(και οι άνθρωποι ομοίως…)

Ο συνδυασμός του ουρανού, που σιγά σιγά αρχίζει να “μαζεύει” και να γίνεται από γαλάζιος μουντό γκρι, μαζί με την θάλασσα που σιγά σιγά “φορτώνει” κι αλλάζει δεκάδες αποχρώσεις μέχρι να ξεσπάσει με μανία στα βράχια της Κουνόπετρας, ή να αφρίσει την γραφική παραλία στα Λαγκαδάκια ή ακόμα και να εμπνεύσει με την εικόνα που δημιουργεί όταν “σκάνε”με μανία τα κύματα στους Φωτεινούς, δεν περιγράφεται…

Μέσα σε μιά βδομάδα αυτή η απίστευτη εναλλαγή των τοπίων, όχι μόνο μπορεί να σε εκπλήξει και να σου φτιάξει την διάθεση, αλλά και να σου φέρει διαύγεια εσωτερική.

Η καλλιτεχνική φλέβα που κρύβουμε όλοι μέσα μας, μας κάνει ποιητές, ζωγράφους, φωτογράφους. και όλοι, μα όλοι προσπαθούμε με τον δικό μας τρόπο να αποτυπώσουμε μέσα από την δική μας ματιά, μέσα από τις μπογιές και την πένα, την ομορφιά που αντιλαμβανόμαστε, αυτά τα στοιχεία που μας …συγκλονίζουν όταν έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε στιγμές σαν και αυτες που κατέγραψαν τα ακόλουθα βιντεάκια…

Κι αν οι καταιγίδες είναι πολλές, τα συναισθήματα είναι πάντα διαφορετικά. 

Λένε “μόνο κατά τη διάρκεια της καταιγίδας θα καταλάβεις για ποιον πραγματικά έχεις σημασία”.

Κι εγώ λέω “μόνο στο ενδιάμεσο μιάς καταιγίδας, εκεί την χρονική στιγμή του λίγο πριν και του λίγο μετά, θα καταλάβεις τι έχει αξία στην ζωή σου. Μόνο τότε, εκεί στο ενδιάμεσο θα εκτιμήσεις ότι έχεις και μόνο τότε θα αντιληφθείς πόση δύναμη κρύβεις μέσα σου για να ανταπεξέλθεις σε κάθε “καταιγίδα” της ζωής σου”…

Κάπου λίγο στο “πριν” και στο “μετά”…

Αριστέα Χαριτάτου