Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας,
Κατάργηση των αντεργατικό νόμων.
Μείωση του χρόνου εργασίας αυξήσεις σε μισθούς.
Σταθερή δουλειά για όλους / ες.
Η Απεργία της Πρωτομαγιάς έχει βαθιά ιστορία χαραγμένη στην εργατική συνείδηση του τόπου μας. Από την απεργία των καπνεργατών το 1888 στη Δράμα, την Πρωτομαγιά του 1894, την αιματοβαμμένη Πρωτομαγιά του 1936 στη Θεσσαλονίκη και την Πρωτομαγιά του 1944 με την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή. Η Πρωτομαγιά ήταν και παραμένει απεργία, όσο κι αν τα αστικά επιτελεία και η κυβέρνηση προσπαθούν να σβήσουν το νόημα της, να τη μετατρέψουν σε μετακινούμενη αργία. Ακόμα κι αν το υποταγμένο συνδικαλιστικό κίνημα κι η ηγεσία του συναινούν στην κατάσταση και ανακοινώνουν τελευταία στιγμή απεργία, δίχως ουσιαστική οργάνωση, δίχως πρόταγμα. Κυρίως χωρίς σχεδιασμό, χωρίς βούληση να ανασυγκροτηθεί, να συντονιστεί, να ενοποιηθεί ο συνδικαλιστικός αγώνας εδώ και τώρα γύρω από τα αναγκαία εργατικά αιτήματα.
Η χώρα μας συνεχίζει να βιώνει τα αποτελέσματα της υπερδεκαετους κρίσης χρέους πάρα την ευημερία των αριθμών που δείχνουν ανάπτυξη των οικονομικών μεγεθών η κρίση στο κοινωνικό επίπεδο όχι μόνο δεν έχει υποχωρήσει αλλά βαθαίνει δημιουργώντας συνεχώς νεοπτωχους, απειλώντας και περιοριζοντας βασικά κοινωνικά δικαιώματα. Ταυτόχρονα απειλεί την δημοκρατία θέτοντας σε κίνδυνο την κοινωνική συνοχή περιθωριοποιωντας όλο και μεγαλύτερο μέρος του λαού μας αυξάνοντας την φτώχεια.
Η ακρίβεια σε βασικά είδη διατροφής και το κόστος ενέργειας δεν περιορίζεται.
Κοινωνικά αγαθά όπως της δημόσιας υγείας και της παιδείας υποβαθμιζονται λογο υποχρηματοδοτησης και υποστελεχωσης.
Η πολιτική αυτή αποτελεί κυβερνητική επιλογή και στόχο προκειμένου να εξυπηρετήσει μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα.
Στην Ελλάδα του Κυρ.Μητσοτακη η νεοφιλελευθερη ατζέντα σαρώνει σαν οδοστρωτήρας δικαιώματα και κατακτήσεις που κερδιθηκαν με αίμα.
Από την μνημονιακη αλλαγή του εργατικού δικαίου με την κατάργηση της υποχρεωτικοτητας των Συλλογικών Συμβάσεων την κατάργηση του 13 και 14 ου μισθού την κρατική παρέμβαση στη λειτουργία των συνδικάτων, την ποινικοποιηση της συνδικαλιστικης δράσης και των απεργιακων αγώνων μέχρι και τους νόμους Χατζηδάκη και Γεωργιαδη με την μείωση της υπερωριακής αμοιβής, τη νομιμοποίηση εργασίας σε δύο εργοδότες και τέλος στην εφαρμογή της 6ημερης εργασίας, όλα αυτά με τις οδηγίες της Ε.Ε.
Σ’ αυτή την συγκυρία το νόημα της 1Μαγιατικης απεργίας αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα όσο ποτέ άλλοτε.
Την στιγμή που ακόμη και τα αστικά επιτελεία,οι ΜΚΟ,και τα ινστιτούτα συζητούν για μείωση του χρόνου εργασίας είναι ανεπίτρεπτο οι εργαζόμενοι να μην θέτουν επιτακτικά θέμα μείωσης του χρόνου εργασίας.
Ένα αιώνα από την κατάκτηση του 8ωρου η μείωση του χρόνου εργασίας με ταυτόχρονη αύξηση των μισθών είναι δυνατή, είναι εφικτή είναι αναγκαία.
Η 1Μαγια συνεχίζει να εμπνέει να οδηγεί και να φωτίζει τις σύγχρονες εργατικές διεκδικήσεις.
Όλοι και όλες στις απεργιακός συγκεντρώσεις.
Τετάρτη 1 Μαΐου στις 10.30 πμ στο Εργατικό Κέντρο Κεφαλλονιάς Ιθάκης
Αργοστόλι.

ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΣΑΜΗΣ.