Της Τ. Γ

Δεν είδα ούτε και φέτος Euronision. Aπό τον κιτς καραγκιοζ-μπερντέ προτιμώ τον αυθεντικό Καραγκιόζη. Είδα όμως την εθνική μας υπερηφάνεια, για άλλη μια φορά να χτυπά ταβάνι… Να αποθεώνει ένα κοριτσόπουλο που ερμήνευσε ένα τραγούδι-αναφορά στην γενοκτονία των Ποντίων. Και το ερμήνευσε καλά, όπως πληροφορούμε, μα με τα μάτια και την καρδιά κλειστή στην γενοκτονία του καιρού μας. Την γενοκτονία της Παλαιστίνης.

Όχι, δεν ψέγω την κοπελίτσα, προϊόν κατασκευής του συστήματος, που ζει το όνειρο της. Αν και μου προκάλεσε μεγάλη δυσφορία ο χαριεντισμός της με τους εκπροσώπους του κράτους-δολοφόνου. Σίγουρα, δεν ανήκει στα νιάτα που αγαπώ και θαυμάζω. Στον ανθό της νεολαίας που οραματίζεται και αγωνίζεται για “τα μεγάλα, τα ωραία, τα συγκλονιστικά..”. Γι αυτό και η ύπαρξη της δεν με αφορά.

Μα για άλλη μια φορά θέλω να ουρλιάξω για την πολιτισμένη Δύση. Που κατάντησε η δύση της ανθρωπιάς, του πολιτισμού, της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης… Που επέτρεψε τη συμμετοχή του κράτους-φονιά, που το χειροκρότησε ευαρεστημένο… Που δεν άκουσε τον Ραβίνο και την Ισραηλινή ύαινα να δηλώνει πως “δεν υπάρχουν αθώοι στη Γάζα. Ακόμα και τα παιδιά θα πρέπει να σκοτωθούν”.

Που δεν βλέπει καθημερινά τα διαμελισμένα κορμιά στα ερείπια, που κλείνει τα μάτια στα ακρωτηριασμένα σώματα των επιζώντων, που δεν ακούει τις κραυγές των παιδιών που λιμοκτονούν μέσα στον τρόμο…

Ο Ρινόκερος του Ιονέσκο είναι εδώ, η εποχή των Τεράτων επελαύνει… Και η Ιστορία στο μέλλον θα την αποτυπώσει με μαύρες σελίδες…

Υ.Γ. Ευχαριστούμε Ισπανία για τις σταγόνες αγιοπρέπειας. “FRENTE A LOS DERECHOS HUMANOS, EL SILENCIO NO ES UNA OPCION. PAZ Y JUSTICIA PARA PALESTINA”. “Απέναντι στα ανθρώπινα δικαιώματα, η σιωπή δεν είναι μια επιλογή. Ειρήνη και δικαιοσύνη για την Παλαιστίνη”.