικαστική διαδικασία, μαζί με συναδέλφους του, επειδή ως πρόεδρος συλλόγου διδασκόντων συμπαραστάθηκε σε φοιτητές που αγωνίζονταν για καλύτερες συνθήκες στις εστίες τους.
Ο τρόπος, η μεθοδολογία, η οπτική και τα εργαλεία με τα οποία μελετά κανείς ένα κοινωνικό φαινόμενο είναι αυτά που θα τον οδηγήσουν και στα μονοπάτια της αντιμετώπισής του.
Η κυρίαρχη άποψη λέει ότι η εξάρτηση από ουσίες είναι μια εγκεφαλική υποτροπιάζουσα νόσος. Αυτό ήταν το συμπέρασμα που έβγαλε κατά πλειοψηφία η Διακομματική Επιτροπή της Βουλής όταν μελέτησε το ζήτημα.
Τι σημαίνει όμως αυτό στην πράξη; Ότι, με βάση αυτή την εκτίμηση και τις ευρωπαϊκές κατευθύνσεις, απαξιώνουμε τα κέντρα πρόληψης, τα υποχρηματοδοτούμε ή τα υποστελεχώνουμε. Για τα κέντρα πρόληψης που υπάρχουν και εδώ, η περίοδος λειτουργίας τους φτάνει μέχρι το 2027 και από εκεί και πέρα μπαίνει ένα μεγάλο ερωτηματικό. Εμείς, ως ΕΣΥΝ και ως κίνημα, θα στηρίξουμε τη συνέχιση της λειτουργίας τους.
Παράλληλα, καταργούμε το ΚΕΘΕΑ και άλλες μονάδες απεξάρτησης, ενώ ενισχύουμε τις μονάδες υποκατάστασης. Και επειδή η απεξάρτηση θα εξακολουθεί να χρειάζεται, αυτή η σημαντική δραστηριότητα μεταφέρεται στον ιδιωτικό τομέα. Μια οικογένεια, όταν δεν θα υπάρχει πλέον δημόσια και δωρεάν μονάδα απεξάρτησης, θα πρέπει να πληρώνει μεγάλα ποσά κάθε μήνα σε ιδιωτικό κέντρο.
Η δική μας άποψη είναι διαφορετική. Η χρήση και η εξάρτηση είναι κοινωνικό, πολυπαραγοντικό φαινόμενο. Και ως τέτοιο χρειάζεται συνολική προσπάθεια: μέτρα για την οικογένεια, το σχολείο, ενίσχυση των κέντρων πρόληψης, διατήρηση και ενίσχυση των δομών απεξάρτησης.
Η κυβέρνηση, αγνοώντας αυτά, μετατοπίζει τις αιτίες στο άτομο, ενοχοποιεί τις αβοήθητες οικογένειες και τους γονείς. Προγράμματα για τους γονείς μπορεί να έχουν κάποια χρησιμότητα, αλλά δεν μπορούν από μόνα τους να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα.
Το ίδιο ισχύει και για αποσπασματικά μέτρα, όπως η απαγόρευση πώλησης προϊόντων κάνναβης από τα περίπτερα. Μπορεί να είναι ένα θετικό μέτρο, αλλά αν δεν συνοδεύεται από ουσιαστική αντιμετώπιση της παραγωγής και της διάδοσης τέτοιων προϊόντων, δεν λύνει το πρόβλημα.
Συχνά, ακόμη και για τη βία των εφήβων, όλα μεταφέρονται στους γονείς. Οι γονείς κατηγορούνται, οι γονείς απειλούνται με ποινές. Είναι όμως σωστό αυτό; Ένα παιδί, όσο καλά και αν συμπεριφέρεται η οικογένειά του, δεν ζει σε κοινωνικό κενό. Μέσα στο σπίτι μπαίνουν οι τηλεοράσεις, τα πρότυπα, τα προϊόντα, τα reality, η υποκουλτούρα.
Ένα νέο παιδί θα ακούσει τραγούδια που εξυμνούν το σεξ χωρίς συναίσθημα, τα ναρκωτικά και τη βία. Η τηλεόραση θα του προβάλλει συγκεκριμένα πρότυπα ζωής. Άρα, όσο σημαντικός και αν είναι ο ρόλος των γονιών, δεν μπορούμε να μείνουμε μόνο σε αυτόν.
Τα ελληνόπουλα βρίσκονται πολύ ψηλά στη χρήση τζόγου. Είναι τυχαίο αυτό; Αρκεί να δει κανείς πόσες διαφημίσεις στοιχήματος και τυχερών παιχνιδιών προβάλλονται σε μια τηλεοπτική εκπομπή ή σε έναν αθλητικό αγώνα. Στοίχημα, μικρά καζίνο στη γειτονιά, τζόκερ, ευρωτζόκερ — όλα είναι παντού.
Σε έρευνα του 2024 σε 16χρονους μαθητές, το 57% θεωρεί το χασίς ακίνδυνο. Το 27% θεωρεί ακίνδυνη ακόμη και τη χρήση του. Ένας στους πέντε που θα δοκιμάσει και θα κάνει χρήση χασίς θα εξαρτηθεί. Ο μέσος όρος έναρξης της χρήσης στην Ελλάδα είναι τα 13,5 χρόνια. Και το 85% των απεξαρτημένων δηλώνει ότι ξεκίνησε με χασίς.
Πώς φτάσαμε εδώ; Η μία μετά την άλλη, οι κυβερνήσεις και η Ευρωπαϊκή Ένωση νομιμοποιούν την κάνναβη για διάφορες χρήσεις. Στην Ελλάδα έχει νομιμοποιηθεί η κάνναβη για ιατρικούς λόγους. Προϊόντα κάνναβης που περιέχουν τη δραστική ψυχοτρόπο ουσία, την τετραϋδροκανναβινόλη, κυκλοφορούν νόμιμα σε συγκεκριμένες περιπτώσεις.
Όταν ρωτάμε τους μαθητές αν γνωρίζουν ότι η κάνναβη είναι νόμιμη για ιατρικούς λόγους, το γνωρίζουν. Όταν τους ρωτάμε ποια ασθένεια πιστεύουν ότι θεραπεύει, η απάντηση που ακούμε συχνά είναι: τον καρκίνο. Είναι τέτοια η παραπληροφόρηση που έχει περάσει, ώστε όταν τους δείχνουμε σε ποιες περιπτώσεις επιτρέπει ο Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων τη χρήση προϊόντων κάνναβης, δεν μας πιστεύουν.
Θέλω, φτάνοντας στο τέλος της παρέμβασής μου, να τονίσω την προσήλωση του φορέα μας, του Εθνικού Συμβουλίου Κατά των Ναρκωτικών, στα μέτρα πρόληψης.
Για εμάς, στρατηγικός στόχος της πρωτογενούς πρόληψης είναι η πρόταση ενός τρόπου ζωής δημιουργικού, με αξίες και στόχους, που μέσα από τη συλλογικότητα θα ενισχύει και θα ολοκληρώνει την προσωπικότητα του νέου ανθρώπου.
Χαιρετίζουμε όλους εκείνους τους νέους που μπαίνουν στη γραμμή του αγώνα για τα προβλήματα που έχει η ζωή τους και για μια κοινωνία που θα δίνει διέξοδο στα αδιέξοδά τους.
Για εμάς, τη δράση μας μπορεί να την εκφράσει ένας στίχος από τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη, σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου: «Έχε τον νου σου στο παιδί, υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα».
