• Να παγώνουν τα παιδιά σε σχολικά κτίρια που τρέχουν, μπάζουν, βουλιάζουν.
• Να παρακολουθούν, ατέλειωτες ώρες επί χρόνια, σταφιδιασμένα προγράμματα κι έναν όγκο άσχετων, ασύνδετων και αντιφατικών πληροφοριών.
• Να καρατομείται η φαντασία τους και να πετσοκόβεται η κριτική τους σκέψη για ν’ αποστηθίσουν την ιστορία των νικητών, την επιχειρηματολογία της έκθεσης των πιασάρικων «ιδεών» και τις sos-άρες των εξετάσεων.
• Να εκμηδενίζεται ο ελεύθερος χρόνος τους σε απογευματινά παραμάγαζα για να επαναλάβουν και να εμπεδώσουν την πρωινή τους ισοπέδωση.
• Να ξεζουμίζεται ο οικογενειακός προϋπολογισμός στα παραμάγαζα και να φορτώνονται την ενοχή.
• Να μην έχουν χρόνο να παίξουν, να σκεφτούν, να ερωτευτούν.
• Να προσαρμόζονται, με το ζόρι, σ’ ένα σχολείο ανταγωνιστικό, για να μη γίνουν ποτέ τους αλληλέγγυοι άνθρωποι. Για να μη γίνουν ποτέ τους άνθρωποι.
• Να τελειώνουν το σχολείο χωρίς να ξέρουν πώς λειτουργεί, το σώμα τους, ο φυσικός κόσμος, η εργασιακή σαλαμούρα που τους περιμένει και ο άγριος ταξικός τους προορισμός.
• Να κλείνουν χιλιάδες σχολεία και να αναγκάζονται να μετακινούνται χιλιόμετρα σε δρόμους καρμανιόλες
• Να έχουν εκπαιδευτικούς φοβισμένους, εκβιασμένους και ντροπιασμένους απ’ το «δεν συνεμορφώθη» ενός μούχλα «αξιολογητή».
• Να διαδηλώνουν τη φρίκη τους και να απειλούνται
• Να έχουν εσένα, καντηλανάφτισσα, να καθορίζεις τη ζωή τους, να στραγγίζεις τη φαντασία τους και να καρατομείς τα όνειρά τους.

Νίνα Γεωργιάδου   fb