Η Παγκόσμια Ημέρα Ευαισθητοποίησης για τον Αυτισμό αποτελεί κάθε χρόνο μια αφορμή για ενημέρωση, προβληματισμό και δημόσιες δεσμεύσεις. Είναι μια ημέρα που φωτίζει τις ανάγκες των ατόμων στο φάσμα του αυτισμού και των οικογενειών τους. Ωστόσο, πέρα από τα μηνύματα και τις εκδηλώσεις, τίθεται ένα κρίσιμο ερώτημα: τι γίνεται στην πράξη;

Στην Πάτρα, η απάντηση σε αυτό το ερώτημα παραμένει ανησυχητική. Παρά το γεγονός ότι ο Δήμος Πατρέων έχει διαθέσει οικόπεδο στον χώρο του κληροδοτήματος του Πελοπίδα Σταθακόπουλου για τη δημιουργία ενός σύγχρονου Κέντρου Διημέρευσης -Ημερήσιας Φροντίδας (ΚΔΗΦ) και Στέγης Υποστηριζόμενης Διαβίωσης για άτομα με αυτισμό, το έργο δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Πρόκειται για μια κρίσιμη υποδομή, που αναμένει εδώ και χρόνια ο Σύλλογος Γονέων & Φίλων Ατόμων με Αυτισμό Αχαΐας «ΜΙΤΟΣ» και η οποία θα μπορούσε να αλλάξει ουσιαστικά την καθημερινότητα πολλών συμπολιτών μας.

Η σύμβαση για την υλοποίηση του έργου έχει υπογραφεί ήδη από το 2021. Παρ’ όλα αυτά, οι καθυστερήσεις συνεχίζονται, προκαλώντας εύλογη αγωνία στους γονείς και τους φορείς. Οι λόγοι της καθυστέρησης είναι γνωστοί και, μέχρι ενός σημείου, κατανοητοί: χρηματοδοτικά προβλήματα που επιβράδυναν την εξέλιξη του έργου, αυξήσεις στο κόστος των δομικών υλικών που ανέτρεψαν τους αρχικούς προϋπολογισμούς, καθώς και η αποχώρηση του αρχικού εργολάβου που οδήγησε σε νέες χρονοβόρες διαδικασίες. Παράλληλα, η σύνθετη φύση του έργου –που συνδυάζει Κέντρο Ημερήσιας Φροντίδας και Στέγες Υποστηριζόμενης Διαβίωσης συνεπάγεται αυστηρές προδιαγραφές και απαιτητικές αδειοδοτήσεις.

Ωστόσο, η κατανόηση αυτή έχει όρια και τα όρια αυτά έχουν πλέον εξαντληθεί. Οι επαναλαμβανόμενες δυσκολίες δεν μπορούν να αποτελούν μόνιμο άλλοθι για την αδράνεια. Όταν ένα έργο με τόσο κρίσιμο κοινωνικό αποτύπωμα παραμένει ανολοκλήρωτο επί χρόνια, η ευθύνη δεν μπορεί να μετατίθεται διαρκώς στις συγκυρίες. Οι ανάγκες των ατόμων με αυτισμό δεν «παγώνουν» λόγω γραφειοκρατίας, ούτε προσαρμόζονται στις καθυστερήσεις των διαδικασιών. Αντίθετα, γίνονται ολοένα και πιο πιεστικές. Και γι’ αυτό, η επίκληση των δυσκολιών δεν αρκεί. Πλέον απαιτούνται άμεσες, συγκεκριμένες και αποτελεσματικές ενέργειες.

Οι οικογένειες συνεχίζουν να σηκώνουν μόνες τους ένα δυσανάλογο βάρος, αναζητώντας δομές που είτε δεν υπάρχουν είτε δεν επαρκούν. Η έλλειψη ολοκληρωμένων υπηρεσιών ημερήσιας φροντίδας και υποστηριζόμενης διαβίωσης στερεί από τα άτομα αυτά το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή, αυτόνομη ζωή.

Η Παγκόσμια Ημέρα δεν μπορεί να εξαντλείται σε συμβολικές δράσεις. Οφείλει να λειτουργεί ως υπενθύμιση ευθύνης για όλους τους εμπλεκόμενους φορείς. Η ολοκλήρωση του συγκεκριμένου έργου στην Πάτρα δεν είναι απλώς μια υποχρέωση διοικητική ή τεχνική είναι ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης και σεβασμού των δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία.

Η κοινωνία μας κρίνεται από το πώς στηρίζει τους πιο ευάλωτους. Και σήμερα, περισσότερο από ποτέ, απαιτούνται άμεσες ενέργειες, συνεργασία και πολιτική βούληση ώστε το έργο να ολοκληρωθεί χωρίς άλλες καθυστερήσεις. Γιατί η ουσιαστική ένταξη δεν μπορεί να περιμένει άλλο.