Μια μεγάλη ιστορία ο Θαλασσόμυλος. Δημιουργήθηκε από την προηγούμενη ….τρισκατάρατη δημοτική αρχή (έτσι αποκαλεί η σημερινή δημοτική αρχή τις προηγούμενες δημοτικές αρχές), για πολιτιστικό χώρο – καφενείο. Ένα χώρο διασκέδασης και ησυχίας λίγα λεπτά έξω από το Αργοστόλι.
Τέλος πάντων δεν ξέρουμε πολλές λεπτομέρειες γιατί δημιουργήθηκε ο χώρος αυτός αλλά έπαιξε μεγάλο ρόλο και το φυσικό φαινόμενο που τονίστηκε με τη δημιουργία του κτιρίου. (Τα κανάλια έχουν ρημάξει έχουν γίνει σκουπιδαριό).
Τα χρόνια που πέρασαν, πολλά έγιναν και πολλά δεν έγιναν. Η αδιαφορία από την τωρινή δημοτική αρχή και μετά την κατάργηση διάφορων κοινωνικών φορέων, ο Θαλασσόμυλος έμεινε στα αζήτητα.
Δεν ξέρω αν σκιαγραφώ την ιστορία του καλά, αλλά όποιος γνωρίζει περισσότερα εδώ είμαστε.

Κάποια στιγμή πριν από καιρό σκέφτηκαν να κατεβάσουν το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στις εγκαταστάσεις του Θαλασσόμυλου. Όπως έλεγαν κανείς δεν πήγαινε πάνω στα Δαυγάτα. Βαριόντουσαν υπάλληλοι και επισκέπτες να ανέβουν λίγα χιλιόμετρα μακριά από το Αργοστόλι.
Τέλος πάντων, πήρε απόφαση του Δημοτικό Συμβούλιο να πάει το Μουσείο εκεί, μέσα από πολλές αντιδράσεις, δηλαδή, ο φυσικός χώρος του Μουσείου είναι τα Δαυγάτα.

Κι όμως, έχουν περάσει τόσοι μήνες και το Μουσείο δεν κουνήθηκε από τη θέση του. Ο Θαλασσόμυλος έχει λεηλατηθεί και όλοι μέσα στο Μέγαρο μένουν απαθείς, όπως απαθή μένει και το Διοικητικό Συμβούλιο του Μουσείου με επικεφαλής την κ. Νίκη Κατσούνη.

Τι μέλλει γενέσθαι άραγε; Μήπως μέσα σε εκείνο τον κατάλογο του «αναπληρών τον Δήμαρχο» Διον. Λυκούδη υπάρχει άραγε κι αυτό το έργο στο «Νέο Αργοστόλι»; Όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα τίποτα.
Ξέρω πολύ καλά ότι δεν πρόκειται να πάρω καμία απάντηση, όχι το site, αλλά οι εκατοντάδες Αργοστολιώτες που περνάνε απ’ έξω κάνοντας την βόλτα τους και βλέπουν αυτό το κουφάρι.
Εύχομαι ο νέος χρόνος να βοηθήσει να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ώστε ο Δήμος να αποφασίσει να εφαρμόσει την απόφαση του Δημ. Συμβουλίου.

Σπ. Αλεβιζόπουλος