«Για τέσσερις μέρες το χωριό ήταν ανοιχτό νεκροταφείο. Τόσο έκαναν να θάψουν τους νεκρούς. Πτώματα παντού, όλο το χωριό μύριζε θάνατο». 

Οι μαρτυρίες επιζώντων από τη σφαγή στο Δίστομο συγκλονίζουν.

10 Ιουνίου 1944

218 άνθρωποι, 114 γυναίκες και 104 άνδρες, ανάμεσά τους 20 βρέφη και 45 παιδιά εκτελέστηκαν με τον πιο φρικιαστικό τρόπο από τις ναζιστικές δυνάμεις κατοχής.

81 χρόνια μετά, δεν ξεχνάμε και δεν συγχωρούμε.

Το Δίστομο δεν είναι απλώς ένας τόπος μαρτυρίου αλλά ένα σύμβολο αντίστασης, αξιοπρέπειας και συλλογικής μνήμης.

Οφείλουμε ως Πολιτεία και ως κοινωνία να διατηρούμε ζωντανή τη μνήμη, να διδάσκουμε την ιστορική αλήθεια στις επόμενες γενιές και να συνεχίζουμε με συνέπεια τον αγώνα για δικαίωση και ηθική αποκατάσταση.

Οι γερμανικές αποζημιώσεις δεν είναι ζήτημα μόνο οικονομικό. Είναι ηθικό και ιστορικό. Είναι ζήτημα δικαιοσύνης. Οφείλουμε να συνεχίσουμε, με ενότητα και επιμονή, τη διεκδίκηση των επανορθώσεων για τα εγκλήματα που δεν παραγράφονται. Όχι από εκδίκηση, αλλά από βαθύ σεβασμό προς τη μνήμη και την αλήθεια.

Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη. Δεν υπάρχει μέλλον χωρίς μνήμη.