Ανάγκη για αντιπολεμική διεθνιστική πάλη των δύο λαών

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Τις τελευταίες ημέρες βλέπουμε να ανεβαίνει ξανά η ένταση του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού γύρω από το άλυτο ζήτημα της οριοθέτησης των χωρικών υδάτων, της υφαλοκρηπίδας και των ΑΟΖ των δύο γειτονικών χωρών. Το μπουρίνι που τάραξε τα δήθεν «ήρεμα νερά» των τελευταίων μηνών προκλήθηκε αυτή τη φορά από την εκατέρωθεν χάραξη θαλασσίων πάρκων. Η περιβαλλοντική προστασία γίνεται το πρόσχημα για την κατοχύρωση των θέσεων της κάθε χώρας όσον αφορά τις αμφισβητούμενες θαλάσσιες ζώνες, για αυτό και το ζήτημα των θαλασσίων πάρκων μπορεί να γίνει κατανοητό μόνο υπό το πρίσμα του διαφορετικού τρόπου με τον οποίο οι δύο χώρες επιμένουν να ορίζουν την εθνική τους κυριαρχία στο Αιγαίο.

Η ελληνική πλευρά αξιώνει τον καθορισμό πλήρους υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ για τα νησιά του Αιγαίου, κάτι το οποίο αν πραγματοποιηθεί μετατρέπει τη θάλασσα σε «ελληνική λίμνη». Η τουρκική υποστηρίζει πως το μόνο κριτήριο που πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι η έκταση της ηπειρωτικής ακτογραμμής. Γύρω από αυτούς τους θεμελιακούς ισχυρισμούς διαμορφώνονται αφηγήσεις και σχεδιασμοί, περισσότερο ή λιγότερο μαξιμαλιστικοί ανάλογα με τη συγκυρία, συντηρούνται «αγκάθια» στη σχέση των δύο χωρών ή προκύπτουν νέες εστίες αντιπαράθεσης όπως οι εντάσεις σε αμφισβητούμενες περιοχές του Αιγαίου, ο ελληνικός Εθνικός Χωροταξικός Σχεδιασμός και η τουρκική Γαλάζια Πατρίδα, η διαμάχη για την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών κ.α.
Στην πραγματικότητα, ακόμα και με τους όρους του Διεθνούς Δικαίου όπως αυτό έχει καθοριστεί από τις διάφορες συμβάσεις μεταξύ των αστικών κρατών, καμία από τις δύο χώρες δεν μπορεί μονομερώς να ανακηρύξει χωρικά ύδατα (ζώνες κρατικής κυριαρχίας), υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ (ζώνες οικονομικής δραστηριότητες σε διεθνή θάλασσα) χωρίς αντικειμενικούς συμβιβασμούς με μια τόσο κοντινή γείτονα χώρα. Αυτός είναι και ο λόγος που ενώ τόσο η Ελλάδα όσο και η Τουρκία κάνουν διαρκώς λόγο για τη νομιμότητα των θέσεών τους, ποτέ δεν προσφεύγουν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, ούτε σημειώνεται κάποια ουσιαστική πρόοδος στο πνεύμα της «καλής γειτονίας» που δήθεν αμφότερες επιθυμούν.

Πίσω από τη γεωπολιτική κρύβονται τα ταξικά συμφέροντα και πίσω από τα λεγόμενα «εθνικά θέματα» προβάλλει το πραγματικό περιεχόμενο του ανταγωνισμού των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας. Το μήλο της έριδος είναι το ποιος θα έχει το δικαίωμα να συνάψει συμφωνίες με τις μεγάλες πολυεθνικές και τους ντόπιους πετρελαιάδες για τις εξορύξεις υδρογονανθράκων, ποιος θα κατοχυρώσει και θα εκμεταλλευτεί τους εμπορικούς και ενεργειακούς δρόμους στο Αιγαίο και κυρίως στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Για αυτό και οι δύο χώρες δηλώνουν με εμφατικό τρόπο την παρουσία τους σε όλα τα καυτά μέτωπα της περιοχής, η Ελλάδα με το «χαρτί» της ΕΕ αλλά και τον άξονα με το Ισραήλ, την Κύπρο και την Αίγυπτο, η Τουρκία με το τουρκολιβυκό μνημόνιο, τις δικές της συμμαχίες και την «πολυδιάστατη» εξωτερική της πολιτική. Στο βάθος πάντα φυσικά υπάρχουν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, με την ελληνική αστική τάξη να επιλέγει τον ρόλο του πιο πιστού εταίρου-στρατιώτη και παραχωρητή δικαιωμάτων εκμετάλλευσης στις πολυεθνικές εξόρυξης, ενώ η τουρκική την παραπληρωματική τακτική του ισχυρού αλλά και «απρόβλεπτου» και «μη δεδομένου» συμμάχου των ΗΠΑ.

Στο καμίνι των καταιγιστικών εξελίξεων της εποχής μας, το ελληνικό και το τουρκικό κεφάλαιο και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι επιχειρούν να κατοχυρώσουν πόντους γεωπολιτικής αναβάθμισης έναντι του γείτονα και δικαιολογούν στο όνομα του στόχου αυτού κάθε τυχοδιωκτισμό, αλλά και κάθε ενδεχόμενη θυσία-αρκεί να είναι των «από κάτω». Στο όνομα του casus belli από την Τουρκία δικαιολογούνται στη χώρα μας τα υπέρογκα εξοπλιστικά προγράμματα, η συμμαχία με το Ισραήλ, οι αποστολές στρατιωτικών μονάδων εκτός συνόρων, η εμπλοκή στον επιθετικό πόλεμο κατά του Ιράν με τους Patriot στη Σαουδ. Αραβία, η αντιμεταναστευτική πολιτική των παράνομων επαναπροωθήσεων. Έχει ιδιαίτερη σημασία το γεγονός ότι ενώ σε φραστικό επίπεδο οι τόνοι της αντιπαράθεσης, για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης, είναι ιδιαίτερα υψηλοί σε σχέση με τις ζώνες κρατικής κυριαρχίας, στην πράξη, το μεγάλο «παζάρι» αφορά τις ζώνες ΑΟΖ στις διεθνείς θάλασσες.
Η στρατηγική συμμαχία -πολιτική, στρατιωτική, οικονομική- με το Ισραήλ, δεν «προστατεύει» την Ελλάδα έναντι της Τουρκίας, αλλά την καθιστά συνένοχη στην γενοκτονία των Παλαιστινίων, στιγματίζοντάς την ανεξίτηλα. Επιπλέον, Τουρκία, Ελλάδα και Ισραήλ, είναι σύμμαχοι των ΗΠΑ, πράγμα που σημαίνει οι τελευταίες καθορίζουν καίρια τον σκοπό και την τελική χρήση των οπλικών συστημάτων που τους παρέχουν. Επίσης, η συμμετοχή της Ελλάδας στον πόλεμο κατά του Ιράν στο πλευρό των ΗΠΑ-Ισραήλ, την κάνει δικαιολογημένα πιθανό στόχο επιθέσεων. Ο περίφημος πανάκριβος θόλος, η «Ασπίδα του Αχιλλέα», έχει αποδειχτεί ότι μπορεί να «τρυπηθεί» όπως φάνηκε στον ανάλογο θόλο του Ισραήλ. Οι μοναρχίες του Αραβικού Κόλπου που νόμιζαν ότι οι βάσεις των ΗΠΑ θα τις προστατεύσουν δέχτηκαν πολλαπλά χτυπήματα από το Ιράν στον πόλεμο.

Ο άξονας με το Ισραήλ οξύνει ακόμα παραπέρα τον ανταγωνισμό των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας. Η πρόσφατη επίθεση του Ισραήλ σε συριακή αεροπορική βάση είναι το τελευταίο επεισόδιο στην τουρκοϊσραηλινή αντιπαράθεση για τον έλεγχο στη Συρία. Οι δύο κυβερνήσεις βέβαια χρησιμοποιούν κάθε προπαγανδιστικό πρόσχημα. Η Τουρκία κατηγορεί το Ισραήλ για τη γενοκτονία στη Γάζα και το Ισραήλ την Τουρκία για την κατοχή της βόρειας Κύπρου. Κανένα πραγματικό ενδιαφέρον δεν έχει για την Παλαιστίνη η πρώτη, ούτε για τον κυπριακό λαό το δεύτερο. Έτσι ο ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός για την κυριαρχία και την εκμετάλλευση στην Ανατ. Μεσόγειο εμπλέκεται με την αντιπαράθεση Τουρκίας-Ισραήλ. Κινήσεις όπως η πρόσφατη επίσκεψη του αρχηγού ΓΕΕΘΑ, στρατηγού Δημήτριου Χούπη, στο Ισραήλ βάζουν τον ελληνικό λαό σε επικίνδυνες περιπέτειες.

Όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη, εντείνεται η εθνικιστική κατήχηση με στόχο την πολεμική προετοιμασία των εργαζομένων και ειδικά της νεολαίας, διακηρύσσεται η ανάγκη ετοιμότητας για θυσίες και φέρετρα, ενώ διώκονται κινητοποιήσεις κατά του ισραηλινού κράτους-δολοφόνου. Όλα αυτά μέχρι να γίνει κάποιο «ατύχημα» και η πολεμική προετοιμασία να δώσει τη θέση της στη «θερμή» εμπλοκή, για να πληρώσει η εργατική τάξη από τις δύο πλευρές του Αιγαίου φόρο αίματος στο βωμό του κέρδους των αστικών τάξεων και ειδικά των μεγάλων επιχειρήσεων εξόρυξης, ενέργειας και μεταφοράς ενέργειας (εφοπλιστών).

Σε κάθε νέα αναζωπύρωση του άδικου και από τις δύο πλευρές ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού η μοναδική απάντηση που απηχεί πραγματικά τα συμφέροντα των εργαζομένων και της νεολαίας είναι η συνολική απόρριψή του και ο αντιπολεμικός αγώνας. Από τη σκοπιά των λαών δεν νοείται υπεράσπιση καμίας αλλαγής συνόρων (όπως η επέκταση 12 ναυτικά μίλια στο Αιγαίο που αξιώνει η ελληνική αστική τάξη, αντί των 6 ν.μ. που ισχύουν εδώ και 100 σχεδόν χρόνια), ούτε μπορούν να θεωρηθούν «πλούτος του λαού» τα ενεργειακά κοιτάσματα τα οποία θέλουν να εξορύξουν οι κεφαλαιοκράτες για να πλουτίσουν οι ίδιοι καταστρέφοντας το φυσικό περιβάλλον. Για όλους αυτούς τους λόγους, είναι απαράδεκτη τόσο η τυχοδιωκτική πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ όσο και η στάση των περισσότερων δυνάμεων της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης, οι οποίες την καταγγέλλουν για κάποια «εθνική μειοδοσία». Ειδικά όσον αφορά το ΚΚΕ και άλλες δυνάμεις με αναφορά στην αριστερά ή/και το κομμουνιστικό κίνημα, είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη η επιμονή τους να ντύνουν με «εργατική» και «αντιιμπεριαλιστική» φρασεολογία μια κατ’ ουσίαν εθνικιστική κριτική στην κυβέρνηση, υιοθετώντας στην ουσία τις μαξιμαλιστικές θέσεις του αστικού μπλοκ για Αιγαίο-ελληνική λίμνη! Πώς μπορεί αυτή η ρητορική να συνυπάρχει με τις -σωστές- εκκλήσεις για απεμπλοκή από τους άδικους πολέμους του ΝΑΤΟ και την κοινή πάλη των λαών της Μεσογείου για την ειρήνη;

Η εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα πρέπει να απορρίψουν τις πολεμοκάπηλες προβοκάτσιες των κεφαλαιοκρατών από τις δύο πλευρές του Αιγαίου και να παλέψουμε για μια διαφορετική προοπτική, εκείνη της συναδέλφωσης και της διεθνιστικής φιλίας των λαών της Μεσογείου. Με καταδίκη συνολικά του άδικου ανταγωνισμού των αστικών τάξεων, της λογικής της οικοπεδοποίησης της θάλασσας, των σχεδιασμών για αλλαγή συνόρων. Για την ήττα της πολεμικής προετοιμασίας και την ακύρωση των εξοπλιστικών προγραμμάτων, το άνοιγμα των συνόρων στους κατατρεγμένους πρόσφυγες και μετανάστες. Την έξοδο από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, τη διάλυση του αντιδραστικού άξονα με Ισραήλ-Αίγυπτο-Κύπρο.
Το μέλλον των λαών είναι κοινό και θα το κερδίσουμε με αγώνα ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης και των πολέμων!

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ
26/8/2026