Προσέξτε το σημερινό κείμενο. Το 1987, ο Ντιέγκο Μαραντόνα, στο απόγειο της καριέρας του, συνάντησε τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β’ στο Βατικανό.
Μετά τη συνάντησή τους, ο Αργεντινός άσος παραδέχεται στους δημοσιογράφους: «Περίμενα να δω αγίους και βρήκα χρυσούς πολυελαίους και μεταξωτές κουρτίνες!».
Στη συνέχεια πρόσθεσε: «Ναι, τσακώθηκα με τον Πάπα.Τσακώθηκα με τον Πάπα επειδή ήμουν στο Βατικανό και είδα χρυσές στέγες και μετά άκουσα τον Πάπα να λέει ότι η Εκκλησία ανησυχούσε για τα φτωχά παιδιά. Τότε, πούλα τις στέγες φίλε, κάνε κάτι!».
Αυτή η ιστορία ήρθε στη δική μας σκέψη όταν είδαμε τον Λιονέλ Μέσι να στέκεται χωρίς να αρθρώσει κουβέντα πίσω από τον Ντόναλντ Τραμπ που κομπορρημονούσε για τον πόλεμο στο Ιράν ή την πρόσφατη επίσκεψη του Κριστιάνο Ρονάλντο στον “φίλο” του Αμερικανό πρόεδρο που αιματοκυλεί και πάλι τη Μέση Ανατολή.
Μπορεί οι δύο μεγαλύτεροι ποδοσφαιριστές της εποχής μας να συγκρίνονται με τον Μαραντόνα ποδοσφαιρικά, ωστόσο σύγκριση για τη στάση τους εκτός γηπέδων σε ζητήματα όπως της φτώχειας ή των πολέμων δεν υφίσταται.